Words Of Hope 소설 & 이야기

Thalia’s Point of view “Sadyang ang buhay ay kay hirap unawain Walang hanggang kasiyahan Kaakibat ay kalungkutan Pangakong binitiwan Katumbas ay pag-asa Ngunit matamis na salita nagdulot ng matinding kapighatian Bakit kailangan na ako’y paasahin Kung iyong salita ay di kayang panindigan?”

Juliana — When hope starts to grow, it is somehow unstoppable. Para iyong sinag ng liwanag na sumisilip sa siwang ng isang saradong pintuan. Sa una’y maliit lamang, ngunit imposibleng pigilan kapag nakahanap na ito ng iba pang daan na maaaring pasukan. And before you know it, the whole room isn't dark anymore. It becomes full of light and brilliance.

Matanda na ito, pero naroon pa rin ang pagiging sopistikada. "Oo, ma." tipid na tugon ni Yuan matapos mag bless. Nag bless na rin ang mga bata pati si Hope. "Ako po si Hope Dreams." tipid na pagpapakilala ni Hope. Hindi niya maintindihan ang kanyang sarili. Naiinis siya sa mga ito. Marahil dahil sa pag papahirap ng mag asawa kay Hershey noon. Hindi niya lubos akalain na makikita niya ng personal ang Ginang at hindi lamang sa source na kanyang nakalap.

Hinawakan niya ang aking kamay na humahaplos sa kaniyang pisngi, pinirmi iyon sa kaniyang pisngi na parang dinama ang init. Hinayaan ko lamang siya sa ganoong posesyon, nakaramdam rin ako ng pagsisisi kung bakit ko siya nagawang iwan ng gano'n gano'n na lang. "H-hindi ko kaya kapag nawala ka sa akin, Hope. You're my only Hope, my only salvation." Kahit hindi ko lubos na nauunawaan ang sinabi niya ay yumakap ako sa kaniya.

“No endings. Just updates.” At sa pagyakap nila, naramdaman nilang bumalik ang ritmo ng mundo — hindi bilang mga biktima ng nakaraan, kundi bilang dalawang kaluluwang natutong magmahal kahit ilang ulit ng nabasag. Sa loob ng bahay, tahimik na bumukas ang hologram ni Hope. At sa boses niyang parang huni ng bagong umaga, bumulong siya:

Ang tunog ng heels ko na nagtatama sa marmol na sahig ay parang tunog ng mga pulso. Wala akong dalang kahit isang papel. The words I’ve always wanted and needed to say had been living in my chest for days. “Good morning,” simula ko, steady ang boses kahit nanlalamig ang aking mga kamay. “Today is about education, opportunity, and change. But opportunity means nothing if it’s treated as a favor from those who have to those who don’t.” The crowd quieted. Cameras froze mid-flash.

God knows how happy I am because of Hope's come back. I will not be alone again every time Kuya Lucky leaves out of the country. Nandito kami ngayon sa condo. Lumipat agad ako kahapon. Ako lang sana ang pupunta rito pero nagpumilit si Hope na sumama. She even threatened her witch mother that she will never come to their house if she will disagree. I can't believe her guts for doing it. Baliw na conyo.

I don’t know where I belong anymore. "You’re Hope but you’re actually losing hope." Hindi ko inaasahang may sasabihin pa pala si Levi sa gitna ng mahabang katahimikan. "Don’t lose hope, Gwy. Hangga’t mabubuhay ka, may liwanag na darating. Ang araw ay nagsisilbing liwanag mo sa umaga. Lulubog ito at didilim pero sa gitna ng kadiliman, nandoon pa rin ang buwan at mga bituin." Tinitigan ko siya. "Pero hindi lahat ng liwanah na iyon ay kaya akong pakinggan."

“O—Oh, Opo. S—Sandali po.” Kaagad naman na kumuha si Hope ng walis saka nilinis ang mga bubog na nagkalat sa sahig. Pinapanuod naman siya ni Melody at doon tuluyang nakumpirma ni Melody na wala nga ito sa sarili. She seems out of the world. Kaya naman nang matapos itong magwalis ay nilapitan niya ito at hinawakan niya ang kamay saka dinala sa garden.

Nagkatinginan sina Danica at Jethro, at sa mga mata nila’y makikita ang tiwala at pagmamahalan na kanilang pinanday sa gitna ng lahat ng pagsubok. Hawak pa rin ni Danica ang isa sa kanilang mga anak, at si Jethro naman ay bahagyang yumuko upang haplusin ang noo ng isa pa. "Ang pangalan ng panganay ay 'Hope,'" sabi ni Danica, mahina ngunit puno ng pagmamahal. "Dahil siya ang nagbigay sa atin ng pag-asa sa kabila ng lahat ng hirap."