Novel & Cerita Worth To Wait

Para itong nakakita ng multo at nakatitig lamang sa akin ng seryoso. Sana nga lang ay matanggap ako ngunit wala naman siyang choice kung ako ang gusto ng mga kasama niya. Halatang-halata na pasok at swak ako sa hinahanap nila. Lahat ng tanong ay nasasagot ko at napapatango sila. "Let's take a break for now. Doon ka na lang muna maghintay sa waiting are Ms. Lopez. Tatawagan ka na lang namon if you're hired or not."

"What if waiting for him to gain his memories back takes forever? Are you sure you'll still stay? You have a life to live, Allison." "I can live my life while waiting for him to remember me." Mariin kong kinuyom ang aking kamao. "Because to be honest, hindi ko alam. Hindi ko na alam ang gagawin ko bukod sa maghintay na maalala niya ako. I'm... I'm willing to wait for him even if it takes forever to him to remember me."

“This wait... it’s actually the best part.” “Ang maghintay sa kanin?” nakangiti kong tanong, tumitingin sa kaniyang mga mata na nakatitig sa akin nang may buong katapatan. “The wait for everything,” sagot niya. “In my world, everything is fast. Decisions are made in seconds, results are expected immediately, and if something is delayed, it’s a failure. But tonight, waiting for the rice to cook, watching you handle a simple mistake with a laugh... it makes me realize that some of the best things in life require you to just slow down and wait.”

Kung kinaya kong harapin si Wade, sila pa ba? Ang envelope na hawak ko, akala nila’y naglalaman ng pera. Pero pawang play money lang iyon. Isa lang iyong pansamantala kong alas habang hinihintay ko ang tamang oras. Habang umaasa ako na darating si Wade. At kung hindi siya dumating ay ako na mismo ang gagawa ng paraan para makaalis kami rito ni Zaid.

Ngunit halata sa pagkilos niya ang bigat ng tanong. Sa loob-loob niya, gusto na niyang sumuko sa paghihintay. Ilang linggo na rin ang lumipas. Isa, dalawa, tatlong buwan—tahimik si Nathan. Walang mensahe. Walang paliwanag. Tila ba naglaho lang ito sa ere. At sa bawat araw na lumilipas, lalo niyang nararamdaman ang pangingibabaw ng kawalang-katiyakan.

“Hindi ko kayang mawalan ng pagkakataon, pero natatakot ako na baka mapagod na ako sa paghihintay.” Ava, na mayroong tawa at determinasyon, nagpatuloy, "Maya, hindi naman ibig sabihin na maghihintay ka forever, pero sometimes, the people you care about need time, too. Hindi mo kayang kontrolin ang lahat ng nangyayari, pero as long as you’re being real with him—and with yourself—you’re doing your part. And remember, hindi ka nag-iisa. Hindi kita pababayaan."

dire-diretso kong sinabi at buti na lang ay hindi ako nautal. "Still, Miss you should consider my email—" "They followed up another email with you but you still didn't respond," I almost felt impatient. "Pasensya na po Ma'am pero oras din po ang hinahabol namin. Bawat segundo na pumapatak ay ginto para sa amin. Kung kayo lang ang hihintayin buong araw. Mawawalan kami ng kliyente. Bawat oras libo-libo po ang inaasikaso namin."

Natatakot siyang umalis dahil baka hindi na sila tuluyang magpang-abot. Wala pa silang kumunikasyon ng panahon na 'yon. Hindi pa nila naibibigay ang numero sa isa't isa kaya wala siyang ibang pagpipilian kung hindi ang maghintay. She did wait. Kahit pa nalipasan na siya ng gutom ay matiyaga pa rin siyang naghintay.

Kasunod nito, may ilang messages na magkakalapit na oras ang pagitan: “I’ve been waiting for 30 minutes. Are you still in your office? But, I’m still here. No rush, Love.” “It’s past five already. I saw almost everyone leave the building… even Casper but he ignored me.” “Still here. Patiently waiting.” “Did you get off early to go somewhere?”

"Alam ko, Vash. Ngunit minsan, ang pakiramdam ko ay parang nauubusan ako ng panahon. Hindi ko alam kung hanggang kailan ko matitiis ang paghihintay." "Champagne," ani Vash, habang maingat niyang pinapasan ang maliit na stool sa tabi ng kama upang makaupo. "Ang paghihintay ay bahagi ng proseso. Hindi lang ito pisikal na pagbabagong pinag-uusapan natin. Ito ay para sa kabuuan ng pagkatao mo—ang emosyonal na lakas, ang bagong pananaw, at higit sa lahat, ang tiwala mo sa sarili mo."