บังเอิญ(คืนนั้น) Novels & Stories

โมพูดอาย ๆ “งั้นคืนนี้เรากับอ้อขอนอนเบียดด้วยละกันนะ” “จะได้นอนหรือเปล่าเถอะ ป่ะ กลับห้องกัน”

บทที่ 19 “พี่บัวคะ คืนนี้มีงานเลี้ยงอีกแล้ว พี่บัวอยู่ด้วยไหมคะ” “ไม่แน่ใจนะ พี่มีนัดช่วงเย็น”

“น้องคีย์…” “คืนนี้เค้ามีการบ้านต้องทำ คงได้เวลากลับแล้ว งั้นพรุ่งนี้เจอกันนะ” “แต่นี่มันดึกแล้วนะคะ ยังไงคืนนี้ก็…”

แม่คิรินทร์ยิ้มอ่อน “งั้นคืนนี้พาเขาไปนอนที่ห้องของลูกเลยนะ จะได้ไม่ต้องเก้อ ๆ เขิน ๆ”

ขันทีน้อมรับพระบัญชาในงานที่คุ้นเคยพลางถามกลับ “ฝ่าบาท แล้วคืนนี้...” “เป็นคืนสุดท้ายที่เราจะไปหานาง” "..."

เบียบอยู่ปลายเตียง เขาคงเก็บขึ้นมาพับให้ เพราะเมื่อคืนมันถูกโยนไปคนละทิศละทาง... การนอนกับเขาง่าย ๆ อาจจะพลาด แต่เธอเองก็คงไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้เขาอีกเหมือนกัน นั่นก็คือการพลาดในอีกรูปแบบหนึ่ง...ชั่งน้ำหนักดูแล้ว เธอแค่ไม่อยากย้อนกลับมาเสียดายทีหลัง ส่วนจะเสียใจในวันหน้าหร ือเปล่า ก็ให้มันเป็นเรื่องของวันพรุ่งนี้

บอกได้เป็นอย่างดีว่าเมื่อคืนเราหนักหน่วงกันขนาดไหน “เชี่ย นี่กูไม่ได้ใส่ถุงด้วยเหรอวะ” เพราะเลือดมันดันติดที่ก้องน้อยของผมด้วย

คืนนั้น “ฟาง นอนได้แล้วนี่จะเที่ยงคืนแล้วนะ” “พี่เวย์ง่วงก็ไปนอนก่อนเลยค่ะ ฟางขอเขียนต่ออีกตอนหนึ่งก่อนนะคะ”

อีกคนนึงหันมาถึงได้ชะงักอีกครั้ง และครั้งนี้หนักกว่าเดิม เนื่องจากเป็นร่างเล็กที่เขาเพิ่งจะนอนด้วยอยู่หมาดๆ เมื่อคืน “ไม่มีอะไรแล้วใช่ไหม งั้นแค่นี้ก่อนนะ เรื่องนั้นเดี๋ยวจะเข้าไปจัดการให้”

เซรเกย์เข้ามาตามลูกสาวจนถึงห้องนอนของดันเต้ “ก็ให้นอนกับฉันสักคืนจะเป็นไรไป” ดันเต้ยังคงอุ้มหลานสาวตัวกลมที่กำลังนอนดูดขวดนมไม่ยอมปล่อย