Worried Quotes Novels & Stories

“Hindi ko alam kung anong sasabihin ko, Doc. Hindi ko pa alam kung ano rin ‘yung nararamdaman ko.” “Okay lang,” sagot ko. “Hindi kita pipilitin. Basta mag-iingat ka lang diyan. Hindi ko kakayanin kung may masamang mangyari sa’yo.” “Salamat,” mahinahon niyang sabi. “Try not to worry too much. Hindi ako gano’n kadaling masaktan. Alam mo ‘yan.” “Hindi ‘yon ang ibig kong sabihin,” sagot ko. “Hindi ako natatakot na masaktan ka sa trabaho mo. Ang kinatatakutan ko… baka sa bandang huli, ako ‘yung masaktan.”

nag-aalala kong tanong dito, pilit kong inaalala kung may mali ba akong nagawa nang dahil sa pinagdadaanan ko ngayon. "I'm worried about you, you always seem jumpy these past few days, and I can't help, but noticed you being scared all of the time." sinabi nito, I can see concern towards me. Isang malalim na paghinga ang kumawala sa bibig ko, dahil alam ko naman na totoo ang sinasabi nito, sino ba naman ang hindi matatakot matapos bantaan ng isa sa pinakamayamang tao hindi lang sa Pilipinas kung hindi sa ibang bansa na din, pero minabuti kong huwag nang ipaalam dito ang bagay na iyon.

"I'm sorry for making you worry. " I jokingly slapped his hand and glared at him. "Who said that I'm worried?" I uplifted my brows jokingly, trying to lift up the mood. "But I am," nanghihinang pahayag niya. Unti-unting nawala ang lahat ng ekspresyon sa aking mukha. Hindi na ako makangiti sa kaniya dahil unti-unti ko ng nababanaag ang bigat na kani-kanina ko lang din huling naramdaman. "I am worried that when I become sober we will talk about us. "

sabay turo ni Sining sa pader na may nakadikit ngang quotes for life. "Hahaha siraulo! Napaniwala mo 'ko ro'n, ah? Akala ko favorite quote mo 'yon, eh, kaya kabisado mo!" bulalas ni Seb. "Pero kung words of wisdom para kay Jaq..." tinignan niya ako na para bang alam niya 'yong nararamdaman ko at alam niya ang sasabihin. "Nothing is permanent in this wicked world. Not even our troubles. Kaya cheer up, Jaq. God doesn't give us what we can handle, God helps us handle what we are given." she said straight to my face and gave me a bright smile after.

Isang nagwawalang paghagulgol ang nagawa ko. Alam kong ito ang kailangan ko ngayon, isang mahigpit na yakap. "I'm so worried about you. I'm sorry I failed to protect you," ani Jethro. Mas lalo kong naramdaman ang kapayapaan sa kaniyang malambing na boses.

Nandito na pala kami sa bahay. "Kanina ka pa tahimik." Puna niya. "Medyo masama lang pakiramdam ko." Pagdadahilan ko. "You should've told me, maaga sana tayong umuwi." "Okay lang, Dwight." He pulled me closer and kissed my temple. "You're making me worried always, babe." "There's nothing to be worried." "Kahit na. Syempre, hindi kita laging kasama. Marami rin akong worries. Sobrang ganda mo pa. You can't blame me for having these thoughts." Lumayo ako ng kaunti.

I need to remind myself again to stop my feelings from coming out of my mouth. "I'm just... worried," bahagyang nanginig ang boses nito. He was breathing heavily. "Oh..." I said softly. "Right. Dahil para mo na akong kapatid? Don't worry, like what I said, I know what I'm doing... Kuya." I tried to be calm. Na para bang hindi 'yon big deal sa akin. Hindi naman talaga dapat, 'di ba?

maktol nito sa kabilang linya. "Hindi mo nanaman kailangan magtrabaho, nandito nanaman ako!" sita niya naman. "Vincent, napag-usapan na natin ito diba!" malambing nitong saad. "I know, I'm just really worried." Napahilot na lang siya sa kanyang sintido. "Huwag ka ng masyadong paranoid! Sige na, madami pa akong gagawin."

“Nag-worry lang ako, kaya nagalit ako." Mapait akong ngumiti. “Nag-worry ka? Althea, being worried doesn’t mean jumping to conclusions and throwing accusations.” “Sorry na nga... inaamin ko na nga na mali ako. 'Wag ka na magalit, please. Bati na tayo...”

Sinabihan din ako ni Tita Celestine na may gawing ibang bagay para maiwasang isipin ang problema ko. Sa unang week ko sa trabaho, I can't focus. Sumasagi pa rin sa isip ko si Darius. Tapos wala pang balita. Pero dahil medyo mabigat ang responsibility ng position, napipilitan akong mag-focus sa trabaho. Ganon ang scenario ko sa tatlong linggo. My worries grow more. Hindi ako mapakali. Wala pa rin akong balita. “Jessica, okay ka lang?” tanong sa akin ng kasamahan ko sa trabaho.