Worries Mga Nobela at Kwento

Nitong mga nakaraang araw kulang na lang hindi ako makatulog sa dami ng iniisip ko. "Mom called me. She is worried about you." Umupo ito sa kama. She looked at me with full of concern. "Anong meron? Bakit biglaan kang umuwi at hindi pumasok sa trabaho? Knowing how workaholic you are, h'wag mo akong bigyan ng dahilang hindi kapani-paniwala. Alam kong may problema kaya magsalita ka."

Jarren had been unusually quiet during dinner, pushing his pasta around his plate instead of enjoying it. “Yeah, just… busy,” he replied, but I could tell he was lying. “Busy?” I echoed, trying to lighten the mood. “Or overwhelmed?” He looked up, meeting my gaze for a moment before looking away. “It’s just work stuff. I’ll handle it.” **A Cloud of Uncertainty** As the days passed, I felt the weight of his worries settling over us like a fog. Jarren’s company had been facing challenges—rumors of financial difficulties circulated, and he had been spending late nights in the office, often returning home drained and distracted.

Minsan talaga, hindi ko maintindihan ang lalaking ito. Masyado ba siyang matatag, o sadyang sanay na siyang akuin ang lahat ng problema nang mag-isa? Marahan siyang huminga bago muling nagsalita. "Also, don't misunderstand me." Bahagya siyang sumandal sa sofa habang hindi inaalis ang tingin sa akin. "I'm worried. Kung inaakala mong hindi ako naaapektuhan ng resulta, nagkakamali ka."

From the grinning Clarisse, I suddenly saw the worry on her face. "Masyado ba kitang nagulat? Oh my God, sorry!" Tila nagpa-panic na sabi niya. Nasabi ko kasi sa kanya na lately parang sumisikip 'yong dibdib ko kaya ganoon na lang ang pag-aalala niya. Pero hindi naman sumisikip ngayon. Nagulat lang talaga ako. I chuckled upon seeing her worried face. Nang marinig niya 'yon ay sinimangutan niya ako.

seryosong sagot nya. "And I'm worried" nanlaki Yung mata ko ng ikulong ng malaki nyang palad Yung pisngi ko... "I'm worried...so answer me.....are you okey?...." Nag aalalang tanong nito Sht...hindi nga totoong pinapalayo nya ako... imagination lang LAHAt ng yon.... Potspa...ito ba Yung resulta ng labis na guilty ko kanina... Argggggg.....

Sa sobrang dami, kaya rin ako nalito. "Like what?" "Kung magugustohan ba ni Lian ang sorpresa ko?" napasulyap ako sa kaniya at nakitang nakatingin lamang siya sa'kin at nakikinig ng mabuti. Nagpatuloy naman ako, "Kung tatanggapin niya ba ang seremonya na pakasalan ako? Baka hindi pa siya handa at masyado lang akong atat, mabilis or nagmamadali? Hindi kaya siya ma suffocate sa biglaan kong ginawa? Sisiputi niya rin kaya ako? There's a lot of worries circulating over my head yet I don't really know how to deal with them all. They're making me feel doubted and at the same time, scared." finally, nasabi ko rin. I don't want to keep it, baka mabaliw ako kapag wala

Hindi ko pa kayang tanggapin siya sa ngayon. "Sigurado ka ba?!" "Oo, siguradong-sigurado. Bakit anong nangyari? May problema ba?" Parang nagwo-worry siya base sa boses niya kahit na alam kong hindi siya worrier. Dapat lang talaga na mag-worry siya dahil may nangyari talaga at may problema. Malaking problema. Isang gabi na ang kapalit ay parusa.

Sandali pa siyang napa isip bago muling nag pilit ng ngiti saka halos pabulong na sumagot. “Y-yeah… I am…” “You are filling your head with worries when in fact there isn’t just nothing to worry about.” Naiiling na sabi nito, walang mababakas na emosyon sa mukha nito ngunit bakas pa rin naman ang pag aalala sa mga mata nito. “W-what do you mean, Xavier?”

Madami ding tanong si Joy sa kanya habang nakasakay sa sasakyan ng kaibigan. "Best, you know what? I'm so worried about your job interview today." " Bakit naman? I'm too qualified for it! I'm not worried anyway!" sagot naman nito. "Actually, this is my first time to see a tomboy, applying for a job, wearing like that! Don't make it wrong best! I don't know! What if the boss or manager who will interview you today will find out that you are a woman? What if she will humiliate you or make fun of you? What if you will get the job but you need to wear their company attire? Iniisip ko ang itsura mo. I'm so worried best. Do you think you will gonna make it?"

Inilagay niya sa likod ng tenga ko ang pirasong buhok na kanina pa nakaharang sa mukha ko. "So, I've been worried about you for nothing? Akala ko mapapasagot pa ako sa nanay mo dahil sa masasakit na salita niya tungkol sayo." Napakunot ang noo ko. "And why you should be worried about that?" Sandali siyang natahimik. Tumingin siya sa akin. "You been stressed out. About that issue. Alam kong iniisip mo rin iyon. So instead of comforting you, your mom curse and blame you. That's what I'm worried about."