It's Real มาเฟียเป็นพระเอก Novels & Stories

คนที่เริ่มมีความหวังพลันตาเบิกกว้างตกตะลึงกับสิ่งที่ตัวเองได้รับมา เท่าที่เคยได้ยินมาเขารู้แต่ว่าเลออนและนิโคไลเป็นมาเฟียอันดับต้นๆ ของรุ่นที่สาม อำนาจและความน่าเกรงขามจะแผ่แค่อยู่ในฝั่งเทพีเสรีภาพ ไม่คิดว่ายุโรปทั้งทวีปก็เป็นส่วนหนึ่งของพวกเขา ฟารองซ์เม้มปากแน ่นครุ่นคิดหนักเมื่อคนที่นั่งอยู่ที่โซฟาไม่นั่งเปล่าแต่กลับกำลังนั่งมองปลายกระบอกสั้นทำเอาอดีตเจ้าของบ่อนถึงเหงื่อแตกพลั่ก จู่ ๆ เหมือนเขาจะจะคิดอะไรได้ขึ้นมาในหัว

เป็นเพราะเขาคนเดียวที่คนเป็นพ่ออย่างเขาถูกผีพนันเข้าสิงจนลูกสาวของเขาต้องตกอยู่ในเงื้อมือของมาเฟียใหญ่อย่างศิชล ดูเหมือนโสรยาจะดีใจเสียมากกว่าที่ได้ไปทำงานกับศิชลนักธุรกิจชื่อดังเป็นที่หมายปองของสาวทั่วทั้งเมือง

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ อย่าไปสนใจเลย" "พี่เหมือนพวกมาเฟียในนิยายเลย แต่คงไม่ใช่หรอกมั้งเพราะมันก็แค่นิยาย"

ไซรับพูดพร้อมกับนั่งลงบนขอบเตียง ก่อนที่เขาจะเอาหน้าซบที่ไหล่ของแทนอย่างออดอ้อน โดยที่เขาไม่สนใจคำถามของแทน "แล้วกูจะรู้ไหมยักษ์ คนละเมออ่ะ ไหนล่ะอาหาร ได้เวลายาของกูแล้วไม่ใช่เหรอ" แทนถามหาอาหาร โดยที่เขาไม่ได้ถามถึงเรื่องของธามอีก เพราะถ้าเขาเซ้าซี้จะเอาคำตอบใ ห้ได้ เขาต้องโดนงอนอีกแน่ๆ ไอ้ยักษ์ของเขายิ่งดราม่าเก่งอยู่ นี่มันเป็นหัวหน้าของมาเฟียจริงๆเหรอวะ ทำไมมันงอแงกับเขาจัง

ฉันเกือบจะหัวเราะออกมา เขาคือดันเต้ คอสเตลโล หัวหน้าแก๊งมาเฟีย ผู้นำของแก๊งอาชญากรรมที่ทรงอิทธิพลที่สุดในนิวยอร์ก

อีธานเอ่ยเตือนเพื่อนรักด้วยความหวังดีเพราะที่อิตาลีไม่มีใครไม่รู้จัก ราฟาเอล คาเทอร์ หลานชายของเรย์ คาร์เทอร์ เจ้าพ่อมาเฟียใหญ่ที่ยังไม่มีใครสามารถล่มตระกูลนี้ได้เลยสักคน อีกอย่างเพื่อนของเรย์นั้นก็ล้วนแต่เป็นมาเฟียที่แข็งแกร่งราวกับต้นไม้ใหญ่ที่ไม่ว่าจะผ่านมากี่ยุคกี่ส มัยก็ไม่มีใครสามารถโค่นทั้งสามคนล้มลงและขึ้นมาแทนที่ได้เลย เรย์ คารเทอร์ คริส เฟรเดอริก้า ( กฤษฎิ์ พิสิฐกุลวัตรดิลก ) เรียวอิจิ ซาโต้อิชิบะ ( พ่อของวายุและเพลิงกัลป์)

ไฟส่ายหัวราวกับเรื่องที่ได้ยินไม่ใช่เรื่องใหญ่ “มีแฟนกูไม่ว่าหรอก แต่แฟนมึงคือมาเฟีย” เป้พูดโผงออกไป เขาเดินไปเห็นจังหวะที่เจ้าขาเปิดประตูลงจากรถพอดีจึงทำให้มองเข้าไปเห็นหน้าของคนที่ขับมาส่งเจ้าขา เป้รู้ทันทีว่าเขาคือสายฟ้าหนึ่งในแก๊งมาเฟียผู้ทรงอำนาจ “มะ…มาเฟียหรอ” เ จ้าขาอึ้งไม่น้อย

“ไง พ่อมาเฟียใหญ่ พอรู้ว่านางบำเรอถูกจับตัวมาถึงกับรีบแจ้นมาเลยนะ” มาร์โคเอ่ยทักทายเรย์พร้อมกับแสยะยิ้มร้ายอย่างคนที่ถือไผ่เหนือกว่าโดยที่ไม่รู้เลยว่ากำลังจะเหลือแค่ชื่อในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า เพราะมาเฟียที่สามารถกุมอิตาลีให้อยู่ในมือได้อย่างเรย์ย่อมไม่ใช่คนที่มาร์โคจะล้มเขาได้ ง่ายๆอย่างแน่นอนแต่ไฉนใครเลยจะรู้ว่าอะไรก็เกิดขึ้นได้เสมอเพราะคำว่ารักคำเดียวเท่านั้น

มีเพื่อนรักเพื่อนตายอย่าง เรย์ คาร์เทอร์ มาเฟียชื่อดังของอิตาลีก็เลยกลายเป็นว่าทำให้พวกมาเฟียที่เขม่นเรย์อยู่แล้วพาลมาหาเรื่องกฤษฎิ์ไปด้วยซึ่งกฤษฎิ์ก็ไม่ได้กลัวหรือหวาดหวั่นแต่อย่างใดแต่เขากลับจัดการพวกนั้นซะจนเหลือแต่ชื่อ “เทา ๆ แต่กูก็คนดีนะครับเพื่อน แค่นั กเลงนิดหน่อยเองส่วนไอ้พวกที่กูเด็ดหัวก็มีแต่พวกเลว ๆ ที่ไม่สมควรอยู่บนโลกนี้เท่านั้นแหละ” กฤษฎิ์บอกคิงก่อนจะหยิบเหล้ามาเทใส่แก้วผสมกินเองซะเลย

บาร์เทนเดอร์พูดไม่ออก มองหญิงสาวซดดื่มเหมือนกินน้ำ เหงื่อเขาก็ออกมาโดยที่อากาศในนี้หนาวยิ่งกว่าอะไร ลูเฟียมองหญิงสาวที่อยู่ข้างกาย “โรซารี” ลูกสาวคนสุดท้องของ พี่น้องตระกูลคาร์ลอส เจ้าพ่อมาเฟียฝั่งสเปน ตอนที่เขาไปเจอเดวิสที่สะพานเลอปงเนิฟนั้น ชายหนุ่มเหมือนติดธุ ระสำคัญเลยส่งน้องสาวเขามาช่วยแทน