Novel & Cerita Words Of Hope

"Ako ay namamatay na baguhin ang mga bagay sa ilang mga Hope house. Baka makatulong mo ako diyan." Si Lilly, kailanman ang kakaibang maliit na bagay, ay mabilis na nahuhuli iyon. "Ano ang mga Hope house?" "Ang mga ito ay mga tahanan na pinondohan ng aking ina upang matulungan ang mga bata na hindi gaanong pinalad." Si Noah ang sumasagot. "Siya ang nagtatag ng The Hope Foundation at ang mga bahay na iyon ay nagbibigay sa mga bata na tinutulungan niya ng isang lugar na matatawag na tahanan."

Sigurado akong bukas ay pag-uusapan na ako ng mga kapitbahay namin. "Ano nga palang pangalan mo?" tanong niya. "Hope," maikli kong tugon. Inisip ko pang baguhin ang pangalan ko pero sinabi ko na ang totoo malalaman niya rin naman kaya't ang second name ko ang ibinigay ko sa kanya. "Ang ganda mo! Ang ganda rin ng pangalan mo," "May boyfriend ako," inis kong sabi at matalim na tumingin sa kanya. Hindi ako makapaniwala kung gaano kalakas ang kanyang loob na sabihin sa akin ang mga iniisip niya.

A gold crown. Kumabog ng sobra ang d****b ko at nagsimula na naman mag-unahan ulit ang mga luha ko. Marahan niya iyong hinaplos at tumingin siya sa akin ng nakangiti pero umiiyak na rin siya. Na mas lalong nakapag-kumpirma ng hinala ko. Is it really true? Damn it. A new hope is coming. A new hope is coming. A new hope is coming.

At sa pang hindi ko na mabilang na pagkakataon, mukhang magkakalayo na naman kaming dalawa ni Hope. F*ck, f*ck, f*ck! Kailan ba matatapos 'to? Kailan? Can't we just live in peace? Hell.

Dagdag niya pa. With all of me, I still hope that I will move forward with hope. I hope I will find hope inside every one's heart, because it is there no matter what they may bare. I hope that I still pray with passion to the heaven that exists in my entire being when I feel blinded by confusion. I hope I wioo trust in all of my capabilities, because my capabilities are endless. I hope I will still open my heart wider than golden gates.

The flower of sorrow or a hope I’m looking forward. @DeathWish

If there's a place that I could be Then I'd be another memory Can I be the only hope for you? Because you're the only hope for me And if we can't find where we belong We'll have to make it on our own Face all the pain and take it on Because the only hope for me is you alone... Our eyes met... He was smiling. I sighed. Underneath the skies I found myself smiling back at him...

ang dumating, hinding-hindi magpapabaya ang bilyonaryong mas piniling maging mangingisda para sa amin. Dahan-dahang bumigat ang aking mga mata, habang ang huling nararamdaman ko ay ang malakas na sipa ni Hope, tila naniniguradong handa na rin siyang lumaban kapag dumating ang takdang oras.

ang mga titig niya pati na din---- "Don Carlos, sana po magustuhan niyo ang mga produktong gawa ng Angels of Hope. Ang inyo pong imbistasyon ay isang malaking kasayahan sa mga batang kinupkop ng kumbento kaya maraming-marami pong salamat." wika nito Pakiramdam ko, biglang nanlamig ang buo kong katawan. Bigla din akong pinagpawisan habang hindi ko pa rin maalis-alis ang pagkakatitig sa babaeng kakatapos lang magsalita.

Number 1 supporter ko sa lahat ng bagay si Hope, kaya alam kong sinasakyan niya lang nang patawa-tawa niya ang kalungkutan at sakit na nararamdaman ko dahil ayaw niyang maramdaman ko ang bigat ng problemang kinakaharap ko. "What's your plan? Sirang-sira ka na sa industriyang kinalakihan mo, Avi. Hindi na rin ikaw ang ambassador ng mga kababaihan at kabataan. Nakuha na ni Ciara ang lahat ng titulong meron ka bilang tanyag na actress." Inirapan ko lamang si Hope at tinignan ang tinitignan niyang mga artikulo sa isang news website. "I need to talk to Primo..." bulalas ko.