Romans & histoires ทะลุมิติทั้งทีดันมีสามีเป็นผู้พิการ

โอกาส พี่อาจจะช่วยเราหาเงินไม่ได้เหมือนเมื่อก่อน แต่พี่จะไม่ทำตัวเป็นภาระของเราแน่นอน แม้ว่าพี่จะเดินไม่ได้ตลอดชีวิตพี่ก็ไม่อาย ขอเพียงแค่มีเราและลูกพี่ก็พอใจแล้ว” ในเมื่อภรรยาคนนี้ของเขาไม่อายที่จะมีสามีพิการเขาจะอายทำไม พิการแล้วยังไงในเมื่อเขายังมีคนให้กำลังใจตั้งสองคน

ร่างเล็กขยับเข้าไปใกล้อีก ก่อนจะค่อย ๆ ประคองร่างสูงใหญ่นี้ให้ลุกขึ้นยืน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความดีใจ “สามีจ๋า กลับบ้านกันนะ” …..

ยังไม่ทันได้ปฏิเสธว่าเขาไม่ใช่สามีนาง นางก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อน เขาลุกขึ้นเดินกระโผลกกระเผลกไปรินน้ำให้นาง เมิ่งอันหลานมองดูชายที่คิดว่าเป็นสามี เดินลากขากระโผลกกระเผลกไปรินน้ำ นี่สามีของนางพิการหรือนี่ น่าเสียดายที่หน้าตาดีแต่ดันพิการ ไม่เป็นไร ถึงยังไงเขาก็เป็นสามีของน าง

ชิงอวี่ถง ยังคงไม่ลดละที่จะทำให้อีกฝ่าย รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ ที่ได้คู่ครองบกพร่อง ไม่เหมือนนางที่ได้สามี เป็นชนชั้นสูงและหล่อเหลา ร่างกายสมบูรณ์พร้อม เหนือกว่าหยางเหยาเกอคนไร้ค่านั่น “ข้าเป็นคนมีงานทำ สามีข้าแม้จะพิการ แต่ก็มิได้อยู่นิ่งเฉย เขาก็มีกิจการของครอบครัว ที่ต้องจั ดการเช่นกัน ถึงครอบครัวเราจะร่ำรวย ก็ไม่อาจนิ่งเฉย รอกินเพียงบุญเก่าจากบรรพบุรุษได้ ดังนั้นทุกคนล้วนต้องทำหน้าที่ของตนเอง มิใช่เอาเวลาอยู่แค่ในห้องนอน เสพเรื่องเช่นนั้นไปจนตายเสียหน่อย”

รู้ว่าคงนานมากแล้วที่นางไม่มีเซ็กส์หลังจากสามีพิการเป็นอัมพาต “ก็ของท่านใหญ่เหลือเกิน…” เหมยลี่เหลียวหลังกลับมา ใบหน้าบิดเบ้บ่งบอกถึงความเสียวซ่าน

สรุปแล้วนางทะลุมิติมามีสามีเป็นยาจกที่แสนจะขี้เกียจคร้าน ชายอื่นในหมู่บ้านมีแต่ออกไปหาเงินส่วนสามีนางวันๆ เอาแต่เข้าป่าไม่รู้จักหาเงินเข้าบ้าน น่าโมโหยิ่งนัก “น่ารำคาญ” สามคำง่ายๆ ถูกเอ่ยออกมาจากอีกคนทำให้นางตั้งสติได้ พูดจาไม่เข้าแต่เช้ามัรสมควรให้อดข้าวนัก คอยดูเถิด นางหาเงินได้เมื่อไหร่จะไม่ง้อเด็ดขาด

หานหนิงอันก็ไม่ได้อยากอยู่ที่นี่นานเช่นกัน เพราะสิ่งที่นางต้องการรู้ ก็ได้รู้สมใจแล้ว ถานอวิ๋นซียังคงเป็นชายพิการคนหนึ่ง. และหานลั่วอิงก็ยังต้องดูแลสามีผู้ซึ่งไม่ได้มีใจให้ แม้จะมีฐานะเดิมเป็นถึงบุตรสาวของภรรยาเอกมหาเสนาบดี แต่สุดท้ายชีวิตก็ต้องมาจมปลักอยู่กับชา ยพิการคนหนึ่ง ช่างน่าสะใจเสียจริง!

หากปล่อยพี่สะใภ้มาคนเดียวแล้วเจอคนประเภทนี้มีหวังพี่สะใภ้อาจเกิดเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นก็ได้ "จริงหรือ ชื่อของเจ้าช่างคุ้นหูข้าเหลือเกินซุนจือหลินที่พึ่งแต่งงานไปหรือเปล่าที่สามีของเจ้าเป็นคนบ้านมู่ เช่นนั้นสามีของเจ้าก็เป็นคนพิการใช่หรือไม่"

มีสามีพิการ ไม่อายคนอื่นหรือไง“ ”คุณเอเดนไม่ได้พิการนี่คะ อย่าพูดแบบนี้...“ ”ไม่พิการกก็เหมือนพิการ หรืออาจจะอีกไม่นาน..“ ”ไม่เอ่ค่ะ ฮึก“ ”เป็นอะไร มานั่งกอดร้องไห้ ไม่ไปทำงานแล้วเหรอ“

หลังพิธี…ที่ควรจบลง แต่เขาไม่ยอมให้จบ สามีคนที่ 6 ของนางเอก…และราตรีที่ลมหายใจยังไม่ทันจาง ร่างของเธอยังคร่อมอยู่บนตักเขา