Worth To Wait Novels & Stories

pag rereklamo naman ni, Yvan "Ewan ko sainyo wala pa ngang isang oras na naghintay kayo saka meron namang upuan dun sa waiting shield pwede kayo umupo roon."iiling iling na wika ko saka na una ng pumasok sa School gate "Dito ka kaya namin laging nadadatnan malay pa namin pwedeng mag hintay dun Sa waiting shield." "Waiting Shield nga diba."pamimilosopo ni, Yvan rito

"Hindi naman sa ganon. Nandito ang pamilya nya kaya uuwi sya baka nagpapagaling lang" "So hihintayin mo talaga?" "O-oo" "Dakilang waitress ka ganon?" I can imagine from here na nanliliit ang mga mata nya habang iniintriga ako. "Sira... Hindi naman" depensa ko. "Yun na nga eh. Ang point ko lang naman, mag set ka ng date ng paghihintay mo kasi hindi ka naman aso na naghihintay ng buto. One month kung one month kasi tumatakbo ang oras at kung hindi mo yun hahabulin baka mas mahirapan ka na mapalaya si tita"

May nagsabi pa nga sa kaniya na sa wakas daw ay umepekto na ang panliligaw niya. Dumako ang tingin niya sa Ate Sharon niya na kausap ang asawa. Ngayon pa lang niya napansin na nag-uusap na ang dalawa. Napangiti siya. May panahon din sa pagpapatawad, kung hindi man ngayon ay baka bukas o sa makalawa. Sabi nga nila, learn to wait. Wala namang masama kung maghihintay, diba? Nakakapagod nga lang pero worth it naman.

"I know pero di ko alam kung bakit hangang ngayon wala parin." "You know reign hindi naman mahirap maghintay, ang mahirap jan ay yung mag-isip kung may darating ba. I can wait for my mate, kahit na mag 100 year old pa ako." "I hope everyone could wait even if they don't have any assurance with." "Because it worth the risk." "If I take risk would it be worth it?" "You will not know if you wouldn't try." Pareho kaming natahimik, one last glance on the sunset and turned my back on it as I leaned on the railings with my arms folded on my chest.

(Listen to the song Kumpas by Moira Dela Torre) SOMETIMES waiting is not wasting of time, especially if that someone you are waiting is worth the wait, iyan ang pinanghahawakan ni Rana simula ng bumalik si Beelzebub sa demon realm.

NAKAKASAWA din pala minsan na maghintay sa taong hindi mo alam kung kailan magigising pero wala kang magagawa kundi ang maghintay. Ngayon ay nararamdaman na ni Yzainna ang pakiramdam ni Wren ng hintayin siya nito ngunit hindi pa siya nakakalahati sa nararamdaman nito. Si Wren ay apat na taong naghintay sa kanya pero siya buwan pa palang. She wish waiting for him to be awake is worthy.

Pero kahit hindi siya humingi ng paumanhin sa akin ay matagal ko na siyang pinatawad, hindi ko alam kung dahil siguro sa sobrang pagmamahal ko sa kaniya? Ang buong akala ko rin ay wala siyang pakialam sa 'kin, kaya gano'n na lamang niya ako kadaling hayaan. Dahil sa mensaheng 'to, hindi ko alam kung magkakaroon pa ba ako ng pag-asa para lumaban? Para mag-hintay? Worth it pa ba hintayin iyon?

“And because some things take time.” Tahimik si Callyx, tila pinag-iisipan ang “time” na konsepto. “But I have time,” wika niya, seryoso. “I can wait long. But… can you talk to Daddy about it? Please? So I know if I should keep waiting.”

Tinitigan ko pa ang kaniyang mata. Napayuko naman siya. Narinig ko na naman ang paghikbi niya. "Huwag masyadong mainipin sa lahat ng bagay. Maging pasensiyadang tao. Matutong maghintay at pagkatiwalaan ang taong alam mong worth it ang pagtitiwala. " Ngumiti naman ako sa narinig ko at saka tumango.

"And right now, I'm teaching you the most important lesson of all." "What's that?" I whispered. "Anticipation." He leaned down, his lips hovering just inches from mine. "The longer you wait, the sweeter it becomes. The more you want it, the better it feels when you finally get it." I could barely breathe. "How long do I have to wait?" "Until you can't take it anymore." His thumb brushed across my lower lip. "Until you're begging for it. Until you're willing to do anything to have it."