Words Of Hope Mga Nobela at Kwento

Inangat niya ang kanyang mukha, basang-basa ng luha ang kanyang mga pisngi habang itinuturo ang nakasulat na quote sa maliit na bracelet ni Maeva. “Hope – You are the light that guides us through darkness and inspires us to keep moving forward.” “Ito... ang mga salitang ito ang pumatak sa isip ko araw-araw para magbago at hanapin kayo,” patuloy niya, hinahabol ang kaniyang hininga. “Liam...” bulong ko, hinahaplos ang kaniyang basang buhok at likod upang pakalmahin siya, ngunit maging ang sarili kong dibdib ay sumasabog na sa emosyon.

Marahan kong saad. "I'll always be here, until you achieve your dreams, until you make it to the top. Have me back when you're done. Have me when you finally made it. Right then, maybe we won't have to be hidden anymore..." I said sincerely. I wanted him to remember each word by his heart, because I'm keeping them. "Can't wait for that day." Aniya habang mataman akong pinagmamasdan. "Make it fast then." I smiled reassuringly. I gave him a smile of hope, because that's what I don't want him to lose. Hope.

“Malaki ang paniniwala namin sa ‘yo. At ang pangarap mong makuha ang hustisya para sa tunay mong mga magulang, palagi naming susuportahan ng daddy mo. Tutulungan ka namin. Makukuha natin ang hustisya.” And perhaps, hope is still out there... sa oras ng unos ng buhay ay hindi natin makita ang liwanag pero hindi ito nangangahulugang wala ito. Maaaring natatakpan lamang ng ulap ng pagluluksa, hirap, at lungkot. Pero aandar ang oras at muli rin itong magpapakita. Light will show up at the end of the tunnel.

May healing power nga talaga ang kalikasan. I spread my arms wide, as the cold breeze began to brush my body. I let myself forgot all the flaws of reality. I closed my eyes and visualized the future—full of hope, beauty and color. I felt relaxed. It was perfect dynamics of silence and darkness. I felt so free—free from the sadness and pain that the world could give me. Malaya sa lahat ng ingay na puro pangungutya lang naman ang ibabato, malayo sa mga matang ang alam lang ay manghusga.

nakatingalang wika ni Hope. Kahit papaano ay nabawasan ang sakit na nararamdaman ni Maya dahil sa anak niya. ‘Makakayanan mo ring lampasan ‘yan, Maya. Ilang taon ka rin namang nabuhay sa mundo nang wala ang isang Gavin Kirk Thompson. Hindi malayong makaka move on ka rin sa kaniya lalong-lalo na at naririyan naman sa tabi mo ang anak mong si Hope. Kaya mo ‘yan, Maya! Lalaki lang ‘yon. Mas matimbang pa rin dapat ang pagmamahal mo sa anak mo at sa sarili mo sa kahit sinong lalaking darating sa buhay mo. Fighting, Maya! Laban lang self! Laban lang…’ piping wika niya sa kaniyang sarili.

Ilang segundo lang ang lumipas bago siya dahan-dahang humarap sa akin. “If this is going to keep being half-truths and silence…” Huminga ako nang malalim, pilit na kinokontrol ang boses ko. “Then please stop making me hope.” Ang daming ibig sabihin ng “hope” sa gabing ito. Hope na baka may nararamdaman siya. Hope na baka hindi lang trabaho ang tingin niya sa akin. Hope na kahit sa papel lang kami kasal, baka… may halaga pa rin ako sa kan’ya.

“Squirt for me, baby.” Naghalo-halo na ang ingay na mula sa nagsasalpukan naming katawan, maging ang pag-iyak ko, pag-ungol, pagdaing at ang 'f*ck' at 'sh*t' at na halinhinang lumalabas sa bibig namin ni Hope. "Hope, stop! Ahhh! Naiihi na 'ko, hindi ko na... mapigilan!" “Huwag…” *slam* “mong…” *slam* “pigilan, baby. Ugh.”

BANG Hope and Faith Ang panalangin, paniniwala at pag-asa ang una’t huli na makakapitan mo sa mga ganitong klaseng trahedya ng buhay mo. Hindi ko alam kung kaylan matatapos, hindi ko alam kung ano ang patutunguhan pero sana sa dulo ng lahat ng ito ay maganda ang katapusan.