กล้าหาญ Novels & Stories

"เลว" นอกจากคำนี้เธอไม่รู้จะเอาคำไหนมาบัญญัติได้อีกแล้ว เพราะพ่อกับลูกก็ไม่ต่างอะไรกันเลย "ขอบคุณครับที่ชม.. ค่ำแล้วไปดีกว่า" ชายหนุ่มทำเหมือนไม่ทุกข์ร้อนอะไร ลุกขึ้นได้เขาก็เดินตรงมาที่ประตู ซึ่งมีเธอยืนอยู่ไม่ไกลจากตรงนั้น มือเรียวยื่นไปคว้าแขนของเขาไว้โดยที่ไม่มองสบตา และไม่ได้หันหน้าไปทางเขาเลยด้วยซ้ำ "คุณต้องการอะไรเพื่อแลกกับทุกอย่างของพ่อฉันคืนมา" เวลานี้ไม่มีอะไรสำคัญเท่ากับครอบครัวของเธออีกแล้ว เพราะเธอรู้ดี ว่าพ่อหวงสิ่งที่มีอยู่มาก หวงยิ่งกว่าตัวเธอสะอีก สายตาคมมองตั้งแต่ใบหน้า ต่ำลงไปจนถึงปลายเท้า แล้วก็มองกลับขึ้นมาอีกครั้ง "..ก็ลองเสนอมาก่อนสิ เผื่อฉันจะเก็บไปพิจารณา" "ฉันขอร้อง..ขอให้คุณช่วยพ่อของฉัน ช่วยให้ท่านพ้นคดีความ ช่วยให้ท่านได้ทุกอย่างคืนกลับมา ตัวฉันอาจจะไม่มีค่าอะไรมากพอ แต่ฉันก็มีแค่ตัวที่จะขอแลกกับทุกสิ่ง"

ชาติก่อนนางเป็นเพียงองค์หญิงผู้อ่อนแอมิอาจปกป้องใครได้ทั้งยังจบชีวิตด้วยเงื้อมมือของชายผู้เป็นสวามี เมื่อได้ย้อนกลับมาอีกครั้งนางสัญญาว่านางจะไม่ยอมให้ทุกอย่างเป็นเช่นเดิมต่อให้ต้องร้ายกาจเพียงใดก็ตาม

ข้าผิดอะไร แค่ร้ายไปหน่อยเท่านั้นเอง ไม่สิไม่ใช่แค่ร้ายไปหน่อยแค่ไม่ชอบให้ใครเอาเปรียบจำต้องทวงคืน

หนุ่มนักธุรกิจเจ้าของกิจการด้านอากาศยานยักษ์ใหญ่ที่มีความหลังฝังใจเมื่อถูกเพื่อนรักหักหลัง เขาจับ มาร์ค เพชรสงคราม คนทรยศเข้าคุกแต่ยังมีอีกหนึ่งคนหนีไปได้ น้องสาวของเพื่อนตายที่ครั้งหนึ่งเคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเขา เฮเดนคิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้นอกจากเก็บความเคียดแค้นไว้และการได้พบเธออีกครั้งมันคือการเอาคืนอย่างสาสม

แต่งงานกับเซิ่งหวยอานปีที่สอง เขาพาผู้หญิงข้างนอกกลับเข้ามาในบ้าน ตอนที่สบตากับฉัน เซิ่งหวยอานยิ้มอย่างไม่แยแส : “หนานอี้ บางที คุณเองก็น่าจะลองบ้างนะ” “คนที่ทั้งอ่อนเยาว์และมีชีวิตชีวา ช่างแตกต่างออกไปเสียจริง” ฉันรู้ว่าเขาเพียงพูดหยั่งเชิงเท่านั้น แต่ไหนแต่ไรมาเขาชอบทรมานและแกล้งฉันเสมอ ทว่าเขาไม่รู้ว่าครั้งนี้ ฉันหวั่นไหวเข้าจริงๆแล้ว หลังจากนั้น เขาจ้องไปที่รอยขีดข่วนตรงช่วงท้องและเอวของ “เด็กสาว” ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ “เสิ่นหนานอี้ คุณกล้าที่จะจริงจังแบบนี้ได้อย่างไร?”

