พลาดรักวิศวะภูธร Novels & Stories

คณะบริหาร "เดินผ่านทุกวัน ไม่เคยเห็นว่าเขาจะสนใจเลย พรุ่งนี้กูไม่ไปแล้วนะ เบื่ออีตานั่น แซวอยู่ได้" คาเทียร์บ่นพึมพำ เธอไม่ชอบผู้ชายเรียนวิศวะเลย ถึงพ่อเธอจะเป็นศิษย์เก่ามาก่อนก็เถอะ ผู้ชายท่าทางเถื่อน ๆ พวกนั้น ไม่พ้นนิสัยก็คงเถื่อนไม่ต่างกัน

แค่ลองจินตนาการว่าได้มันมาเป็น ‘น้องเขย’ ยังแอบขนลุกซู่ นึกภาพไม่ออกเลยว่าเขากับมันจะญาติดีกันได้ยังไง “กูว่าเรื่องนี้มึงห้ามไม่ได้หรอก” ภูริเอ่ยขึ้น “ความรักมันไม่เหมือนต่อยมวยนะมึง ที่ใครชนะใครแพ้ก็จบ ถ้ามันรักจริงเดี๋ยวมันก็หาทางกลับเข้ามาเอง”

ภูริต & ทิชา: รักคือความสดใสและการค้นพบที่คาดไม่ถึง สำหรับคู่เล็กอย่าง ภูริต ความรักเปรียบเสมือนการไขโจทย์วิศวกรรมที่ซับซ้อนแต่ทว่าสนุกสนาน เขาไม่ได้แค่ตกหลุมรักความสดใสของ ทิชา แต่เขารักในความกล้าหาญและความเป็นธรรมชาติที่ไม่มีใครเหมือน ส่วนทิชาที่เคยคิดว่าความรักเป็

“เจ้าแม่ขา หากลูกคนนี้มีบุญวาสนาที่จะมีแฟน ขอให้ลูกได้พบเจอกับเขาคนนั้น และตกหลุมรักเขาเพียงแค่สบตาด้วยเถิด” จันทร์ยกมือขึ้นท่วมหัวเสร็จแล้วนำธูปไปปักไว้ตรงกระถางและยกมือขึ้นไหว้อีกครั้ง ก่อนจะเดินออกไปด้วยรอยยิ้มเบิกบาน แต่แล้วก็ยิ้มได้ไม่นานเมื่อได้ยินเสียง� �หวกเหวกวายดังมาแต่ไกลคล้ายคนกำลังมีเรื่องอะไรบางอย่าง

สวยชิบหาย เนินเนื้ออวบอูมขาวผ่อง ไร้ขนให้เกะกะสายตา นิ้วเรียวแหวกกลีบอ่อนนุ่มให้แยกออกจากกัน เผยให้เห็นกลีบแคมสีกุหลาบฉ่ำวาว สวย น่าดูด ลิ้นสากไม่รอช้า กระดกปาดเลียรัวๆ ตรงติ่งเสียวจนคนตัวเล็กบิดเกร็งส่งเสียงครางหวาน "อ๊าสสส สะ เสือ เราเสียว เสียวมาก"ใบหน้าสวยสะบัดไ ปมา จนผมเผ้ากระจุยกระจาย เธอทนไม่ไหว เขาปรนเปรอเก่งมาก ความรู้สึกมวลท้องยิ่งรุนแรงขึ้นไปอีก เมื่อเขาส่งลิ้นเข้าไปในร่องคับแคบของเธอ แยงเข้าออกจนร่องรักเธอตุบตอด

ฉันไม่สนใจเปิดประตูแล้วเดินออกมาเลย ฉันเดินออกมาจากลิฟต์ด้วยน้ำตาที่นองหน้า ไม่รู้มันไหลออกมาอีกทำไม ฉันเดินกำกระเป๋าแน่น รู้สึกเจ็บใจตัวเองมาก ฉันพลาดไปหมด พลาดที่ไปรักเขา พลาดที่มีลูกกับเขา ชีวิตฉันพังไปหมดทุกอย่าง ทำไมฉันโง่ได้ขนาดนี้นะ เพราะความรักใช่ไหม ที่เ ขาว่ากันว่า ความรักทำให้คนตาบอด ฉันเดินออกมาจากคอนโดโดยไร้จุดหมาย พอถึงป้ายรถเมล์ฉันก็นั่งลงพัก ตั้งสติ ในหัวก็เกิดมีภาพยายลอยมา

วันต่อมา ปริญญ์นั่งรถมามหาวิทยาลัยเขาเดินมาถึงตึกคณะแพทยศาสตร์แต่ไม่ได้คิดที่จะเข้าไปเพราะเขานัดเพื่อนในเกมเอาไว้ว่าจะมาสมัครเรียนวิศวะด้วยกัน ยืนรอไม่ถึง10นาที เด็กหนุ่มหน้าตาดีก็เดินเข้ามาทักแม้จะรู้จักกันผ่านเกมออนไลน์แต่เขาก็รู้จักกันมานานหลายปีแล้ว "ไปโว้ ย สาว ๆ รออยู่" "ไอ้สมุทรมึงกับกูนี่หน้าโคตรอ้อนตีนเลย เข้าไปตึกวิศวะจะโดนไหมวะ" ปริญญ์ทำสีหน้าชั่งใจดูสภาพเขากับเพื่อนสิ

ไม่นานเกินรอ บอลก็เดินมารับพวกเราสองคน และพาเดินเข้าไปด้านใน วันนี้ฉันไม่มีเรียน เพราะเพิ่งจบโพรเจคต์ไป และฉันที่รู้มาว่าคณะวิศวะมีกิจกรรม และกิจกรรมในครั้งนี้อยู่ในความรับผิดชอบของปีสาม แน่นอนว่าเขาก็ต้องร่วมกิจกรรมนี้ด้วย งั้นฉันจะใช้โอกาสนี้แหละที่จะได้ใกล้ชิดเขา ถ ามว่าฉันรู้ได้ยังไงนะหรือ ก็บอลไง มันเรียนคณะนี้ ฉันก็ถามมันสิ ดังนั้นฉันจึงขอให้บอลเพื่อนรักเพื่อนเลิฟช่วยฉันให้ฉันได้มาช่วยงานในวันนี้ ภายในหอประชุมของคณะวิศวะ

‘J & M ~ Memories in CNX’ ฉันเหมือนจะหยุดหายใจไปชั่วขณะ ความเย็นวาบเข้ามาเกาะไปทั่วแผ่นหลัง ฉันจ้องมองรูปถ่ายใบนั้นนิ่ง มองรอยยิ้มของพี่ไจโรในภาพมันดูจริงใจและเต็มไปด้วยความรัก... ความรักในแบบที่ฉันไม่เคยได้รับและไม่เคยได้เห็นจากสายตาคู่นั้นเลยสักครั้ง

หงุดหงิด รู้สึกว่าตอนนี้เริ่มอารมณ์เสียแล้ว เพราะว่าตอนนี้เธอกำลังมีสมาธิจดจ่ออยู่กับหนุ่มหล่อ เรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์สาขาโยธา ผู้ชายคนนั้นเขาชื่อปอร์เช่ เธอแอบชอบเขามานานตั้งแต่เรียนอยู่ปี 2 แต่ด้วยความเนิร์ดของเจ้าหล่อนที่แม้แต่หมาสักตัวยังไม่ชายตาแลมอง จ� �งทำได้เพียงแค่แอบมองอยู่ห่าง ๆ เท่านั้น