Worries Novels & Stories

Minimi namin ni Zaprine. "You should also worry about Mommy even just now, Ate," sita ni Zamia kay Zaria. "Don't call me Ate! Ria o Zaria is fine with me. And for your information, you're already worried, aren't you? So I don't need to worry anymore. Mommy is more stressed when we both worry about her. Don't get me wrong I'm also worried but I immediately put it out in my mind. One is enough." Agad na yumakap sa akin si Zaria.

“Parker, is there a problem? Ilang araw na kitang napapansin na hindi ka maayos. Kung may problema ka, magsabi ka lang. Nandito ako, I am your mother. Nandito kami ng daddy mo para sa ‘yo—sa inyo ng mga kapatid mo.” “Ayos lang ako, mom. You don't need to worry about me. Siguro ganito lang ako kasi patanda na ako.” Seryoso man ang sitwasyon, nakuha pa ring tumawa ni Parker. “But seriously, mom, I am worried about something. I liked this woman, and… and I'm scared that someone might take her away from me. What should I do? May karapatan ba akong mag-worry ng ganito kung… kung hindi niya pa alam na gusto ko siya? Na… na handa akong magkapamilya kasama siya?”

nalingon ko si mommy na nag-hysterical na sa sobrang pag-aalala. Namatay ang tawag ng hindi ko namamalayan, nilapitan ko si daddy at pilit na ginigising, maraming dugo na ang naubos sa kanya at pag mas tumagal pa ay mapapahamak na siya. “I-I’m okay, wife. Y-Yung anxiety mo, a-ano ka ba—” “Who would not worry! Stop worrying about me and keep yourself awake!” hindi alam ni mommy kung magagalit ba siya o iiyak sa pag-aalala.

"That's true. Kaunti lang ang alam ko sa 'yo, pero nasisiguro kong mas kilala kita keysa sa mga taong matagal mong nakasama. And unlike them, i'm always worried about you." Kinagat nito ang pang-ibabang labi. "Y-you always say that... that you are worried of m-me. W-why is that?" "Hindi ko alam." Nagkibit balikat siya saka huminga ng malalim. "Palagi akong nag-aalala sa 'yo. I can't even focus on my work yesterday morning

She was too worried she cannot even think! Sandaling hinayaan ni Jerry na umiyak ang anak sa kanyang mga bisig bago ito inakay na umupo sa bench. Nag-aalala ang matandang lalaki sa anak dahil sa kalagayan nito’y hindi dapat ito nag-aalala ng labis. “Blaire, subukan mong kumalma. Makakasama sa dinadala mo ang labis na pag-iisip. Gusto mo ba tawagin ko ang OB-Gyn mo para lang masiguro natin na ligtas ka at ang dinadala mo?" Humikbi si Blaire, kinagat ang pang-ibabang labi sa pagtatangkang pigilan ang emosyon. Subalit hindi niya magawa. The fears inside her head are overtaking her, drowning her with so much worry about the future.

Walang malisya at kulay ang kabutihang pinapakita nito. "Don't worry, okay lang ako," kalmado niyang sagot. "Ibababa ko na 'to, matutulog na ako." Nagpaalam siya. Samantala, sa kabilang linya ng phone ay huminga ng malalim si Ymir. Nag-aalala pa rin siya kay Psalm, hindi niya mapigilan at hirap na siyang intindihin kung bakit ganito na lang katindi ang worries niya pagdating sa babae.

sabi naman ni Elisa. "Alam ko naman iyan. Pero iba ang pakiramdam ko. Kinakabahan ako na hindi mawari. Parang may something happen sa kanya," nag-aalala kong sabi. "Masyado ka lang paranoid, Shey. Relax ka lang. Huwag ka masyado mag-iisip ng kung ano-ano, okay? Gagawa ako ng paraan para macontact siya. Stop worrying too much," mahinahon na sabi ni Jorge.

From the grinning Clarisse, I suddenly saw the worry on her face. "Masyado ba kitang nagulat? Oh my God, sorry!" Tila nagpa-panic na sabi niya. Nasabi ko kasi sa kanya na lately parang sumisikip 'yong dibdib ko kaya ganoon na lang ang pag-aalala niya. Pero hindi naman sumisikip ngayon. Nagulat lang talaga ako. I chuckled upon seeing her worried face. Nang marinig niya 'yon ay sinimangutan niya ako.

“Nag-worry lang ako, kaya nagalit ako." Mapait akong ngumiti. “Nag-worry ka? Althea, being worried doesn’t mean jumping to conclusions and throwing accusations.” “Sorry na nga... inaamin ko na nga na mali ako. 'Wag ka na magalit, please. Bati na tayo...”

"It's okay. It was hard to be a parent; I understand if you're not ready. Don't cry because you are guilty." Mas lalong lumakas ang aking paghikbi. "I'm s-sorry! I'm sorry, Drake..." Guilt rushed through my whole system. "What are your other worries? Pwede mong sabihin sa akin, we will cast away all of your worries. Please cast away all of my wife's worries," he said sweetly. I can't cast away all of my worries. Because clearly I'm my own worry. The truth and chance I lost.