Words Of Hope Novels & Stories

Juliana — When hope starts to grow, it is somehow unstoppable. Para iyong sinag ng liwanag na sumisilip sa siwang ng isang saradong pintuan. Sa una’y maliit lamang, ngunit imposibleng pigilan kapag nakahanap na ito ng iba pang daan na maaaring pasukan. And before you know it, the whole room isn't dark anymore. It becomes full of light and brilliance.

Matanda na ito, pero naroon pa rin ang pagiging sopistikada. "Oo, ma." tipid na tugon ni Yuan matapos mag bless. Nag bless na rin ang mga bata pati si Hope. "Ako po si Hope Dreams." tipid na pagpapakilala ni Hope. Hindi niya maintindihan ang kanyang sarili. Naiinis siya sa mga ito. Marahil dahil sa pag papahirap ng mag asawa kay Hershey noon. Hindi niya lubos akalain na makikita niya ng personal ang Ginang at hindi lamang sa source na kanyang nakalap.

Hinawakan niya ang aking kamay na humahaplos sa kaniyang pisngi, pinirmi iyon sa kaniyang pisngi na parang dinama ang init. Hinayaan ko lamang siya sa ganoong posesyon, nakaramdam rin ako ng pagsisisi kung bakit ko siya nagawang iwan ng gano'n gano'n na lang. "H-hindi ko kaya kapag nawala ka sa akin, Hope. You're my only Hope, my only salvation." Kahit hindi ko lubos na nauunawaan ang sinabi niya ay yumakap ako sa kaniya.

“No endings. Just updates.” At sa pagyakap nila, naramdaman nilang bumalik ang ritmo ng mundo — hindi bilang mga biktima ng nakaraan, kundi bilang dalawang kaluluwang natutong magmahal kahit ilang ulit ng nabasag. Sa loob ng bahay, tahimik na bumukas ang hologram ni Hope. At sa boses niyang parang huni ng bagong umaga, bumulong siya:

God knows how happy I am because of Hope's come back. I will not be alone again every time Kuya Lucky leaves out of the country. Nandito kami ngayon sa condo. Lumipat agad ako kahapon. Ako lang sana ang pupunta rito pero nagpumilit si Hope na sumama. She even threatened her witch mother that she will never come to their house if she will disagree. I can't believe her guts for doing it. Baliw na conyo.

Nagkatinginan sina Danica at Jethro, at sa mga mata nila’y makikita ang tiwala at pagmamahalan na kanilang pinanday sa gitna ng lahat ng pagsubok. Hawak pa rin ni Danica ang isa sa kanilang mga anak, at si Jethro naman ay bahagyang yumuko upang haplusin ang noo ng isa pa. "Ang pangalan ng panganay ay 'Hope,'" sabi ni Danica, mahina ngunit puno ng pagmamahal. "Dahil siya ang nagbigay sa atin ng pag-asa sa kabila ng lahat ng hirap."

Marahan kong saad. "I'll always be here, until you achieve your dreams, until you make it to the top. Have me back when you're done. Have me when you finally made it. Right then, maybe we won't have to be hidden anymore..." I said sincerely. I wanted him to remember each word by his heart, because I'm keeping them. "Can't wait for that day." Aniya habang mataman akong pinagmamasdan. "Make it fast then." I smiled reassuringly. I gave him a smile of hope, because that's what I don't want him to lose. Hope.

Umiiyak kong sabi habang nakatingin sa kawalan. The world remained silent. Pero sa kailalim-laliman ng aking dibdib ay may pighati at sakit pa din ako nararamdaman, something stubborn and dangerous still lived. Hope.

“Kara, minsan kailangan nating harapin ang mga bagay na masakit para umusad. Siguro ito na ang pagkakataon kong patunayan na kaya kong harapin ang kahit ano, kahit pa masakit.” Muling dumaan ang tingin niya kay Reiwon. Hindi na niya napigilang isipin kung paano kaya kung siya pa rin ang kasama nito. Ngunit kasabay ng kirot, ramdam din niya ang muling pagbukas ng pinto ng posibilidad. May bagong kabanata na naghihintay sa kanya, at kailangan niyang magpakatatag.

Walang alinlangan. Just hope.