Wreck In Tagalog の小説・ストーリー

"What? Anong Hindi mo alam ?" Ang huling natatandaan ko ay nasa Isang cargo ship kami na umaandar. Tapos biglang tumalon kaming dalawa. Lumangoy si Harry na mistulang nag underwater diving para Hindi kami makita ng nasa itaas. Akala ko nga Mari teggy na Ako no, Hindi ko na alam Kong ano ang sumunod na nangyari dahil nawalan na Ako ng malay. At ngayon ay nagising na lang Ako na papasikat na ang araw. " basta lumangoy lang Ako na karay karay ka. Dito iyong pinakamalapit na Pampanga na nakita ko."

[Ang Pinagmulan ng Anino] Ang katahimikan sa deck ng barko pagkatapos ng pagsabog ng signal ay mas nakakabingi kaysa sa ugong ng mga helicopter sa itaas. Ang hanging dagat ay malapot sa amoy ng nasunog na circuitry at ang nanunuot na amoy ng ozone mula sa EMP rifle. Sa gitna ng kaguluhan, nakaluhod si Maya, karga ang walang malay na katawan ni Michael Miller. Ang asul na ilaw sa mga mata ng bilyonaryo ay tuluyan nang namatay, iniiwan ang kanyang mukha sa isang anyo ng payapang kawalan—isang maskara ng tao sa ibabaw ng isang makina.

Jelly "Let's go, delikado dito" Gulong gulo ang utak ko habang nakasunod kay Dante. Hindi ko alam kung saang pasikot sikot na kanto ang dinaanan namin, paglabas sa isang eskinita ay saka lang bumungad sa akin ang limang black na magarang sasakyan. Magkakasunod ang mga ito na nakaparada sa gilid ng daan

nakatingin ang matandang lalaki sa kaniya. Romary eventually shift her gun to her uncle and point it to his fucking head. "I changed my mind, uncle. Do widzenia!" (Goodbye) Saka pa nito binaril sa taenga. It's there head start as she immediately untie him and run towards the cliff. Nagpakatihulog silang dalawa sa kailaliman ng bangin, doo'y naghihintay ang karagatan sa kanilang pagbagsak. Kasunod ng pagdaos-os nila sa ilalim ay ang mga balang lumusong sa dagat. Alam niyang pinapaulanan sila sa itaas, kaya minabuti nilang lumangoy pa sa kailaliman hanggang marating ang safe place. Nang makaahon sila sa karagatan ay malayo na sila sa pampang. Doo'y nakikita niya ang paglitaw ng mga seafearer

Wisik! Inalon ang tubig. Pagkatapos, napansin ng lahat na ang mas maliliit na hayop na ito ay hindi lamang mga indibidwal kundi isang napakalaking kuyog, na sinusubukang lamunin ang bangkay ni Trevon. Boom! Ang halimaw na kasing laki ng isang barko ay tumalon, malakas na hinahampas ang katawan nito sa lawa, na naging sanhi ng pagbuo ng ilang malalaking alon.

sunod-sunod na tawag ni Angelie at Astrid. “We’re very sorry Mam, Sir, we checked the depth of the sea, masyado itong malalim at kung nakalabas siya ng sasakyan baka naubusan na siya ng hangin bago makarating sa ibabaw. May nakita kaming piraso ng tali, kung tinali siya sa loob at nakalabas siya mahihirapan siyang lumangoy paakyat.” “What the fuck are you saying?” parang masisiraan ng bait si Thomas ng mga oras na iyon.

Hinubad niya ang kanyang helmet at binalingan ito ng tingin. “What’s wrong?” “There’s a problem, Miss.” Mariin nitong kinagat ang sariling labi. “Nasunog po ‘yung mall natin sa Mindanao. According to investigation, may benta ka tao pong missing at limang taong patay.” Her lips parted. Kumirot ang kanyang ulo sa narinig. Hell… ito yata ang welcoming sa kanya ng mundo. "What are we going to do now?" nag-aalalang tanong nito.

Back to present Hindi mawala sa isipan ni Liandres ang mukha na nakita niya sa kabilang sasakyan. "Imposible. Nakita Kong tinamaan siya sa ulo. Pinat@y na siya ni Luis Jungslagger. Paano siya nabuhay?" Napapikit si Liandres. Hindi niya maipokus sa tubig ang kaniyang isipan. Patuloy pa rin umaandar ang kaniyang powerboat. Tumatalsik sa kaniyang pisngi ang maalat na tubig-dagat. ___________________________________________________________________________

"Diyan ka lang." "Ano ngang meron?" Lumabas pa talaga ito. Ito ang mahirap kapag may babaeng kasama tapos pakialamera. "Sabing diyan ka lang, titingnan pa namin. Mukhang helicopter na nag-crash sa dagat." Tumalikod siya. Bumaba siya sa tabing dagat, at pinanood ang galaw ng tubig. "Nakita niyo?"

mahina niyang tanong habang nauupo. Ngumiti ang matanda habang naglalagay ng tsaa sa tasa. “Puerto Ligaw,” sagot nito. “Pahingahan ito ng mga nawawala sa gubat. Mga hikers, biyahero, minsan mga taong ayaw munang matagpuan.” Hindi niya alam kung bakit, pero bigla siyang nakaramdam ng konting ginhawa matapos marinig iyon.