Work Pressure Quotes Novels & Stories

tanong niya. “Yes,” sagot ko. “It’s rare to celebrate without pressure.” Ngumiti siya. “Pressure is part of the job.” “So is knowing when to pause,” sagot ko. May kung anong kumislap sa mga mata niya—isang uri ng interes na hindi niya itinago, pero hindi rin niya pinangalandakan. “Care for a drink?” tanong niya. Tumango ako. “Just one. Not a good drinker.”

“Ito ang mundo mo. Alam ko kung paano gumagana ‘yan. Kapag hindi nila makuha ang buong kwento, dudurugin nila ang kahit anong piraso na makita nila.” Umupo siya sa gilid ng kama, inilapag ang folder, parang biglang napagod. “May legal pressure,” sabi niya. “May board. May investors. May mga taong hindi interesado sa kung ano ang tama, kundi sa kung ano ang malinis tingnan.” “Malinis,” ulit ko. “Kahit hindi totoo.” Hindi na siya sumagot. Hindi dahil wala siyang sagot, kundi dahil pareho naming alam na totoo iyon.

"Talaga ngang sinusubsob mo yan ang oras mo sa kakatrabaho, mamamatay ka bah pag nag break ka muna?" Natawa ako, "Joke ba yan?" "Mukha bah? Ikaw talaga...hay naku." sabi nya sabay buntunghinga taz napangisi din, "Alam ko naman na workaholic ka pero di naman masama kung mag take time to yourself ka." sabi pa nito. "Kagaya mo?'" "Exactly! I don't like getting myself into pressure dahil nakaka stress yun at nakakatanda, nakakarami ng wrinkles and I hate it!"

sigaw ni Gavine, dala-dala ang kape at energy ng 10 motivational quotes. Sa table ni Zoila, may tissue, kape, at stress ball. Si Zoila, ang art director, laging overworked. Laging naka-ponytail, laging may eyebags. “Gavine, please tell me you brought donuts. I’ve been awake for thirty six hours fixing layouts!” “Wala akong donuts, pero may yakap ako—virtual nga lang.” Sa kabilang mesa, si Joshua, ang senior writer, mukhang may trauma sa pagtaas ng boses ni Cesar. “I had a dream na nagalit sa font si Sir Cesar. Paggising ko… totoo pala.”

“Ganyan talaga ‘yon. Workaholic. Lalo na kapag may pressure.” Tumango lang ako. Hindi ko naman siya masisisi kung ‘yon ang paniniwala niya. Dahil kung ako lang din naman, hindi ko rin alam kung paano ipapaliwanag ang tensyon sa pagitan namin ni Ziven. Na hindi lang basta tungkol sa trabaho ang iniiwasan niya—kundi ako. “Gusto mo ba ng juice?” tanong ni Mama habang naupo sa tabi ko.

“It’s hard, no? Having everyone watch you. Expecting you to be perfect.” Tahimik pa rin si Adonis. “I get it,” dagdag ni Trisha. Bumaba ang boses. “Pressure, mahirap yan, nakaranas din ako niyan ng nagsimula pa lang akonv na train ni daddy sa kumpanya. Katakot takot na pressure ang naramdaman ko." Ngumiti si Trisha. Sinulyapan siya ni Adonis.

Malamig ang buga ng aircon sa conference room ngunit pawang ang lahat ay pinagpapawisan dahil sa binubugahan sila ng matinding sermon ng kanilang Ceo. "What?! Titingnan n'yo lang ba ako? Why do you feel the pressure right now? Hindi n'yo man lang naisip na mangyayari ito and why do you never correct all of your errors!? Remember, you are free to resign if all of you can't do your job properly!"

“Understood. But are you confident the formulations are ready? We don’t want to rush something that represents both brands.” Saglit akong sumandal sa upuan, iniisip kung paano sasagutin iyon. Sa totoo lang, ang pressure ay nararamdaman ko rin kahit na dapat ay hindi nila ito pinaparamdam sa akin. Ngunit hindi ko maaaring ipakita iyon, baka kasi isipin nila na mahina akong CEO pala.

What was that all, a joke? “I need you to finish this one, bec. I will need this tomorrow!” His words were direct, leaving no room for argument. I looked at the stack of papers he had handed me. Ang dami! Ano ‘to parusa? It was a lot of work, but perhaps I knew I could handle it. "Alright, I'll make sure it's done by tomorrow," I replied, meeting his gaze. Ramdam ko ang titig ng ibang empleyado sa amin kabilang na sina Jeanne, at iba pang mga ka trabaho ko. Why do I feel pressure right now?

Masiyadong maraming papers sa lamesa niya kaya mas pinili ko ritong mag print. "Opo, masiyadong busy nga ngayong araw." Sambit ko, ayaw ko siyang epressure na sumama pero inaasahan na ng mga katrabaho ang presensiya niya. Kahit pa takot sila rito, naeexcite sila na dadalo ang aming boss.