มาเฟีย&เมียอุ้มบุญ Novels & Stories

คริสตบบ่าร่างสูงฉาดใหญ่ “มึงบ้าแล้วไอ้ห่า กูเนี่ยนะร้องไห้ขี้มูกโป่ง” เจย์เดนสะบัดไหล่ออกจากมือเพื่อนพลางมองค้อน “กูเป็นใครมึงรู้ไว้ซะด้วย” มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลอย่างเขาน่ะหรือจะร้องไห้ขี้มูกโป่งเพียงเพราะผู้หญิงคนเดียว

ยไหม คอยทำกับข้าวให้กินนั้นมีความสุขมากแค่ไหนเขาจึงไม่อยากให้ใครรู้ว่าตอนนี้เขามีจุดอ่อนซ่อนไว้ที่คอยโดมิเนียมแห่งนี้ “เป็นมาเฟียก็ใช้ชีวิตยากเหมือนกันนะคะ” “ไม่ยากหรอก แค่ต้องระวังตัวเท่านั้น ฉันว่าเป็นเมียมาเฟียก็คงยากไม่ต่างกัน แต่เธอตกลงแล้วเปลี่ยนใจไม่ได้นะเมล่ อน”

มาเฟียหนุ่มช้อนตัวคนตัวเล็กขึ้นในท่าเจ้าสาว อุ้มเข้ามาวางบนเตียงกว้าง จากนั้นจึงตามขึ้นมาทับทับร่างกักขังหญิงสาวไว้ในวงแขนแข็งแรง “ซะ...เซน เดี๋ยว” ออกแรงดันบ่าแกร่งเอาไว้ เมื่อกำลังจะถูกมอบจูบดูดดื่มให้อีกหน

ตอนที่ 8 เผชิญหน้าสามีอุ้มบุญ หลังจากวันนั้น อิงฟ้าก็เข้ามาที่กรุงเทพ โดยมาพักยังคอนโดหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา เพื่อดำเนินแผนสามีอุ้มบุญของเธอและรวี

แม่อุ้มบุญไม่มีสิทธิ์ผูกพันทางกฎหมายใด ๆ กับเด็ก ค่าตอบแทน: ยี่สิบล้านบาท พร้อมบ้านหนึ่งหลัง ระยะเวลา: จนกว่าจะตั้งครรภ์สำเร็จ มีนาอ่านจบก็กลืนน้ำลายเหนียวลงคอนั่นหมายความว่า...หากเธอยังไม่ท้อง ก็ต้องอยู่กับเขาต่อไป…ทุกคืน จนกว่าจะสำเร็จตามวัตถุประสงค์

เด็กน้อยพลิกตัวนอนตะแคงข้าง หันก้นใส่เขาอย่างแรง "แต่ฉันจะเป็นแฟนเธอ เธอขอฉันเป็นแฟนแล้วเธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธฉัน" มาเฟียหนุ่มอุ้มเด็กน้อยขึ้นมานอนบนใบหน้าคมคาย เขาถลกเสื้อของเด็กน้อยขึ้น แล้วกดจูบหน้าท้องป่อง ดูดดึงผิวอ่อนนุ่ม จนเด็กน้อยรู้สึกเจ็บแปลบ "อื้มม" มาเฟียหนุ่มครางในลำคอหนาออกมาเบาๆ

พี่โข่งป้องปากถาม “โอ้ย ยังๆๆ ยังค่ะ” พลอยขวัญกระซิบตอบ อุ้มแตงมาเฟียตัวใหญ่ที่เกาะเป็นลูกลิงต่อไป พี่โข่งหรี่ตาจ้อง อมพระมาพูดก็ไม่เชื่อหรอก นัวกันซะขนาดนี้ มาเฟียที่ใครกลัวนักกลัวหนาซุกกอดเป็นลูกหมาแบบนี้ แปลว่าต้องโดนจับกินไปแล้วแน่ๆ แต่พลอยขวัญโบก ไม้โบกมือ ยังไม่มีอะไรจริงๆ ค่า

ติณณภพคว้ามือเล็กของเธอมากอบกุมเอาไว้ น้ำตามาเฟียหนุ่มไหลลงที่หางตาเป็นหยด ๆ แต่เขาก็ไม่คิดที่จะเช็ดมันออกไป “ญาดาเธอต้องไม่เป็นอะไรนะ ตื่นมายกโทษให้ผู้ชาย เลว ๆ คนนี้ก่อน พี่สัญญาว่าต่อไปนี้ถ้าญาดาต้องการอะไรพี่จะทำให้ทุกอย่าง แต่อย่าทิ้งพี่ไปนะ” มาเฟียหนุ่ มโน้มร่างกายเข้าไปโอบกอดร่างเล็กอย่างแผ่วเบา ซุกใบหน้าไปข้างลำคอระหงแล้วปล่อยเสียงโฮลั่นอย่างไม่อายหมอและพยาบาลที่กำลังปฏิบัติหน้าที่กันอย่างแข็งขัน

BaiYA : มาหาน้องหน่อย คิดถึง Phum_p : @BoonPA ไปดูน้องหน่อย BoonPA : @Phum_p ไปดูน้องเลยเฮียภูมิ ใบบุญญากลอกตาเป็นวงกลม ไม่มีใครรักน้องสักคน ใจร้าย ไม่อยากกลับบ้าน ไม่อยากบอกเรื่องนี้ให้พ่อกับแม่รู้ ถ้าพ่อรู้นะ ไม่รู้ว่าผู้อำนวยการนั่นจะเดือดร้อนแค่ไหน มาเฟียกลัวเมียอย่างพ่อภาสนี่บอกเล ย ไม่ใจดีอย่างที่คิด

"แม่ครับ อย่าร้องไห้ซิครับ แม่ไม่ได้ผิดนะครับ" "มาเฟีย อุ้มน้องก่อนลูก" มาเฟียเก็บปืนก่อนเดินมาอุ้มมารีนไว้ ส่วนกะตัญพยุงแขนที่เลือดอาบลุกขึ้น ก่อนเดินไปหาเมียสาว แล้วค่อยๆรั้งเธอเข้าไปกอด