Worries Novels & Stories

“Don’t worry about me.” “Bakit naman ako hindi mag-aalala?” Kumunot ang noo nito habang nakatingin sa malapad nitong likod. “You’re my husband. Of course, I worried about you. You’re my husband. It’s normal for me to worry about you.”

I am happy but worried at the same time. Alam ko na isang hindi magandang pangitain ang mapalapit kay Halex. He spells trouble. Hindi ko na rin nagugustuhan ang nararamdaman ako. Aminin ko man o hindi ay alam ko na may unti-unting umuusbong na akung ano sa dibdib ko. Ayokong palakihin yun at gusto kong mawala yun bago pa lumago.

Masaya sila oo, pero sa kabila ng tuwa nila may takot silang nararamdaman para sa kanilang kaibigan. "Hindi naman mahirap maging masaya para sa akin, di ba?" Wika niya na ikinatahimik nina Oheb, nagkatinginan silang tatlo dahil sa sinabi nito. "Look guys, ngayon lang ako sumaya ng ganito. Ngayon lang ako naexcite hindi dahil nagtop ako sa klase, hindi dahil makakasama ko 'yong idol kong surgeon, hindi dahil magiging magaling daw ako na doktor kundi dahil magiging tatay na ako. Yes, it was not my plan pero wala e, nandito na. Gets ko kung concern kayo pero paniwalaan niyo 'yong nararamdaman ko. Overthinking can kill you, guys. Ayaw niyo ba non, magiging tito na kayo ha?" Palipat-lipat siya n

Nandito na pala kami sa bahay. "Kanina ka pa tahimik." Puna niya. "Medyo masama lang pakiramdam ko." Pagdadahilan ko. "You should've told me, maaga sana tayong umuwi." "Okay lang, Dwight." He pulled me closer and kissed my temple. "You're making me worried always, babe." "There's nothing to be worried." "Kahit na. Syempre, hindi kita laging kasama. Marami rin akong worries. Sobrang ganda mo pa. You can't blame me for having these thoughts." Lumayo ako ng kaunti.

He look surprise now. "Nazi, naririnig mo ba ang sarili mo? I am worried about you. I am not questioning you. Hinanap kita sa isla. My anxiety almost kill me, can't you see that I treasure you that much. Hahanapin kita kahit saan ka mapunta Nazi. Ayoko nang maulit at masayang nanaman ang taon dahil sa kapabayaan ko." Luamkad ito papalapit saakin. My system start panicking.

First installation of A Wife's Grief Series WRITTEN BY MissteriousGuile A WIFE'S SORROW CHAPTER 13 ROSEGAIL'S POV Ako lang ba nakakapansin or Hera's not in her own self? Kanina pa siya aligaga na parang may nangyari. What's her problem? Kanina pa siya wala sa sarili, mula noong naghanap kami ng gown ganyan na siya. I really think something is bothering her.

ani ko dahil siya ang panay na asikaso sa mga anak ko. "No, it's okay. Tapos na rin naman ako." I was about to speak nang maramdaman ang paghawak ni Noah sa kamay ko na nakapatong sa aking hita. "You're making me worried," halos pabulong na sambit niya. "Tell me what's bothering you, please." "Noah, ayos lang talaga ako. You don't have to worry—" "Is it because wala kang nakikita na ibang tao?"

"Why are you looking at me like that?" "I don't have a problem. I'm just scared that you might also want me to go out." Hindi ako makapaniwalang yan ang dahilan niya. "Don't worry you’re not Cedric." She frowned."Ayaw mo talagang makita si Cedric."She chuckled. Tumango ako."I'm annoyed when he looked at me." Parte na siguro iyan ng pagbubuntis. Hindi ko naman siguro pinag lilihian si Cedric. May mga

Pinilit ko ang sarili kong magseryoso bago umiling. “Bakit naman ako magwo worry? At saka ano bang sinasabi mo na you don’t want this thing to end? Kahit naman na bumalik ka sa kompanya mo, walang magbabago at walang mapuputol. I’m still yours and you are still mine, di ba?” Kahit papaano ay gumaan ang pakiramdam ko nang tumango si Rocco. “Yeah baby. Of course, walang magbabago…”

Masyadong mainit ang ulo niya ngayon lalo na’t nag-aalala siya para sa dalaga. Yes, he’s worried. So what? Hindi ba pwedeng mag-alala siya para sa kapakanan ng ina ng kanyang anak? Nag-aalala lang siya na baka sakaling mawalan ng ina ang kanyang anak. Yon lang ‘yon.