เพราะถูกคนที่ไว้ใจหักหลัง กรรัมภาจึงหอบกระเป๋าเสื้อผ้าขึ้นรถโดยสาร มุ่งหน้าสู่ท้องนา เพื่อไปใช้ชีวิตกับผู้ชายตัวโตผิวคร้ามแดด ที่ประกาศหาเมียผ่านแอพหาคู่ +++++++++++++++++++++++++++++++++++ "แน่ใจแล้วนะว่าจะมาอยู่กับผมจริงๆ" "ค่ะ" รับปากโดยไม่เสียเวลาคิด เพราะเธอตั้งใจมาอย่างนั้น "งั้นก็ขึ้นรถ" สิ้นเสียงมือหนาก็ปาบุหรี่ในมือลงพื้น เธอยืนยันหนักแน่นว่าจะมาอยู่กับเขาก็ตามนั้น ลองดูสักคืนพรุ่งนี้ เธออาจเผ่นกลับก็ได้ เขาไม่ใช่ผู้ชายในฝันของเธออย่างแน่นอน หัวใจดวงน้อยเต้นคร่อมจังหวะ เมื่อก้าวขึ้นรถกระบะ ยกสูง ที่เขาลังเลคงอยากให้เธอตัดสินใจใหม่ เธอคิดมาดีแล้วและจะไม่เปลี่ยนใจเด็ดขาด แขนเรียวกอดกระเป๋าผ้าไว้แน่น เมื่อรถเคลื่อนออกจากสถานีขนส่ง ชีวิตต่อจากนี้จะเป็นอย่างไรก็ชั่ง เธอตัดสินใจมาก็เท่ากับว่าเธอยอม แม้ทางข้างหน้าจะเป็นขุมนรกก็ตาม

เจ้าจอมลูกพี่ผู้เก่งไปเสียทุกอย่างแห่งไร่หมาเมิน ต้องตายด้วยลูกปืนของแก๊งค์ค้ายาเสพติด วิญญาณไม่ไปโลกแห่งความตายกลับมาเกิดใหม่เป็นคุณหนูไร้ค่าที่ถูกกดขี่ยิ่งกว่าทาส ‘หึ จะให้เจ้าจอมยอมคนชั่วฝันไปเถอะ'

“อ๊า… ซี้ดดดดด… ” แอนพริ้มตาสูดปากเสียวมาก… รู้สึกได้ว่าหัวเอ็นสีม่วงถอกบานกำลังกระตุกสั่นไปพร้อมจังหวะขมิบกลีบ ดูดรัดตอบโต้ลำเนื้อที่กำลังฉีดน้ำกามร้อนผ่าวพวยพุ่งเข้ามาล้นอยู่ในโพรงสวาทของเธอที่บีบรัดตัวอย่างแรง “พอเถอะนะเดี๋ยวใครมาเห็น… ” หลังจากนอนหงายอารมณ์กระเจิดกระเจิงอยู่พักใหญ่ๆ แอนรีบกล่าวเมื่อสติคืนกลับมา เมื่อรู้สึกว่าร่างกำยำที่ยังทาบทับร่างน้อยไม่มีทีท่าว่าอยากจะขยับออกไปจากตัวของเธอที่นอนหายใจระทวยเพราะโดนจัดหนักทำเอาอ่อนล้าหมดแรง “ขอกระแทกอีกทีนะจ๊ะหนูจ๋า… ” คำพูดของกำนันดำทำเอาแอนรู้สึกตกใจ เธอเอามือดันอกเพื่อจะผลักเขาออก ทว่ากำนันดำจอมหื่นกลับโอบเอวของแอนรั้งไว้ไม่ให้ขยับหนี ก่อนจะจับเธอคุกเข่าลงที่ขอบเตียง หันก้นอวบขาวออกมาหาร่างสูงใหญ่ขยับลงมายืนอยู่ข้างหลัง

องค์ชายหลี เจี๋ย องค์ชายใหญ่แห่งแคว้นหลู่ ผู้เก็บความคั่งแค้นที่พระบิดาต้องสังเวยพระชนม์ชีพด้วยถูกคำสั่งประหารจาก ฉีหวนกง พี่ชายแท้ๆ เมื่อครั้งแย่งชิงราชบัลลังค์ระหว่างรัฐ เขาตอบรับข้อเสนอแต่งงานกับธิดาของลุงตัวเอง หากแต่มิเคยปรารถนาองค์ชายา

ดลธรรมรู้สึกใจเต้นแรงตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอกับพาลิน แต่เพราะอีกคนมีแฟนอยู่เขาจึงได้แต่อยู่ใกล้ๆ ในฐานะพี่ชาย แต่พออีกคนอกหัก เขาก็ไม่รอช้าที่จะเข้ามาช่วยปลอบใจ พอใกล้ชิดกันมากขึ้นพาลินก็ยอมเปิดใจให้เขา แต่เมื่อถึงคราวที่ต้องตัดสินใจเลือกระหว่างคนรักกับหลานชายที่ไร้พ่อขาดแม่ ดลธรรมก็ต้องคิดหนักเพราะเขารักทั้งสองคนเท่าๆ กัน พาลินสัญญาว่าจะรักเขาแม้ตัวเองจะไม่ใช่คนที่ถูกเลือกก็ตาม