Romans & histoires ตัวเอกที่ทำงานหนัก

รัญภาคย์ยักไหล่เพราะเขาไม่ได้สนใจ “งานคงหนักมากนะครับ ทั้งฟิตเนสฯ ทั้งร้านอาหาร” “ก็พอประมาณครับ แต่ก็ยังไหวอยู่”

สิ่งที่สำคัญที่สุดในการทำงานหนักคือได้เงินมาต่างหาก หากฉู่หมิงชุ่ยตายไป การทำงานหนักของพวกเขาก็จะสูญเปล่า

“พวกแกเนี่ยสบายจังเลยนะ ตื่นเช้ามาก็มีคนยกอาหารมาเสิร์ฟถึงที่ ดูฉันสิทำงานงก ๆ แทบไม่ได้พัก” ถึงจะไม่เกี่ยงเรื่องงานหนักแต่งานจะหนักเกินไปไหม ไม่แปลกใจเลยที่เจ้าของร่างป่วยบ่อย เล่นทำงานหนักเกินกว่าสารอาหารที่ได้กินแต่ละวัน ไม่ว่าจะแข็งแรงขนาดไหนคงไม่พ้นป่วยเข้าสักวัน

“จริงเหรอครับ ผมจะตั้งใจทำงานกว่านี้แน่นอนครับ” “จริงสิ การทำงานหนักเป็นสิ่งสำคัญนะ แต่ที่สำคัญกว่านั้น คือต้องรู้จักถ่อมตัวและเรียนรู้ให้มาก อย่าสูญเสียความเป็นตัวเองไปละ” “ไม่หรอกครับ ผมมีพี่เย่เป็นตัวอย่าง ผมจะไม่มีวันทำแบบนั้น”

เขากล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและอบอุ่น "ตอนนี้หน้าที่หลักของผมคือต้องพยายามตั้งตัวกับงานซ่อมของนี่ให้ได้ก่อน ผมจะพยายามทำงานให้หนัก หารายได้เข้ามาให้ครอบครัวให้เราพออยู่พอกินไม่ลำบาก" แววตาของเขาฉายความมุ่งมั่น

“ตื่น” มือหยาบกร้านตามประสาคนทำงานแตะลงบนแขนเรียวเล็กด้วยแรงที่ไม่เบานัก สิงหาทำงานหนักมาทั้งชีวิต ไม่เคยต้องถนอมใคร เพราะฉะนั้นเขาจึงกะแรงกับผู้หญิงที่ตัวผอมจนแทบจะปลิวได้แบบนี้ไม่ถูก

คนถามคือเอกวัฒน์ “เรื่องงานไม่เท่าไหร่ หนักและเยอะแค่ไหนฉันก็สู้ แต่คนนี่สิ ทำงานกับคนเห็นแก่ตัว คนเอาเปรียบมันเหนื่อยนะ เหนื่อยทั้งกายและใจ อีกอย่างเจ้านายก็ไม่ดีด้วย ดันไปเข้าข้างคนเอาเปรียบ ฉันก็เลยลาออกให้พวกนั้นทำงานกันเอง อยากรู้จังว่าจะทำได้ดีกว่าที่ฉันทำหรือเปล่า”

“ทำไมมานอนตรงนี้ ม้าดีขึ้นตั้งเยอะแล้ว ไปนอนสบาย ๆ ข้างในบ้านเถอะค่ะ” “ผมนอนเฝ้าเจ้าตัวอายุน้อย สองตัวนั้นอยู่ มันไม่แข็งแรงเท่ารุ่นพี่ อืม.. กำลังรอค่าจ้างอยู่ด้วย ไม่มีแรงทำงานเลย”

“ทำไมหักโหมทำงานหนักแบบนี้ล่ะลูก สุขภาพเสียหมด” รุจารินแอบเพลียใจ หากทำงานหนักจนเสียสุขภาพ เธอยังจะรู้สึกดีมากกว่านี้

ฝน: ไม่มีการมีงานทำหรือไง ถึงจะมาอยู่แบบนี้? เอก: งานมี แต่คนสำคัญของพี่ตอนนี้อยู่ตรงนี้! พี่ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น!