روايات وقصص ضمن มาเฟียลูกติด (เมฆา)

“เธอ..ไม่ใช่ลูกสาวของคุณบงกชกับคุณลือชา พวกนั้นคิดว่าฉันโง่มากหรือไง ถึงได้ส่งใครมาก็ไม้รู้” เมฆาพูดออกมาเสียงเข้ม พลางเทียบใบหน้าของคนที่อยู่ตรงหน้ากับรูปถ่ายในมือของเขา ภูริตากลัวปากคอสั่น น้ำตาคลอหน่วยขึ้นมาทันที "ฉันเป็นลูกสาวของคุณบงกชกับคุณลือชาจริง ๆ นะคะ "

“ตอนนี้ไม่ต้องกังวลแล้วรู้ไหม ทำใจให้สบายแล้วรอคลอดเจ้ามาเฟียน้อยออกมา” ปอฝ้ายก้มลงมองทายาทมาเฟียรุ่นต่อไปที่ไม่รู้ว่าเป็นหญิงหรือชาย แต่ไม่ว่าหญิงหรือชายเธอก็มีความสุขที่มีลูกคนนี้ มาร์กัสเงยหน้ามองเมียสายตาเต็มไปด้วยความรัก “พี่อยากรักเรา”

เขา เมฆา พ่อเลี้ยงหนุ่มวัย 39 ปี เขาครองความโสดมาทั้งชีวิต แล้วจู่จู่ก็มีคนนำเด็กสาว สวย ใส บริสุทธิ์ ใส่พานมาประเคนให้เขาถึงที่จะไม่รับไว้ก็กระไรอยู่ พ่อเลี้ยงเมฆาเขายื่นมือเข้าไปช่วยปลดหนี้ให้กับครอบครัวหนึ่งจากกลุ่มมาเฟียและครอบครัวนั้นขอชดใช้คืนด้วยสิ ่งที่มีค่าที่สุดของครอบครัวของพวกเขาแทนเงินตรา นั้นคือ "ปลายฝน" ลูกสาวคนเดียวของครอบครัว

ปกรณ์หัวเราะในลำคอเบาๆ "ผมรู้สึกว่าตัดสินใจไม่ผิดเลยนะ ที่หลงรักเด็กอย่างคุณ" เธอเอื้อมมือจับมือเขาไว้ "ฉันก็ตัดสินใจไม่ผิดที่หลงรักมาเฟียเจ้าเล่ห์อย่างคุณ"

“แม่เธอชื่อเรญา รพิณญาร์ กรรณ์ตระกูลเกียรติ เป็นลูกสาวคนโตที่ขึ้นรับตำแหน่งหัวหน้ามาเฟียแทนพ่อที่เสียชีวิตไปด้วยโรคประจำตัว ตระกูลนั้นถือคติต้องให้ผู้ที่มีสายเลือดเดียวกันสืบทอดต่อเท่านั้น นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้สามีคุณเรญารับตำแหน่งนี้แทนไม่ได้ เพราะตระกูลนี้มีลูก คนเดียว และก็ดันเป็นลูกสาว” “หลังจากขึ้นรับตำแหน่งเป็นเวลา2ปี คุณเรญาก็แต่งงานจนมีลูก2คน ซึ่งนั่นก็คือเธอและโรมัน”

“คุณเมย์ ไม่ว่าเด็กคนนี้จะเป็นลูกของใคร แต่ที่แน่ ๆ เขาคือลูกของคุณ หยุดทำร้ายเขา เพราะเขามีคุณแค่คนเดียว” เมธาวีกอดลูกชายร้องไห้เธอไม่มีทางออกแล้วจริง ๆ เธอกลับมาเมืองไทยพร้อมกับรู้ว่าครอบครัวของเธอกำลังแย่ และตัวเธอเองก็ไม่รู้ว่าท้องกับใคร เธอจึงพยายามจะหาใครสัก คนเป็นพ่อให้ อังกอร์

“ขึ้นให้หน่อยได้ไหม อยากเห็นเมียเสร็จตอนอยู่ข้างบน” “เมล่อนชอบที่พี่เรียกว่าเมีย ถึงตอนนี้จะเป็นเมียลับก็เถอะค่ะ” “เมียลับก็คือเมีย เรียนจบเมื่อไหร่คำว่าลับก็จะหายไป แต่ตอนนี้เมล่อนทำหน้าที่เมียลับของมาเฟียไปก่อนได้ไหม น้องชายพี่มันไม่อยากรอ”

อภาพของชายคนหนึ่งปรากฎขึ้น เมฆา... ชื่อนี้ไม่ได้มีความหมายว่าท้องฟ้าที่กว้างใหญ่และสดใสอีกต่อไปแต่มันคือเงามืดที่บดบังชีวิตของเธอจนแทบมองไม่เห็นแสงสว่าง เขาคือมาเฟียผู้ทรงอำนาจที่อยู่เบื้องหลังความพินาศของครอบครัวเธอ เธอเฝ้ามองชีวิตของตัวเองพังทลายลงต่อหน้าต่อ ตา พ่อที่เคยเป็นเสาหลักกลับจากไปอย่างปริศนา แม่ที่เคยแข็งแรงกลับนอนซมอยู่บนเตียง

ดวงตาสีเขียวหม่นของผู้นำตระกูลมองลูกชายด้วยใบหน้าเรียบเฉย ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นยิ้มแย้มอย่างยินดี "ราฟาเอล" มาเฟียหนุ่มซึ่งกำลังแสดงสีหน้าสับสนเงยหน้าตามเสียงเรียกของบิดาด้วยความแปลกใจ "ถ้าชีวิตลูกต้องอยู่กับใครสักคนตลอดชีวิต ลูกจะเลือกใคร"

ภูผาหันไปมองลูกชายด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว ก่อนจะรีบบอกว่ามาเฟียเป็นใคร และความน่ากลัวของเรื่องนี้มีมากขนาดไหน นั่นทำให้ภูวินเข่าอ่อนล้มลงนั่งราบกับพื้นด้วยความกลัว "หลานที่คุณพูดชื่อภูริใช่มั้ย"มาเฟียเอ่ย "ใช่ครับ หลานคนเดียวของผมเองครับ"