Wreck In Tagalog Novels & Stories

Tumalipon ang mga pira-pirasong salamin, umusok ang makina, at ang sasakyan ay tuluyang natakpan ng nawasak na bakal at debris. Samantala sa Pier 14, Port of San Fernando... Kasalukuyang pinalilibutan ng mga tauhan ni Gregory at Rocco ang dambuhalang cargo vessel. Nakatayo si Gregory sa gitna ng container bay, malamig na pinagmamasdan ang pag-aresto sa sampung miyembro ng ilegal na sindikato habang kinukumpiska ang daan-daang kahon ng mga pekeng antibiotic at surgical supplies.

Nagliliyab na sakit ang tanging nararamdaman niya. His jacket is soaked with blood and the wound is digging deeper. His right arm is trembling but he can't let go the gun. Not just yet. Nagkubli siya sa likod ng nakatagilid niyang sasakyan habang pinakikinggan ang atungal ng motorsiklong natitira. Saan na napunta iyong itim na sasakyan kanina? Alerto niyang tinanaw ang magkakabilang direksiyon. Ilang mga motorista na nagbabalak dumaan ang hindi na tumuloy at takot na bumalik na lamang sa pinanggagalingan.

"ANG TAGAL ko siyang hinanap..." parang batang sumbong ni Percy Hindi niya alam kung maaawa o matatawa kay Percy. Ngayon niya lang nakita itong mangiyak-ngiyak dahil sa babae. The high and mighty Percious Moretti Black is devastated over a woman. Wala nga talagang imposible sa mundo. "Pero dumulas na naman siya sa kamay ko," anito at tumitig sa palad na parang nakikita pa roon ang bakas ng nakakawala dito.

Wasak na wasak ang sasakyan, halos kalahati na lang ang natira matapos silang hampasin ng naglalakihang alon. ​"Sir! Hindi na kakayanin ng bangka! Patay na ang engine!" sigaw ng navigator niya, nanginginig sa ginaw at takot. ​George crawled out of the wreckage, basang-basa, ang kanyang mamahaling leather jacket ay punit-punit na at puno ng buhangin. He looked like a madman, ang buhok niya ay magulo, ang mga mata ay puno ng dugo at obsession.

, pagkagising ko, wala na ang mga magulang ko. Nabunggo daw kasi sila sa isang truck, mabuto na nga lang daw at hindi ako natamaam sa likod. May ilan akong galos na nakuha ko daw sa aksidente. Wala akong paki sa mga sugat ko, ang laman lang ng isip ko ay ang katotohanang wala na sina mama at papa. Hindi ako makausap at halos hindi rin ako kumain. Hanggang sa dumating sina lolo at lola sa hospital. Kinuha nila ako at dinala sa isang tahimik na probinsya. Nanirahan kami ng maayps dito sa bundok, at hanggang ngayon, hindi ko pa rin alam kung nasaan ang bangkay ng magulang ko. Tinanong ko iyon kanila lola pero ang sabi nila ay sa Manila daw sila inilibing, nagtataka nga ako kung bakit ni isang b

Nang makaalis ang mag-asawa ay nagsalita naman sa akin si Senyora. "Think Claire, makehim stop the engagement Hindi ako makatulog kaya minabuti ko nalang na lumabas at pumunta sa tabing-dagat. Umupo ako sa may malaking bato at tumitig sa dagat na patuloy ang pag-hampas ng tubig palapit sa akin. Hindi masakit sa tenga ang pagsayaw ng tubig at ang mga kuliglig sa bawat gilid. Nagpapasalamat talaga ako na mayroon pa rin maganda at tahimik dito sa lugar ng De Marquez.

Kainis! "Pangatlo, Ssilacc. Ang Ssilacc ay ang lugar kung nasaan tayo. Mga purong bampira rin sila ngunit hindi nakapag-aral dahil sa kahirapan. Makikita mo ang kaibahan nila sa mga suot natin. Hindi nila kaya bumili ng damit kaya naman nagtitiis sila sa kakapiranggot na tela. Ngunit sa lahat ng bampira, sila ang mababait at 'yun ang aking obserbasyon. Kahit na mahirap ay nagagawa pa rin nilang tumulong sa iba. Hindi tulad ng mga Rialacande, iilan lamang ang iyong makikitang may mabubuting puso." "Tulad ko." Napatingin kaming lahat kay Monica.

Hindi maiwasang mapapikit ng isang mat ani Danica ng kumislap ang relong suot-suot nito dahil sa pagtama ng ilaw. “Where do you think you are going? After wasting my time to wait for you, aalis ka without a word? Isn’t that the thing you also did eight years ago?” May pangungutya nitong saad sa dalaga, “come inside, unless may iba ka pang paraan para iligtas ang isang bagay na gustong-gusto mon a makuha.”

Bagamat binibiyak ng labis ang puso niya dahil sa nagaganap sa gabing iyon ay pinatili nalang niyang maging bulag at bingi. Nagtagis ang kanyang ngipin nang mag-umpisang pasukin ng mga boses ng humihingi ng tulong ang kanyang isip. Sa mga sandaling iyon tila gustong mabiyak ang ulo niya. "Shit!"malakas niyang mura ng makita niyang nagsilabasan sa mga bitak ang mga naagnas na nilalang--- mga zombie.

ANG UNANG BUMUNGAD SA 'KIN AY ANG SUPOT NG DUGO! Muli kong isinirado ang pinto saka pinakalma ang sarili. Bakit ko ba nakakalimutan na nasa ibang mundo ako?! I hate myself! Hindi naman puro dugo ang nasa ref, may prutas, karne, wine at bread din kaso bubulaga talaga iyong dugo. Anong klaseng dugo kaya iyon? Naiimagine ko tuloy iyong isang scene ng bampira na ginigilitan sa leeg ang tao na parang baboy.