Novel & Cerita Wrenched Heart

ALTHEA'S POINT OF VIEW Umaga pa lang at nararamdaman ko na agad ang compound chord ng excitement at pangamba sa dibdib ko. Kasi ngayon, first time kong isusulat nang buo ang isang mahalagang kanta—‘yung hindi pa naririnig ng iba. Unwritten Crescendo. Title pa lang, may bigat na nanggagaling sa puso ko. At sa likod ng evolusyon ng buhay ko—sa pagitan ng expectations ng pamilya, pag-audit ng scholarship, gigs at contracts—ayun ngayon… egyong bagong kanta nang walang limitasyon.

Wala siyang nagawa kundi ang umiyak at mahigpit na napahawak sa mga balikat ni Tristan. Hindi niya na maramdaman ang physical na sakit na dulot ng p********k nila dahil namamayani na ang sakit na sumasakal sa puso niya sa harap-harapang pagpapamukha ni Tristan na isa lang siyang parausan. Siya ang kinakatalik nito ngunit iba naman ang nasa isip nito habang sarap na sarap ito sa kaniya.

mahinang tawag ko sa kanya pero hindi man lang ito lumingon. "Reigh hinay hinay lang, masakit." patuloy parin ito sa pagkakaladkad sa akin na tila ba'y walang narinig. Huhu my wrist hurts so bad. Hindi na ako nag reklamo pa at sumama na lang. He's too strong compare sa akin. Ang laki ng katawan nito at wala akong laban dito at the same time alam kong galit siya.

Nagbabaka sakaling mawala ang sakit na nararamdaman ngunit tila ba ito ay lalo lamang nanunuot sa kaibuturan ng kanyang puso. Ng aalala naman angga tauhan ni Aidan dahil sa sobrang tagal nitong naligo kung ano anong haka haka na ang naiisip at pknag bubulungan ng mga ito. Ilang sandali pa at lumabas ng silid si Aidan nag tungo sa terrace gaya ng sinabi ni Jeofrey.

Dinampian nito ng halik ang noo ko at buong mukha hanggang leeg, saka ito unti-unting gumalaw sa aking ibabaw. I still feel the pain, pero hindi na masyadong masakit. Hanggang sa nasanay ang pagkababae ko sa paglabas-masok ng kanyang kahabaan. Finally, I am no longer groaning in pain but I am now moaning in pleasure as Alex thrust his in a little faster.

Sa bawat hakbang, ang bigat ng hindi niya masabi ay nagiging mas malinaw. Sa kabila ng lahat, ang puso niya ay nanatili sa estado ng pagkakahiwalay—hindi buo, hindi handa, at hindi pa rin nakakalimot. Sa gabing iyon, sa ilalim ng tahimik na kalangitan, muling nanumbalik ang alon ng emosyon na tila walang hangganan. Alam ni Michael na ang tunay na labanan ay hindi nasa korte o sa trabaho—ito ay nasa loob ng kanyang sariling puso.

Niyakap naman kaagad ako ni Mommy at inaalo ang likod ko. I've never experienced pain like this before. It's as if a million sharp knives are relentlessly stabbing at my heart, each cut deeper than the last. My strength wanes with each passing moment, especially seeing Lily in such a state. How can I find the courage to keep fighting? The anguish I feel is like a heavy weight pressing down on my chest, suffocating me with its intensity. Every breath feels like a struggle, every beat of my heart a painful reminder of the gaping void left by our loss. It's a battle I never anticipated having to face, a challenge that tests the very limits of my resolve.

Marami pa siyang haharapin heartaches pagkatapos nito—kaya kailangan niya na maging matatag. ‘Please, dumating ka, Miguel…’ piping dasal ng puso niya.

tugon ko. “Ava stopped me to do so. He loved that jerk so much until her last breath. I can’t bear to see her in pain while she is carrying my niece and nephew. Their forbidden love gave birth to a twin, Dione and Lionel. Ayaw kong traydurin ang kapatid ko. I promised her that I won’t touch Tam until the day she died.” “So, you also loved that scumbag? Ha? My sister was head over heels with Tam” napangisi siya.