Romans & histoires You Are Insecure In Tagalog

gigil na sigaw nya. Napangisi ako sa sinabi kaya alam ko ng naiinggit sya sa beauty ko. "Now I know kung bakit insecure ka sa akin" ani ko na may pang-aasar sa kanya . "Wow! kahit kailan hindi ako nainsecure sayo at kahit kailan hindi mangyayari yun" pikon nyang wika. "So bakit mo ako pinag-iinitan?" mataray kong tanong.

Dahil hanggang sa ngayon ay umaasa ako nab aka malinawan si Samuel sa kung ano ang mali ang nakikita n`ya sa akin ngayon. “Alam mo, wala naman talaga kailangan na ikagalit, wala kang kailangan na ikasama ng loob kung nasa iyo naman na ang lahat, so why you are so insecure at all times, hindi ka ba talaga kontento hanggang wala nahihirapan dahil sa ugali mo?” nanlaki ang mga mata ko at napaatras ako ng dahan-dahan ngayon.

Sabit nito saka ako hinalikan sa ulo. Sa ganoong posisyon naming dalawa ay nakaramdam ako ng kaligtasan at kaginhawaan. Kaligtasan dahil wala ng pweding manakit sakin dahil may magtatanggol na, at Kaginhawaan dahil wala nang mga katanungan sa isip ko kung ano ba talaga kaming dalawa. Nililigawan niya na ako. Mahirap paniwalaan pero ito at nangyayari na talaga. Di lang isang panaginip, kondi isang realidad.

Baby, when are you going to fall for me again? Leche! Bakit ang lakas ng kaba ng dibdib ko!? Tang-ina, tumigil ka! Napakagat ako sa aking labi at napalunok. Slowly, the unknown feeling is slowly unraveling and the idea of it makes me scared. Natatakot ako. Ayoko nito. I despise this feeling. Ayoko. Ayoko. Ayoko. Ayok-

Huminga ako ng malalim dahil hindi ko nakakaya ang sakit na nararamdaman ngayon. "Minahal talaga kita, Diego. M-mahal kita. Nagkamali lang dahil may mga bagay akong itinago pero alam kong... natatakot ako. Hindi naman kasi 'yun madali para sa akin." Ngumiti ako ng pilit. "Sorry rin dahil naging... makasarili ako. I'm sorry for making you insecure. I'm sorry... for letting you go."

"Sorry Ate pero hindi mawawala sa akin ang nararamdaman kong insecurities. Lalo na kung maririnig ko sa ibang ang mga bagay tungkol sa tunay kong pagkatao. Napakahirap tanggapin na kahit piniplit kong magpakatatag lagi pa rin sumasagi sa isip ko ang nakaraan. Sobrang hirap." umiiyak na sagot ko.

pero may kakaiba sa puso ko. Bakit...bakit parang wala na? "Akala ko...akala ko hindi na nila ako mahahanap. Ang tagal na ng panahon pero wala pala talagang imposible sa mga taong maraming koneksyon. Nahanap nila ako rito at patuloy na ginugulo sa pamamagitan ng pagsesend at pagmemessage ng mga kung anu-ano na nakakatakot. Hindi ako makatulog ng mga panahon na iyon, kung kaya uminom ako ng alak nagbabaka sakali na maibsan ang takot ko. At tama nga ako, sa alak nawawala ang takot ko. Sa alak naranasan ko na wala akong kinatatakutan na kung sino. Hanggang sa malulong ako rito at hindi ko na kaya pang tumigil. Parang...parang iba na ako, hindi ko na kilala ang sarili ko. Sa mga panahon na iyon

Ang bango-bango talaga! "Bakit? Pangit ba?" natatawa niya ring tanong. Bahagya niya akong inilayo sa balat niya. Nakakahalata na yata. Na panay singhot ako. Ayaw niya ba? "Hindi naman. Kaso natatawa kasi talaga ako. Napaghahalataan ka. Insecure kang masyado..."

“Bakit? Ano naman ang sinasabi nila tungkol sa akin?” Ngumiti ang lalaki. Bata pa ito at may kapogian din, moreno lang. “Huwag mong asahang maganda ang sinasabi ng iba sa ‘yo. Marami talagang insecure rito lalo napansin nila na madalas kang lapitan ni Sir Jeo.” “Asus! Parang ‘yon lang.” Pinag-ikot niya ang mga mata sabay subo ng isang ubas.

Halos mabingi ako sa katahimikan kaya wala akong magawa kundi magsalita na lang. "Alam mo pare, naiinsecure ako sa madaming bagay." sambit ko. "Tulad ng?" "Naiinsecure ako sa itsura ko, kaya sinabi ko sa sarili ko noon na babawi na lang ako sa utak, pero hindi naman din ako matalino! Kaya sabi ko sa sarili ko, babawi na lang ako sa ugali, pero ang pangit din naman ng ugali ko! Kaya parang gusto ko na lang mabawian ng buhay!"