روايات وقصص ضمن ม่ายสาวทวงบัลลังก์

เว่ยฮองเฮาหยุดยืนเคียงข้างรุ่ยอ๋อง นัยน์ตาหงส์ที่ผ่านการชุบย้อมด้วยความแค้นมานับสิบปี ตวัดมองทะลุผ่านม่านมุกระย้าไปยังสตรีที่กำลังยืนหอบหายใจด้วยความเดือดดาลอยู่เบื้องหลัง ริมฝีปากเคลือบชาดสีสดเหยียดยิ้มเย็นเยียบ ก่อนที่สุ้มเสียงทรงอำนาจเปล่งออกมา! “หากการถือตราพยัคฆ์ท มิฬเพื่อปกป้องบ้านเมือง เรียกว่าขโมย...เช่นนั้นสตรีชั้นต่ำช้า ที่บังอาจฉวยโอกาสในยามที่ฝ่าบาทไม่สามารถออกว่าราชการได้ แอบอ้างราชโองการแล้วปีนป่ายขึ้นไปนั่งว่าราชการหลังม่านมุก... ก็เรียกว่า ‘ขโมยบัลลังก์’ เช่นกัน!” ประโยคตอกกลับอันเชือดเฉือนฟันฉับลงกลางแสกหน้าของสตรีตระกูลเสิ่น!

“สตรีที่งดงามและทะเยอทะยานเช่นเจ้า คู่ควรกับบัลลังก์มังกรข้างกายข้าเท่านั้น” คำว่าบัลลังก์มังกรทำให้ดวงตาของมู่หรงเซียนเป็นประกายวาววับ นางเงยหน้าขึ้นประสานสายตากับเขาอย่างท้าทาย “ถ้าเช่นนั้น... พระองค์ก็ต้องพิสูจน์ให้หม่อมฉันเห็นเพคะ ว่าพระองค์จะพานางหงส์ผู้นี้ขึ้นไปส ู่จุดที่สูงที่สุดได้จริงๆ” “อีกสามราตรี... ที่วัดฉือเอิน” เยล่วี่เฉิงกระซิบสั่งเสียงพร่า

“หนึ่ง ยอมยกร่างกายขององค์หญิงหนิงอันให้กระหม่อม แล้วกระหม่อมจะไว้ชีวิตเว่ยชิง จะเก็บความลับของฝ่าบาทไว้ และจะยังคงให้พระองค์นั่งบนบัลลังก์ต่อไป” “หรือสอง ดึงดันจะสู้ แล้วเตรียมตัวดูเว่ยชิงถูกหามเข้าลานประหาร ดูองค์หญิงหนิงอันต้องตกระกำลำบาก และดูบัลลังก์มังกรนี ้ ลุกเป็นไฟ”

“ก็เหมือนที่มันไม่มีผัว แต่กลับมีผีร้ายตามแฝง คอยหวงแหนมันราวกับเงาติดตามตัว” ควันธูปยืนมองผืนฟ้าด้วยสายตาดุดันก่อนจะก้าวเดินกลับขึ้นฝั่งเพื่อนำปลามากมายที่เขาแทงได้ร้อยเข้ากับเถาวัลย์จนเป็นพวงใหญ่ โดยไม่ได้คิดจะสนใจผืนฟ้าที่ยืนกอดกระบองไม้มองอยู่

มู่หรงชิงชะงักมือที่กำลังทำแผล ดวงตาคู่สวยของนางมองมาที่หลี่มู่ไป๋ด้วยความสงสัยระคนไม่พอใจเล็กน้อย "สตรีหรือ? นางเป็นใครกัน?" หลี่มู่ไป๋ส่ายหน้า "ข้าก็ไม่ทราบชื่อของนาง นางดูเหมือนจะมีความลับมากมายในใจ และมีพลังที่ลึกลับ" เขายังคงจำท่าร่ายรำอันงดงามของนาง และบทเพลงที่เปี่ยมด ้วยมนตร์สะกดได้ไม่ลืมเลือน "นางดูเหมือนจะมีความแค้นเคืองต่อวังหลวง และพูดว่า 'ข้าคือคนไร้ค่าที่ถูกทอดทิ้ง และกำลังรอคอยความตายเท่านั้น'"

