Novel & Cerita Writing Jobs Philippines

Tama nga ang kasabihan na nasa huli ang pag-sisisi. Tatlong linggo na ang nakakaraan simula ng makauwi kami sa Pilipinas at sa tatlong linggo na ‘yon ay hindi pa ‘rin ako nakakahanap ng trabaho. Hindi ko naman akalain na mas mapili pa pala sa Pilipinas kainis! Kailangan ‘daw college graduate edi sila na ang graduate tsk! Kaya ayun sa sobrang frustrated ko at wala na kaming pera panggatos ay naisipan kong maglibang sa bar.

Napa-iling na lamang sila sa dalawa at muli na lamang nag-tawanan. Ngunit sa gitna ng inuman ng may magsalita. “Ma'am ano po pa lang balak niyo ngayon...” pansamantala itong tumigil, “Lalo't tapos na kayo?” “Mag-tra-trabaho, ako Cj mayroong na ring kompaniya na kumuha sa akin, sa Manila.” “Hala! Edi aalis na rin kayo katulad ni Sir Kean?.”

I forgot to double check and proofread the words written in the documents. “I told you to always double check the papers. See, hindi mo ito nakita? Come on, Gab. You’re better than this, you know.” I know that. Ang kaso, hindi ko pa nga gamay ang ganitong trabaho. I grew up thinking that I will become a famous painter or become the highest paid architect here in the Philippines. Hindi ko naman pinangarap na maging isang tagapagmana ng malaking kumpanya. Hindi ko akalaing kailangan kong maging responsable sa ganitong uri ng mga bagay.

Kailangan niyang makahanap ng trabaho agad, kundi magmumukhang joke lang ang divorce niya. Tila dininig ang kaniyang dalangin dahil sa sumunod na email—isang interview invitation mula sa isang malaking real estate company para sa publicity and planning department. Counterpart ito ng kaniyang kurso na Philippine Language and Literature. Agad siyang tumawag at pumayag sa interview kinabukasan.

Marami naman kasing Concepcion sa mundo. Sinubsob ko lang ang sarili ko sa trabaho hanggang mag-9pm na dahil 9pm kami nagsasara. Kailangan kong pag-igihan kasi may mga empleyado akong umaasa sa Light Resto namin. Karamay ko sila sa ups and downs ng business na 'to e. Mga Filipino ang kinuha kong empleyado rito kasi masisipag sila at magagaling sa trabaho. Disiplinado rin. Ang iba sa kanila, mga working students na lalaki. Mahirap daw kasi talagang mag-aral dito lalo pa't kulang-kulang ang kurso sa Pilipinas. At para kahit malayo ako sa Pilipinas, hindi ko makakalimutan ang magtagalog lalo pa't ang mga kameeting kong puro kalalakihan ay puro rin naman Kastila na hindi marunong magtagalog. Nak

Kaya kailangan kong magresigned dito sa UNILink. Paano Yan mag-isa na Lang Ako rito. At Saka sigurado akong lahat Ng trabaho mo ay ibinigay ni Miss Landicho sa akin. Tama Naman siya dahil kapag Wala ako sa opisina ay sa kanya pinapasa si Miss Landicho Ang lahat Ng gawain ko. Kaya't kawawa talaga Ang kaibigan Kong si Jociel. Nang nakapagresigned na Ako sa dating kompanya na pinagtatrabahuan ko ay agad akong pumunta sa MEGASTAR PUBLISHING COMPANY. Para sabihin na pwede na akong pumasok anytime.

ngumiti siya sa kanyang sarili, na iniisip na magkakaroon siya ng trabaho sa lalong madaling panahon. Nag-type ang kanyang mga daliri sa mga search engine na nag-aalok ng mga posibilidad ng job hiring. “Office managers.” “Office administrators.” “Administrative assistants.” Kahit na marami, ang lokasyon ng mga kumpanya ay milya-milya ang layo mula sa kanyang lugar at Maria. Ang tanging kumpanya na bukas para sa pagkuha ay ang Sapphire Co. May mga virtual assistant na trabaho na open, kaya sinubukan niyang ipadala ang kanyang CV sa kanila. Gayunpaman, alam niyang hindi siya kikita sa kanila sa lalong madaling panahon.

Over breakfast ay tinawagan ni Jonn ang assistant na pinagkakatiwalaan niya kinumusta ang kanyang mga business pagkatapos ay nag log in mana sa kanyang sariling site para sa kanyabg Trabaho na sa online ginagawa. Advantage sa isang corporate creative Director at maaaring online gawing ang trabaho pati na din ang mga workshops ang corporate meeting. The advantage of being the companu director too. Halos 3 months na si Joon sa CamSur. Palipat lipat lang siya ng mga resort sa pagbabakasakalaing

Ganun din po ako. Alam nyo, bago ako naging writer, mataas po ang mga naging posisyon ko sa mga higanteng kumpanya sa Pilipinas. Pero wala ni isa sa kanila ang napilit akong mag-overtime at lumabas ng trabaho ng higit pa sa pinirmahan ko. Mula noon hanggang ngayon nagtatrabaho lang ako sa mga kumapanyang 5 days a week lang ako magtatrabaho., Dahil alam ko ang karapatan ko. At sana kayo rin, alam nyo ang mga karapatan nyo. Dahil walang magtatanggol sa ating kundi ang mga sarili natin. Ganyan ang mga Filipina, may paninindigan. Nagrereflect yan sa mga stories ko. Kaya ang mga bida ko, hindi pwede ang naagrabyado. Dahil hindi ako makarelate sa mga nagpapa-api.

Mababa ang sahod at hindi sapat iyon para mabuhay ang pamilyang meron siya sa probinsya nila sa Siquijor. Ang nakakatawa lang sa sa patakaran sa Pinas, kapag nag-apply ka ng trabaho para magkaroon ng experience... Hahanapan ka naman ng work experience ng isa hanggang tatlong taon. Kapag wala kang maipakita, malabong may tatanggap sa 'yo. Kapag wala kang pleasing personality na maipakita sa employer during interview, ipokrito man sabihin, bagsak ka agad. Hindi patas ang laban. Kaya maraming mga Filipino ang umalis at nangibang bansa at kasali na siya ro'n.