Novel & Cerita Wreck In Tagalog

Babawi pa siya sa mga oras na hindi niya ito nadamayan. Ni hindi niya nga na-enjoy man lang ang dagat, miski ang sariwang hangin. Peste talaga. Nakatamo pa siya ng isang sampal sa kumidnap sa kanila at puro siya kagat ng lamok. At para saan ang lahat ng ito? Para kay Ycos! Ang magaling na si Emma hibabol si Ycos hanggang Siargao kahit pa may threat sa buhay nito.

Isa, dalawa, hanggang sa tuluyan na akong napahagulgol. “Anong… anong pinasok ko?” mahina kong bulong sa dilim, halos hindi ko na marinig ang sarili kong tinig. “Bakit dito pa… sa lalaking ‘yon? Sa taong walang puso… sa halimaw…”

"What? You sick asshole!" Napalunok si Luke. Nag-iwas siya ng tingin huwag lang makita ang malaanghel na si Felix na nagmumurang tila kakalarga lang mula impyerno. "Lander, ayoko. Also, remove the bug in my car you mighty fucktard!"

Isang G lang ang kailangang patayin ngunit hindi ako papayag na mayroong mawawala sa amin! Mula sa bundok, patungo sa patag, tumawid sa maputik na daan at sa ilog. We were captured by the traps but thank God the ones who created them were out of sight. Nakawala pa rin kami. At nahulog kaming lima sa isang sulok. At dahil diyan, sa mga huling sandali, the word of the day is not completey spelled dahil walang letrang G ang napatay.

Wakas The Wedding Parang gusto kong maiyak na matawa sa sinabi niya. Muli kong binalik ang tuon sa gandan nang City dahil wala akong maapuhap na Isagot. "Bukas pakakasalan kita, gusto kong makasiguro na hindi mo na ako muling iiwan, na hindi kana muli pang makakatakas sakin." Napalunok ako ng sunod-sunod sa aking narinig.

August's POV This feels so awesome. Paano ba naman kasi nakasakay lang naman kasi ako sa isang malaking dolphin. Yep, you read it correctly. A freaking huge bottle nose dolphin. Oh di ba identified ko pa? Para itong kabayo pag nandito sa ilalim ng dagat at water horse naman kung nasa ibabaw. Bakit kaya water horse pa ang tawag nila dun, kung pwede naman pangalan nilang sea horse yun. Mas bagay ang sea horse dun kesa water horse. Pero hindi ko na masyadong inisip yun dahil nakaka-stress lang.

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

Napatango na lamang siya at tinuon ang sarili sa harapan, sa mismong bangin na ilang hakbang na lamang ay mahuhulog na ang kanilang kotse. "Sorry, dahil sa katangahan ko muntik na tayong mamatay. Salamat din dahil napigilan mo ako." "So, sino na ang tanga ngayon? Ahahaha ano ka ba wala iyon, ayaw ko pang mamatay ano. Saka sayang naman kung mamatay ka na hindi mo pa siya nakikita. Kaya dali na! Pupunta pa tayo sa S.A. remember?"

May sakit ba ako sa puso? "Huwag mo na pansinin 'yung sinabi ko. Lumayo ka na nga sa'kin." Nakangiwing sabi ni Vrake habang nakatingin sa ibang direksyon. Maya-maya pa ay may humawak sa kanyang kaliwang balikat habang may kunot sa kanyang noo. Si Cara. "Hey! Ang tagal n'yo naman atang magkausap? Kanina pa kayong tinatawag."