กลับชาติมาเกิด Mga Nobela at Kwento

Kaya pala bigla na lang din siyang naglaho mula nung araw na iyon. "Oo. Simula no'ng bumalik siya sa U.S," sabi ni Tita. "Pero Tita, bakit 'di niyo sinabi sa 'min na buhay pala siya?" pangungulit na tanong ko. Hindi ako matahimik talaga eh. Gusto ko ng malaman ang dahilan. Napabuntong-hininga si Tita bago ngumiti.

Kanino? Simula nang nangyari ang insedenteng ‘yon hindi na ako pinapansin nila Mommy at paulit-ulit nilang sinasabi sa akin na hindi nila ako anak at dapat bumalik nalang ako kung saan ako nanggaling hanggang sa na pagod na lang sila at nagdesisyon umalis ng bansa. Iniwan nila sa akin ang bahay at binigyan ako ng pera dahil kailangan ko na raw matuto mabuhay ng mag-isa dahil kahit kailan ay hindi na sila babalik dito.

umiiyak na sabi ko sabay hawak sa kamay ng anak ko "Babalik ako ng america para sa operation don't worry susunduin ako ni mom sana makabalik ako dito pero kapag hindi ako bumalik isa ang ibig sabihin non uuwi na rin ako sa bahay para ihanda ang mga gamit ko" mas lalo akong napahagulhol kasabay ng pag takip ko ng bunganga ko masakit sobrang sakit

Minsan, ang tunay na lakas ay nagmumula sa taong natutong bumangon mula sa pinakamadilim na bahagi ng kanyang buhay. At sa sandaling iyon ay naramdaman ni Amara na ang mahabang paghahanda ng kanyang buhay ay maaaring patungo sa isang bagay na matagal na niyang hinihintay. Ang pagbabalik sa lugar kung saan nagsimula ang lahat. Ngunit sa pagkakataong iyon, hindi na siya babalik bilang isang alipin ng kapalaran.

"My father is a businessman there. And mother, she came from a Chinese clan in Cebu. I guess mas malakas ang genes ni Mama kaya sa kanya ako nagmana." Pagkatapos niyang sabihin iyon ay awtomatikong napatingin ako sa singkit niyang mga mata. Sa ina niya pala namana ang mga matang iyon. "Like you, I'm an only child. Malapit din ako sa parents ko, especially to my mother." "Sabi mo, galing ka ng America?" "Yeah. I lived in the States for years. I realized I had to be independent from my parents…so I decided to study abroad and build my own career there before I decided to go home." Nagkibit-balikat siya. "So here I am."

Her throat hurts but she tried her hardest to continue to speak. “One day, a friend of my mom’s came to me and told me about my real identity. I was desperate to give Charlie a good life. Ayoko siyang magaya sa akin, nag-iisa, naghihirap. I took my chances and sought my dad here. When my Dad accepted me, umalis kami ng Pilipinas dahil gusto kong magbagong-buhay. I wanted to rebuild my life not just for myself but for Charlie. After I gave birth, bumalik ako sa pag-aaral. Then I worked. And then, we came back here.”

Umaasang balang araw mahanap ka kung kailan handa na tayong dalawa. Uuwi na ako baby ko. Sumuko ako pero alam ko sa sarili kong inilaban ko rin naman ito. Susuko ako pansamantala para mas magiging malakas at armado na pagbalik ko. This time I am not coming back soon. It takes years pero babalikan kita. Babalik ako, hindi ko lang alam kung kailan. Aayusin ko lang ang buhay ko para sa’yo. Hindi magandang makapangasawa ka ng nagrerebelde, nakukulong, napapa-away, napapariwara at walang direksiyon ang buhay.

Baka gising na ang kambal kaya kailangan ko nang bumalik. Tumayo na ako galing sa upuan at akmang maglalakad na pabalik sa loob nang makarinig ako ng kotse na sa pagkakaalam ko ay nanggagaling sa labas ng aming bahay. No way! Hindi pwede siya iyon, at saka, sobrang aga pa kaya! Panigurado'y kapit-bahay lang namin iyon. Baka si Aleng Lourdes! Oo. Balita ko kasi ay uuwi ang anak niya galing abroad, baka siya na iyon. Tama! Kapit-bahay niyo lang 'yon, at walang iba!

Tahimik na Ang buhay namin simula ng umalis kami sa Switzerland at lumipat kami Dito sa china puro business at pamilya lang ang inaasikaso namin kaya siguro ganito nalang ang reaction ng lalaki na ito dahil sa Oras na babalik kami ng pilipinas ay Ang Araw na babalik na naman sa magulong set up ang Buhay namin. “Tara na baby, kanina pa Sila nag hihintay sayo” wika ko Naman sa anak ko. Tumango Naman ito habang yakap yakap Ang Doraemon na binili ko sakaniya. Lumabas Naman kaagad kami sa silid at bumaba na. Sinalubong Naman kami ni Nana Helen at ibinigay Sakin Ang pagkain. “Baonin niyo ito iha, bumalik kayo kaagad namimiss kita at Yung anak mo” wika Naman Niya habang naiiyak.

balik na biro niya sa akin kaya inirapan ko siya. "Babalik ako ng Italy upang magpaganda. Babalik na lang ako dito sa Pilipinas kapag naging panget ka na." biro ko at akmang aalis na nang mahawakan niya ang kamay ko at hinila niya ako pabalik sa kinatatayuan ko.