"หึ ช่างนางปะไร ถ้าหากเรื่องนี้ล่วงรู้ถึงฝ่าบาท ตำแหน่งจ้าวฮวงโหวของนางคงสั่นสะเทือนไม่น้อย แต่ก่อนที่จะทำให้นางร่วงลงมาจากบัลลังก์ ข้าจะต้องทำให้เจ้าได้ตำแหน่งพระชายาเอกขององค์รัชทายาทให้ได้เสียก่อน" เหมยฮวาชิงก้มหน้าลงด้วยความเขินอาย พระมเหสีรองเหมยมองดูหลาน สาวด้วยความรักความเอ็นดู

"ในเมื่อข้าขอเจ้าดี ๆ แต่พูดไม่รู้ความ ข้าซื่อเว่ยต้าตี้คงต้องขอประลองกับเจ้า ให้รู้ไปว่าซื่อเว่ยซ่างเซียนกับเทพเจ้าสงครามแห่งแดนสวรรค์ผู้ใดกันแน่นที่ควรเป็นผู้สืบทอดบัลลังค์สวรรค์ “ซื่อเว่ยต้าตี้” ไท่จื่อไฉ่เหลียงหวงร้องคำราม เอ่ยนามเทพเจ้าดวงดาวด้วยความโกรธ เมื่อได้ย ินเทพเจ้าหนุ่มยกเอาบัลลังค์สวรรค์ขึ้นมาข่มขู่ “เจ้าไม่มีสิทธิ์ บัลลังค์นั่นต่อไปมันจะเป็นของข้า”

ยบนกระดานที่นางจะใช้เหยียบย่ำขึ้นสู่ตำแหน่งหงส์เคียงมังกร ปลายนิ้วเรียวที่ซ่อนกริชคมกริบไว้ในแขนเสื้อลูบไล้ด้ามอาวุธอย่างแผ่วเบา รอยยิ้มของนางงดงามทว่าบิดเบี้ยวด้วยไฟริษยาที่เผาผลาญมโนธรรมไปจนสิ้น ‘ไป๋ลี่เยว่... มารหัวขนในท้องเจ้านั่นแหละ คือสิ่งแรกที่ข้าจะใช้เซ ่นสังเวยบัลลังก์ใหม่’ ความคิดชั่วช้าผุดขึ้นในหัวของนางอย่างไร้ซึ่งความเมตตา

แม้จะรู้สึกเสียดายบ้างที่เขาไม่ยอมอยู่เคียงบัลลังก์มังกรกับนาง แต่นางก็ไม่อยากรั้งคนที่ไม่ใจให้อยู่ด้วยกัน เพราะจะเกิดความทุกข์ทั้งสองฝ่ายเปล่า ๆ สู้เดินตามความต้องการของตนไปให้ไกลที่สุดไม่ดีกว่าเหรอ ชีวิตนางที่เหลือต่อจากนี้คือตักตวงความสุขบนบัลลังก์มังกร โดยไม่ต้องสนใจผิดช อบชั่วดีใด ๆ อีกแล้ว เพราะอย่างไรเสียร่างนี้ก็ไม่ใช่ร่างของนาง ต่อให้ตายไปแล้วมีคนสาปแช่ง คำสาปแช่งนั้นก็จะปรากฏเป็นชื่อ – ฟางเหริน ฮองเฮาโฉดแห่งแผ่นดิน ! –

อ้ายหลิวเซถลาลงบนบัลลังก์ “ฝ่าบาทยังไม่สิ้นพระชนม์ ที่พวกเจ้าเห็นเป็นเพียงแผนการอันแยบยล ตอนนี้ฝ่าบาท รออยู่ที่ด่านเก้าทัพ ข้าเฉิงอู๋อ๋องอาสากลับมาเพื่อทวงบัลลังก์ให้กับฝ่าบาท” เสียงเฮดังลั่น ทั้งราษฎรและขุนนางต่างยินดีกับสิ่งที่เฉิงอู๋อ๋องพูดยิ้มแย้ม แซ่ซ้องส รรเสริญ อ้ายหลิวเดินโซเซลูบคลำบัลลังก์ทองก่อนจะผลักบัลลังก์หงส์ล้มกลิ้งไม่เป็นท่า