จางเหมยหลิน สตรีไร้ธาตุ Novels & Stories

ว่างเปล่า ไม่มีเขาอยู่ตรงนั้น รินชะเง้อมองไปรอบห้อง ดวงตายังมืดเบลอๆ จากการนอนยาวทั้งเย็น แต่เมื่อไม่เห็นสามีอยู่ในห้อง หัวใจของเธอก็เต้นแรงขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกตื่นกลัวและว้าเหว่ตีตื้นขึ้นมาทันที "พี่คิงส์" เธอเรียกเสียงแผ่ว ไม่มีคำตอบ ร่างบางลุกจากเตียงอย่างรวดเร็ ว เดินไปดูที่ห้องน้ำก็ว่างเปล่าอีก

ับมิเคยพึงพอใจในรูปโฉมของตนเองเลยสักครา นั่นก็เพียงเพราะว่าบุรุษที่นางหมายปองกลับชมชอบสตรีอีกนางหนึ่ง ซึ่งก็คือน้องสาวต่างมารดาของนาง ที่มีนามว่า เหม่ยหลิน สตรีงดงามหน้าคันฉ่องนี้มีนามว่า โจวเหม่ยฮว๋า พระธิดาผู้หนึ่งของโจวเหวินหลงฮ่องเต้ ที่ได้แต่งงานด้ วยสมรสพระราชทานกับแม่ทัพหนุ่มคนสำคัญแห่งต้าโจว

ภรรยาตัวน้อยครางรับการสับลีลาสวาทของสามีด้วยความซ่านลึกในอารมณ์ “พี่พลขา จีนไม่ไหวอีกแล้ว สะ... เสียว อ๊า” จิณห์จุพาร้องบอกเสียงหวานสั่น ขาดเป็นห้วง เธอกำลังจะสัมผัสกับสวรรค์ชั้นเจ็ดอีกเป็นครั้งที่สอง “ปล่อยออกมาสิจ๊ะ”

จใส่คนเป็นสามี ถึงแม้ว่าเขาจะเย็นชาและไม่เคยรักเธอเลยก็ตามแต่เธอก็ยังคอยทำให้เขาเสมอมาตลอดหนึ่งปีที่แต่งงานกัน เธอคือ ลิน มาลินี ส่วนสามีของเธอคือ ภีม ภีมวัตร เขาเป็นถึงประธานบริษัทตั้งแต่ยังเด็กจนตอนนี้เขาอายุ 30 ปี บริษัทของเขาเจริญเติบโตขึ้นทุ กวันเพราะความเก่งของเขา

เมื่อเหล่าบริพารถอยหลังออกไปจนไกลมากแล้ว จ้าวจิ่นหลงจึงหันใบหน้าและสายตามาทางเฉินเจียวเหมยอย่างกล้าๆ กลัวๆ “ข้าถามว่าสตรีนางนั้นเป็นใคร” เฉินเจียวเหมยกระซิบกระซาบอย่างดุดันดวงตาสวยใสจ้องมองอย่างเข้มข้น “นางเป็น...เอ่อ...” จ้าวจิ่นหลงเริ่มตะกุกตะกัก

ฉันชื่อรินลดา เด็กสาวคนนึงที่ขาดความรักความอบอุ่นจากครอบครัวบ้านเธอเป็นครอบครัวคนจีนซึ่งส่วนมากจะรักแต่ลูกชาย ปู่กับย่าเเละยายของเธอก็มักจะรักแต่ลูกพี่ลูกน้องเธอแต่กลับไม่เคยสนใจเธอเลยแม้แต่น้อยมีแต่ตาที่รักและเอ็นดูเธอ - ย้อนไป 15 ปีที่แล้ว -

“แล้วอย่างไร” “พ่อถึงได้หาสตรีอ่อนหวานแต่งเข้ามาเป็นภรรยาของเจ้า จางลู่หลินน่ะ นางสุภาพอ่อนโยน เป็นเด็กสาวที่น่ารักน่าชัง แม้จะไร้มารดามาตั้งแต่วัยเยาว์แต่บิดาของนางก็อบรมสั่งสอนนางมาเป็นอย่างดี หากเจ้าแต่งกับนางเจ้าจะต้องพบเจอแต่ความสุขแน่นอน”

เฉินอันหนิงมิได้ตอบสิ่งใดทว่าสีหน้ากลับบ่งบอกว่าหลงใหลไปกับห้วงของท่วงทำนองจนกระทั่งบทเพลงจบลงจึงได้เรียกเสี่ยวเอ้อมาเพื่อให้นำหยกชั้นดีไปมอบให้เป็นรางวัลแก่สตรีผู้เล่นพิณได้ถูกใจ “สตรีที่บรรเลงพิณผู้นั้นชื่อเหมยหลิน” หยางอ้ายฉิงที่ไม่ได้ขัดหรือเอ่ยใด ๆ ในตอนที่ทุกคน หันไปให้ความสนใจกับการแสดงเอ่ยขึ้นพร้อมกับบอกเล่าต่อ “นางคือเซียนพิณอันดับหนึ่งของเมืองไห่ฉิน และนางก็ยังเป็นสหายของข้า ข้ามาที่นี่ก็เพื่อฟังการบรรเลงพิณของนาง”

ทนายความเฉินรับถ้วยชามาจิบเพื่อล้างลำคอ ก่อนจะเปิดแฟ้มเอกสารและหยิบรูปถ่ายแอบถ่ายของหญิงสาววัยกลางคนที่มีใบหน้าซูบผอมและอมทุกข์ขึ้นมาวางบนโต๊ะ "บุคคลในภาพนี้คือนักเขียนเจ้าของนามปากกาเหมยหลิน หรือชื่อจริงคือจางลี่ครับ เธอเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์วรรณกรรมเรื่องม่านรักใ

ในตอนนั้นเสียงสวยของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาทันใด "ทำไมจะไม่ได้ ฉันไม่เอาคนพิการมาเป็นพ่อพันธุ์ของลูกฉันเด็ดขาด" หยางซินหันไปมองตามเสียง พี่สาวของเธอหยางเหมยที่แต่งหน้าแต่งตัวสวยฉ่ำ กำลังจะออกไปงานเต้นรำนายทหารใหญ่ หลังจากที่สงครามได้ยุติลงอย่างเป็นทางการ � �ดยมีนายทหารหนุ่มอนาคตไกลที่เป็นเพื่อนของพี่เขยที่มีชื่อว่าหลินเว่ยมารับนั่นเอง