Quotes About Waiting Patiently Novels & Stories

Siguro may hindi pa naipaparanas sa akin ang tadhana na talagang magpapamulat sa akin sa totoong mundo. I just needed to wait for it and fall before standing up again. Iyon siguro ang hinihintay ng tadhana na gawin ko. "Life is unfair at nice people." He nodded at himself. "Maybe God is trying to test our patience and faith, if it will get swayed or get stronger." Maybe... "Hindi ka pa ba papasok?" Helena asked after accidentally crossing paths with me in the lake.

I can wait. Well, he's not really used to waiting. Isang segundo lang na ma-late ang kanyang mga kausap during a meeting, appointment or whatever it is, aalis na agad siya nang walang salita. Masyado siyang importanteng tao para lang paghintayin. But with Noah or Celine, he can wait. Kahit naroon na siya sa lugar na iyon nang mahigit isang oras, he managed to control his patience. And that was the first time in his entire life.

Natahimik si Jam. Pagkatapos ay marahang tumawa. Hindi dahil nakakatawa. Kundi dahil sanay na siyang paghintayin. Ngunit hindi ibig sabihin noon ay papayag pa rin siya. "Kung hindi ka makakapunta," malamig niyang sabi, "puwede mo namang sabihin nang mas maaga." "Instead of making me wait for two hours." Nagkaroon ng ilang segundong katahimikan.

“This wait... it’s actually the best part.” “Ang maghintay sa kanin?” nakangiti kong tanong, tumitingin sa kaniyang mga mata na nakatitig sa akin nang may buong katapatan. “The wait for everything,” sagot niya. “In my world, everything is fast. Decisions are made in seconds, results are expected immediately, and if something is delayed, it’s a failure. But tonight, waiting for the rice to cook, watching you handle a simple mistake with a laugh... it makes me realize that some of the best things in life require you to just slow down and wait.”

Sabi susunduin daw siya sa malapit na station sa bahay niya saka sila sabay tutungo. Lumipas ang ilang segundo… na naging mga minuto… hanggang sa mag-isang oras. “Bakit ang tagal niya?” Panay ang lingon ni Kalina sa bawat itim na kotseng dumadaan. Ilang bus na ang huminto, nagsakay-baba ng mga pasagero, aba’t siya nandito pa rin. “Patience is the key. Baka may inaasikaso pa.” Huminga siya ng malalim at tahimik na naghintay.

--- Ang araw na iyon ay malapit nang dumating. --- --- THE WAITING --- Mas mabilis ang paglipas ng panahon kaysa sa inaasahan ko. --- --- Parang kailan lang... --- Hinahawakan ko pa lamang ang unang mensahe mula sa Horizon. --- --- Parang kailan lang... --- Natatakot pa akong baka hindi ako maging sapat. --- --- Pero ngayon... --- Naghihintay na lamang kami.

"Grabi 'yong fog nu? Hindi tuloy natin makita kung pasikat na ba ang araw o ano? Kahit ang view hindi pa rin natin nakikita..." "Just wait a little bit more... malay mo, mayamaya lang mawawalan na rin ang fog. Sometimes, it takes a great deal of patience to see the result. Like today, you must wait to see how lovely the scenery is here." Ganoon na lang ang gulat niya ng malingunan ito na imbes sa harapan nakatingin ay sa kaniya ito nakatingin. Ang mata nito ay hindi inaalis sa mukha niya.

Patuloy ang pagtingin at pag-arrange sa mga papeles hanggang sa nagsimulang dumilim sa labas, napabuntong-hininga ako at inayos ang mga gamit sa mesa ko bago lumabas. Muntik kong mahampas ang lalaking nakasandal sa pader malapit sa elevator, baka nasosobrahan na ata ang reflexes ko. Nakamasid lang ito sa akin at tila naghihintay sa pagdating ko, umiling ako sa naisip. Hades Madrigal never waits, siya na ata ang pinakabugnutin at yung tipong hindi marunong ng kahulugan ng salitang paghihintay.

Kasunod nito, may ilang messages na magkakalapit na oras ang pagitan: “I’ve been waiting for 30 minutes. Are you still in your office? But, I’m still here. No rush, Love.” “It’s past five already. I saw almost everyone leave the building… even Casper but he ignored me.” “Still here. Patiently waiting.” “Did you get off early to go somewhere?”

Paika ika pang naglakad si Iya, na kahit alam kong namimilipit sa sakit ay labis ang pagmamadali. Nagpakawala na lamang ako ng isang malalim na buntong hininga saka naupo sa lumang upuan na nandito lang sa gilid na pintuan. Hindi man ako pinatuloy ni Iya, atleast hindi naman ako pinagsarhan ng pintuan and it’s enough for me to wait for them patiently.