Worried Quotes Novels & Stories

"Mas pagod akong makita kang umiiyak kagabi kaysa sa kahit anong meeting na pinuntahan ko." Napakurap ako, agad na umiwas ng tingin. "Don't do that," mahinang dagdag niya habang hinahalo ulit ang batter. "Don't look away kapag nagsasabi ako ng totoo." Humugot ako ng hininga. "I just... don't want you to worry too much." "Too much?" ulit niya, parang hindi makapaniwala. "Loo, you are my wife. Worrying about you is not 'too much,' it's normal."

“Hindi ko alam kung anong sasabihin ko, Doc. Hindi ko pa alam kung ano rin ‘yung nararamdaman ko.” “Okay lang,” sagot ko. “Hindi kita pipilitin. Basta mag-iingat ka lang diyan. Hindi ko kakayanin kung may masamang mangyari sa’yo.” “Salamat,” mahinahon niyang sabi. “Try not to worry too much. Hindi ako gano’n kadaling masaktan. Alam mo ‘yan.” “Hindi ‘yon ang ibig kong sabihin,” sagot ko. “Hindi ako natatakot na masaktan ka sa trabaho mo. Ang kinatatakutan ko… baka sa bandang huli, ako ‘yung masaktan.”

Sumunod pala ito noong umalis siya sa kompanya. "W-Why are you here?" Tanong niya na parang aarestuhin siya. Tipid na gumuhit ang ngiti sa labi nito saka bumuga ng hangin. "I'm worried about you..." matinis ang boses nitong tapat. "Paano ba ako makaka-pokus sa trabaho kung masama ang pakiramdam mo? Have you got the medicine? Nakita ko si Aella na kaaalis lang... wala ba talaga siyang pakialam sa'yo?"

"A-Ano bang pinagsasasabi mo riyan? I was just worried about leaving you here all alone." Kumunot ang noo ko at bahagyang natawa. "Worried?" nawi-weird-an na tanong ko. "I'm just concerned that someone will come and say mean things to you while I'm not here. Ayoko lang na maulit ang nangyari noong first day natin dito habang naglala-lunch tayo." So, he's really worried about me, huh?

nag-aalala kong tanong dito, pilit kong inaalala kung may mali ba akong nagawa nang dahil sa pinagdadaanan ko ngayon. "I'm worried about you, you always seem jumpy these past few days, and I can't help, but noticed you being scared all of the time." sinabi nito, I can see concern towards me. Isang malalim na paghinga ang kumawala sa bibig ko, dahil alam ko naman na totoo ang sinasabi nito, sino ba naman ang hindi matatakot matapos bantaan ng isa sa pinakamayamang tao hindi lang sa Pilipinas kung hindi sa ibang bansa na din, pero minabuti kong huwag nang ipaalam dito ang bagay na iyon.

"I'm sorry for making you worry. " I jokingly slapped his hand and glared at him. "Who said that I'm worried?" I uplifted my brows jokingly, trying to lift up the mood. "But I am," nanghihinang pahayag niya. Unti-unting nawala ang lahat ng ekspresyon sa aking mukha. Hindi na ako makangiti sa kaniya dahil unti-unti ko ng nababanaag ang bigat na kani-kanina ko lang din huling naramdaman. "I am worried that when I become sober we will talk about us. "

sabay turo ni Sining sa pader na may nakadikit ngang quotes for life. "Hahaha siraulo! Napaniwala mo 'ko ro'n, ah? Akala ko favorite quote mo 'yon, eh, kaya kabisado mo!" bulalas ni Seb. "Pero kung words of wisdom para kay Jaq..." tinignan niya ako na para bang alam niya 'yong nararamdaman ko at alam niya ang sasabihin. "Nothing is permanent in this wicked world. Not even our troubles. Kaya cheer up, Jaq. God doesn't give us what we can handle, God helps us handle what we are given." she said straight to my face and gave me a bright smile after.

Isang nagwawalang paghagulgol ang nagawa ko. Alam kong ito ang kailangan ko ngayon, isang mahigpit na yakap. "I'm so worried about you. I'm sorry I failed to protect you," ani Jethro. Mas lalo kong naramdaman ang kapayapaan sa kaniyang malambing na boses.

Nandito na pala kami sa bahay. "Kanina ka pa tahimik." Puna niya. "Medyo masama lang pakiramdam ko." Pagdadahilan ko. "You should've told me, maaga sana tayong umuwi." "Okay lang, Dwight." He pulled me closer and kissed my temple. "You're making me worried always, babe." "There's nothing to be worried." "Kahit na. Syempre, hindi kita laging kasama. Marami rin akong worries. Sobrang ganda mo pa. You can't blame me for having these thoughts." Lumayo ako ng kaunti.

Isang pamilyar na kislap ng emosyon ang dumaan sa kaniyang mga mata, pagkagulat, marahil ay kaunting paglambot, pero bago ko pa man iyon tuluyang mabasa, mabilis itong nilamon ng dilim. “Worry is a luxury you can’t afford in this business,” malamig niyang sabi. Ang kaniyang mukha ay tila bakal na muling hinubog sa apoy, walang emosyon, walang bakas ng pasasalamat. “Nilabag mo ang protocol. Inilagay mo sa panganib ang ospital dahil sa pansarili mong desisyon.” Ang bawat salita niya ay tila sampal na nagpasingit sa aking pandinig. Tinitigan niya ako nang matagal, isang paghatol na mas masakit pa kaysa sa daplis ng bala.