Work Pressure Quotes Mga Nobela at Kwento

“Leave? Ngayon pa talaga? Kakawala lang ng project ng kumpanya. Kailangan nating bumawi. Paano mo nagawang, ” “Pagod na pagod na ako. Sobrang taas ng pressure. Hindi maganda ang pakiramdam ko. Hindi ba kayang umandar ng kumpanya kung wala ako?” diretsong putol ni Isobel. May malamig na diin sa boses niya.

Liam’s POV Halos gumuho ang mundo ko sa tindi ng pressure. Ang project na pinagpuyatan ko ng ilang buwan ay nagkaroon ng major glitch, at bawat minutong dumadaan ay milyun-milyon ang nawawala sa kumpanya. I was drowning in paperwork, meetings, and endless crisis management. I was a CEO, expected to be invincible, but at that moment, I felt like I was being suffocated by my own empire.

“Bakit ka nandito? Hindi ka ba busy? Tsaka anong nakakagutom ang ginagawa mo ngayon, eh kahit wala kang gawin nagugutom ka pa rin.” “Diet na ako girl no, pero nakaka-gutom talaga. Busy? Nakaka- pressure ba maging vice director at hindi kana marunong tumingin sa orasan. Tanghali na girl, lunch break.” sabay lapit niya, halatang gutom na. “Halika na, Ave. Magsasara ‘yung canteen pag hindi tayo kumilos. Hindi ko na kayang amuyin ‘tong air freshener ng opisina mo.”

Mas bumilis ang tibok ng puso niya. Isa-isa siyang sumagot—about sa writing experience niya, sa organizational skills, sa pagiging adaptable. Pero habang tumatagal, pakiramdam niya… parang bawat sagot niya ay hinuhusgahan bago pa niya matapos. “Give me an example.” “How do you handle pressure? “What makes you different from the others outside?” Sunod-sunod. Walang pagitan. At parang walang pagkakataon na huminga.

"Rest na naman? Balak mo ba akong ikulong sa condo mo? Puro rest?" He chuckled as he looked at me. "Bakit? Ayaw mo ba ng mahabang pahinga? Pakiramdam mo kinukulong kita rito? Is that really how you feel? Are you that eager to work?” he asked, as if challenging me. "Do you want pressure? Tambakan ng gawain?" Napakamot ako ng buhok. "Hindi naman sa ganun boss pero... sobra naman yata?"

Umupo ako, pilit pinapakalma ang sarili ko habang pinapawisan ang mga palad ko. “So,” sabi ng HR interviewer, “why do you think you’re fit for the executive secretary role?” Napaisip ako sandali. “Well,” sabi ko, “I’m organized… sometimes. I can multitask kapag kailangan, pero kapag sabay-sabay, medyo nagpa-panic ako pero productive panic naman.” Tumango siya. “Very good.” "Ha?." “And how do you handle pressure?” “Honestly?” sagot ko. “I cry internally but act normal externally.”

I can feel the exhaustion in his voice, and I guess he’s still in the office working on something. [I'm still in my office, just finishing something. But I’ll be going home later.] Tama nga ako, nasa office pa rin siya. Anong oras na naman kaya ito uuwi? “Kuya, you also need to rest. Don’t think about whatever Dad said to you anymore," seryosong sambit ko, at narinig ko siyang napabuntong hininga sa kabilang linya. "Mas lalo ka lang mape-pressure do'n, at hindi mo magawa nang maayos ang trabaho mo."

“Ano’ng ibig mong sabihin, ayaw nilang galawin? Nakapagpatanggal na tayo ng trending topics dati!” “Ang sabi nila, Sir, hindi raw pwede. Sobrang taas ng engagement, and…” nag-atubili siya. “And what?” singhal ko. “And apparently may… pressure from above para manatili.” Mahigpit kong hinawakan ang phone. “Anong ibig sabihin ng pressure from above?” “Sir, mukhang may taong mas malakas ang impluwensya kaysa sa atin ang sumusuporta riyan.”

Napatayo ang lahat ng empleyado na nandito at pumalakpak dahil talaga namang inaalagaan din sila ng kumpanya ni Damon. “Everyone knows, that aside from being a businessman, nalinya din po tayo bilang isa sa mga media influencer dito sa ating bansa. And it is hard! The pressure is there at nandoon yung takot mo na makagawa ka ng mali. Kailangang de numero lahat ang kilos at salita mo dahil kapag may nasabi at nagawa kang hindi nila nagustuhan, that will be the end of you!”

Sino ang maaaring nagpadala ng mensaheng iyon? Bilang CEO, madalas siyang nakararanas ng pressure mula sa mga empleyado, mga kasosyo, at pati na rin mula sa mga investors. Nasa kanyang mga kamay ang tagumpay ng kumpanya, kaya’t hindi niya kayang palampasin ang anumang palatandaan ng panganib. Subalit, hindi rin niya kayang mag-isip ng malupit na paraan ng pagdududa sa mga tao na matagal na niyang ka-trabaho at pinagkakatiwalaan. Ngunit ang mensaheng iyon ay parang isang maliit na butas sa kanyang matibay na fortress. Isa itong mensahe na kailangan niyang bigyan ng pansin.