นางมารหวนคืน... の小説・ストーリー

ตอนนี้สมควรที่นางควรจะกลับจวนเสียที มิเช่นนั้นอาจเกิดเรื่องได้ “พวกเรากลับกันเถิด” “เจ้าค่ะ” ลี่จินที่ได้ยินเช่นนั้นก็ตอบรับด้วยความดีใจ เพราะนางรอคำนี้มานานแล้ว

เมื่อชาติก่อนนางตาบอดมานานเกือบครึ่งปี มาชาตินี้นางกลับมามองเห็นได้อีกครั้ง นับเป็นสิ่งแรกที่สวรรค์เมตตา

ลั่วชิงเฉิงคร่ำครวญอย่างสิ้นหวัง นางควรจะรู้ตั้งแต่วันที่ลั่วชิงหวงฟื้นขึ้นมาแล้วว่า สตรีนางนี้ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป ลั่วชิงหวงคนปัจจุบันคือนางมารที่นางไม่อาจต่อกรด้วยได้เลย “ไม่อยากตายงั้นรึ ?” ลั่วชิงหวงแค่นยิ้ม ยืนนิ่งไม่ไหวติง แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลน

ถามขึ้นหลังจากนั่งพิงกับหัวเตียง ใบหน้าหวานเบือนไปทางอื่น ไม่ยอมมองคนตัวโต “ฉันต้องการบริษัทคืน” “ค่ะ ลลินจะคืนให้คุณ หลังจากนี้เราจะไม่มีอะไรติดค้างแล้วใช่ไหม” “ใครบอก”

“ใครจะยุ่งกับใครก็เหมือนกัน ถ้ารักมันมากก็กลับมาคืนดีกับมันเลยสิ!” “ผมจะบอกคุณอีกรอบนะวีนัส ว่าผมอยากกลับมาคืนดีกับตวงรักมากแค่ไหน แต่เธอไม่เอาผมแล้ว!”

"เสี่ยวจวินกลับมาแล้ว" ไม่รู้ว่าใครเห็นเซินเสี่ยวจวินเข้า และตะโกนเสียงดัง

นางไม่คิดเลยว่า การจากไปของนาง จะสร้างบาดแผลในใจให้อดีตสามี แต่จะให้นางทำเช่นไรได้ ในเมื่อนางมิอาจฝืนชะตา การได้หวนคืนมาในร่างของคุณหนูสามสกุลหลี่ ก็นับว่าเป็นความโชคดีของนางแล้ว ไม่รู้ว่านางจะสามารถใช้ชีวิตของหลี่ชิงเหมียวนี้ เปลี่ยนเขาให้กลับคืนมา เป็นหลัวอี้เฉินคนเดิ มได้หรือไม่ นางไม่มีความมั่นใจ แต่ถ้าหากนางสามารถใช้ชีวิตนี้ กลับไปอยู่เคียงข้าง ดูแลหลัวอี้เจ๋อ บุตรชายของเขากับนางได้ ก็นับว่าเป็นการหวนคืนมาที่คุ้มค่าแล้ว…

บทที่ 15 ไว้ใจผิดคน กลิ่นสมุนไพรจาง ๆ ลอยอบอวลในอากาศ มู่เฉินค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ครั้งนี้เขารู้สึกสบายมากขึ้น ไม่ได้ปวดหัวแทบเป็นแทบตายอีก และความทรงจำที่กลับมาก็ไม่ได้หายไปไหนด้วย ทั้งยังปะติดปะต่อกันจนเขาเริ่มเข้าใจทุกสิ่ง แน่นอนว่าอาจจะยังมีบาง ส่วนสูญหาย แต่เขาเชื่อว่าอีกไม่นานมันจะกลับมาทั้งหมดแน่ ๆ

“นางคือแม่นางหยู่เยียนญาติผู้น้องนายอำเภอหวังเหล่ย เห็นว่าเป็นญาติห่าง ๆ ฝั่งมารดาน่ะ และก็เป็นคนรักเก่าของท่านแม่ทัพด้วย เจ้าคงจะรู้อยู่แล้วใช่หรือไม่” “อ๋อ ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ” ที่แท้ก็เป็นญาตินายอำเภอหน้าวอกนี่เอง ที่ไม่เข้าใจคือการมองผู้อื่นตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า หรือ การมาครั้งนี้เพื่อจะมาประกาศให้รู้ ว่าตัวนางได้กลับมาแล้วตนเองควรหลีกให้พ้นทางหรือ

"เอ่อ ฟ้า...." "กลับบ้านด้วย กาน นะ"ยังไม่ทันที่พราวฟ้าจะได้พูดภวินทร์ก็ชวนหญิงสาวกลับบ้าน จนพราวฟ้าใจอ่อนยอมกลับไปเป็นเพื่อนเขา