Novel & Cerita Worries

I shouted. Sa isang iglap, tila naputol ang pasensya niya. "I am! I am fucking worried!" he shouted back. Nagmura siya ng mahina ngunit malutong. Natigilan ako at hindi nakaimik. Tinanggal niya ang kamay sa pinto at pinasadahan niya ng kamay ang kaniyang basang buhok. He looks frustrated, angry and worried. I don't even know how those three emotions fits in his expression.

“Hindi, Brea. Hayaan muna ako. Work is work. I'm fine. Don't worry.” “Mommy, stay na lang po sa bed. May sakit ka po, eh,” singit ni Nancy na nakatayo sa may pinto ng kwarto, yakap ang kaniyang paboritong manika. Her large eyes were filled with worry for me. Pinilit kong ngumiti kahit parang bibitak na ang labi ko sa pagkatuyo. Lumuhod ako para mapantayan si Nancy at hinaplos ang kaniyang pisngi. “Baby, okay lang si Mommy. Don’t worry, ha? Mabilis lang si Mommy sa office. May kailangan lang pirmahan si Mommy para sa mga bag, okay?”

Hindi niya maunawaan kung ano ang mayroon sa bawat haplos nito na agad nagpapatigil ng lahat sa kanya. “You got me worried. Akala ko kung napaano ka. Namutla ka kanina, Chrissa.” She couldn’t help but swallowed. Talagang nag-alala ito? Namutla lang naman siya kanina dahil sa kaba at takot na baka makita siya ng kanyang ama. Wala nang iba pang dahilan, yet this man in front of her admitted that she got him worried. Ganoon na ba ang epekto niya rito?

Lumingon tuloy ako sa kapatid ko na nagtataka ang mukha at parang nag-worry. "Ate, ni zhen de meishi ma? Ni bu zai you qiguai de ganjue, touyun, exin he jingshen cuoluanle ma?" sambit ng kapatid ko sa akin nakita ko sa kanya pag-worry sa mukha. (Are you really okay? Are there no more strange feelings, dizziness, nausea and delirium?)

Pero still… hindi ko maiwasang ikumpara. Napapikit ako at mabilis na pinilig ang ulo ko. I didn’t want to spiral. Ayaw ko nang i-overthink reaction ni Jacob. Ayaw ko nang dagdagan pa yung gulo sa utak ko. Pagbalik namin sa unit ko, nakita ko naman agad yung sincere worry sa mukha niya, actually kahit sa sasakyan pa lang. As in yung tipong halos ayaw na niya akong bitawan. Kung pwede lang daw, sasama na siya hanggang makatulog ako, para sure na okay ako.

At hindi ko siya masisisi kung naghanap siya ng iba. Hinila niya ang kamay ko at niyakap ako sa beywang. “Anong iniisip mo?” Hindi ako makatingin sa mga mata niya. “Nothing.” “Pero bakit pakiramdam ko, meron.” Hindi agad ako nagsalita. I’m contemplating whether to tell him my worries or not. Ayokong isipin niyang na-p-paranoid ako dahil sa babaeng hindi ko pa naman nakikilala o nakikita man lang.

“Don’t worry about me.” “Bakit naman ako hindi mag-aalala?” Kumunot ang noo nito habang nakatingin sa malapad nitong likod. “You’re my husband. Of course, I worried about you. You’re my husband. It’s normal for me to worry about you.”

I am happy but worried at the same time. Alam ko na isang hindi magandang pangitain ang mapalapit kay Halex. He spells trouble. Hindi ko na rin nagugustuhan ang nararamdaman ako. Aminin ko man o hindi ay alam ko na may unti-unting umuusbong na akung ano sa dibdib ko. Ayokong palakihin yun at gusto kong mawala yun bago pa lumago.

Maybe I'll just talk to her later after I have a meeting with my guest. Habang nasa meeting, panay pa rin ang pag sulyap ko sa aking suot na wrist watch na sa tingin ko eh napapansin din ng aming bisita. I can't focus. I can't help but worry because until now, even a single message from her I still do not receive anything. Could something unexpected happen? My heart was beating so fast that it made me even more tense in front of investors. God, Erica! Why do you keep me worrying like this?

(TFD) Chapter 54 I was scared and worried. I don't worry about myself but about the people I left behind. Kumuyom ang mga kamay ko sa aking kandungan at pumikit ng mariin nang maalala ang kalunos-lunos na sinapit nila.