Wrenched Heart Novels & Stories

mahinang tawag ko sa kanya pero hindi man lang ito lumingon. "Reigh hinay hinay lang, masakit." patuloy parin ito sa pagkakaladkad sa akin na tila ba'y walang narinig. Huhu my wrist hurts so bad. Hindi na ako nag reklamo pa at sumama na lang. He's too strong compare sa akin. Ang laki ng katawan nito at wala akong laban dito at the same time alam kong galit siya.

Nagbabaka sakaling mawala ang sakit na nararamdaman ngunit tila ba ito ay lalo lamang nanunuot sa kaibuturan ng kanyang puso. Ng aalala naman angga tauhan ni Aidan dahil sa sobrang tagal nitong naligo kung ano anong haka haka na ang naiisip at pknag bubulungan ng mga ito. Ilang sandali pa at lumabas ng silid si Aidan nag tungo sa terrace gaya ng sinabi ni Jeofrey.

Hangga't maaari, ayaw ko muna itong makaharap, pero hindi naman pwede dahil sa iisang silid lang naman kami natutulog na dalawa. I caress the arm where Alex gripped me a while ago. Kumikirot iyon kaya hinilot-hilot ko na muna iyon nang bahagya. I immediately feel pity. My tears begin to fall. I hate you, Alex! I hate you for doing this to me!

Sa bawat hakbang, ang bigat ng hindi niya masabi ay nagiging mas malinaw. Sa kabila ng lahat, ang puso niya ay nanatili sa estado ng pagkakahiwalay—hindi buo, hindi handa, at hindi pa rin nakakalimot. Sa gabing iyon, sa ilalim ng tahimik na kalangitan, muling nanumbalik ang alon ng emosyon na tila walang hangganan. Alam ni Michael na ang tunay na labanan ay hindi nasa korte o sa trabaho—ito ay nasa loob ng kanyang sariling puso.

Niyakap naman kaagad ako ni Mommy at inaalo ang likod ko. I've never experienced pain like this before. It's as if a million sharp knives are relentlessly stabbing at my heart, each cut deeper than the last. My strength wanes with each passing moment, especially seeing Lily in such a state. How can I find the courage to keep fighting? The anguish I feel is like a heavy weight pressing down on my chest, suffocating me with its intensity. Every breath feels like a struggle, every beat of my heart a painful reminder of the gaping void left by our loss. It's a battle I never anticipated having to face, a challenge that tests the very limits of my resolve.

Marami pa siyang haharapin heartaches pagkatapos nito—kaya kailangan niya na maging matatag. ‘Please, dumating ka, Miguel…’ piping dasal ng puso niya.

tugon ko. “Ava stopped me to do so. He loved that jerk so much until her last breath. I can’t bear to see her in pain while she is carrying my niece and nephew. Their forbidden love gave birth to a twin, Dione and Lionel. Ayaw kong traydurin ang kapatid ko. I promised her that I won’t touch Tam until the day she died.” “So, you also loved that scumbag? Ha? My sister was head over heels with Tam” napangisi siya.

Her chest suddenly felt so heavy she thought it was going to explode already. She watched Kali clenched his jaw as he scrubbed his palms on his face. Guilt crossed his eyes while he was trying to take it some air, as if it was the only way to calm himself. Mayamaya ay mahina itong napamura habang nakayuko, tila nagagalit ito sa sarili.

“After ng renovation ng bahay nina Lana.” Sandali akong natigilan sa pagkain pero agad rin akong kumilos para hindi iyon maging halata. Ramdam ki na naman ang pagbilis ng tibok ng puso ko. Alam ko nang tatapusin niya muna ang renovation bago umalis, ang hindi ko lang inaasahan ay ang pagbanggit niya sa pangalan ko. Why does it sound so different? “Ay, hands on yarn? Pak na pak!” Tumatawang aniya na naman ni Grace. “Magtatagal ka pala rito kung ganon? Wala ka bang naiwan sa ibang bansa? Girlfriend or wife? Family mo?”

Namumula na ang mga mata niya habang ang luha ay kusang bumagsak. Ang anak niya, hindi na siya mahal. Ang asawa niya, wala na ring pake. At ang manugang na akala niya'y kayamanang natagpuan—isang ahas na natutulog lang pala. Sa anim na buwang pinahirapan siya ng matitinding migraine, halos mamatay na siya. Pero higit sa lahat, naalala niya si Ace. Lahat ng sama ng loob, lahat ng sakit—bumalot sa puso niyang halos hindi na makapagpigil.