ม่ายสาวทวงบัลลังก์ の小説・ストーリー

แต่ราวกับสวรรค์เห็นอกเห็นใจ นางฟื้นอีกครั้ง...ก่อนที่ทุกอย่างจะบานปลาย แต่สาบานให้ตายนางก็จะไม่ยอมให้คนชั่วช้าเหล่านั้นได้เสวยสุข และเหยียบย่ำกองเลือดของนางและบิดาเพื่อปีนขึ้นบัลลังก์มังกร นอนบนบัลลังก์หงส์ กลับมาครั้งนี้ฟางเหม่ยเหยาคือมารร้ายไม่ใช่ดอกบัวขาวอีกแล้ ว

ฮ่องเต้ที่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรแย้มพระสรวลกว้าง “ลุกขึ้นเถิดเยว่หลี วันนี้เจ้าคือวีรสตรีของแคว้นต้าฉู่ นั่งประจำที่เถิด” หญิงสาวรับคำ ก่อนจะเดินไปทรุดตัวลงนั่งยังโต๊ะพิเศษที่ถูกจัดไว้รองลงมาจากบัลลังก์เพียงขั้นเดียว ทว่าทันทีที่นางกวาดสายตามองที่นั่งรอบข้างนั ยน์ตาสุกใสก็พลันหรี่ลงเล็กน้อย เพราะโต๊ะทั้งสามทิศที่ขนาบข้างนางอยู่ล้วนถูกจับจองโดยบุรุษที่เพิ่งจะส่งชีวิตของพวกเขามาให้นางดูแล

[เพื่อพิสูจน์สปิริตของนางร้าย คุณต้องทำภารกิจ 'ทวงคืนบัลลังก์' เดี๋ยวนี้] "ทวงคืนบัลลังก์?" ไป๋ซูเฉียวทวนคำ หล่อนรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี "หมายความว่าไง?" [เป้าหมายกำลังเคลื่อนที่มาที่หน้าบ้านของคุณ ในอีก 10...9...8]

เว่ยฮองเฮาหยุดยืนเคียงข้างรุ่ยอ๋อง นัยน์ตาหงส์ที่ผ่านการชุบย้อมด้วยความแค้นมานับสิบปี ตวัดมองทะลุผ่านม่านมุกระย้าไปยังสตรีที่กำลังยืนหอบหายใจด้วยความเดือดดาลอยู่เบื้องหลัง ริมฝีปากเคลือบชาดสีสดเหยียดยิ้มเย็นเยียบ ก่อนที่สุ้มเสียงทรงอำนาจเปล่งออกมา! “หากการถือตราพยัคฆ์ท มิฬเพื่อปกป้องบ้านเมือง เรียกว่าขโมย...เช่นนั้นสตรีชั้นต่ำช้า ที่บังอาจฉวยโอกาสในยามที่ฝ่าบาทไม่สามารถออกว่าราชการได้ แอบอ้างราชโองการแล้วปีนป่ายขึ้นไปนั่งว่าราชการหลังม่านมุก... ก็เรียกว่า ‘ขโมยบัลลังก์’ เช่นกัน!” ประโยคตอกกลับอันเชือดเฉือนฟันฉับลงกลางแสกหน้าของสตรีตระกูลเสิ่น!

“สตรีที่งดงามและทะเยอทะยานเช่นเจ้า คู่ควรกับบัลลังก์มังกรข้างกายข้าเท่านั้น” คำว่าบัลลังก์มังกรทำให้ดวงตาของมู่หรงเซียนเป็นประกายวาววับ นางเงยหน้าขึ้นประสานสายตากับเขาอย่างท้าทาย “ถ้าเช่นนั้น... พระองค์ก็ต้องพิสูจน์ให้หม่อมฉันเห็นเพคะ ว่าพระองค์จะพานางหงส์ผู้นี้ขึ้นไปส ู่จุดที่สูงที่สุดได้จริงๆ” “อีกสามราตรี... ที่วัดฉือเอิน” เยล่วี่เฉิงกระซิบสั่งเสียงพร่า

“หนึ่ง ยอมยกร่างกายขององค์หญิงหนิงอันให้กระหม่อม แล้วกระหม่อมจะไว้ชีวิตเว่ยชิง จะเก็บความลับของฝ่าบาทไว้ และจะยังคงให้พระองค์นั่งบนบัลลังก์ต่อไป” “หรือสอง ดึงดันจะสู้ แล้วเตรียมตัวดูเว่ยชิงถูกหามเข้าลานประหาร ดูองค์หญิงหนิงอันต้องตกระกำลำบาก และดูบัลลังก์มังกรนี ้ ลุกเป็นไฟ”

มู่หรงชิงชะงักมือที่กำลังทำแผล ดวงตาคู่สวยของนางมองมาที่หลี่มู่ไป๋ด้วยความสงสัยระคนไม่พอใจเล็กน้อย "สตรีหรือ? นางเป็นใครกัน?" หลี่มู่ไป๋ส่ายหน้า "ข้าก็ไม่ทราบชื่อของนาง นางดูเหมือนจะมีความลับมากมายในใจ และมีพลังที่ลึกลับ" เขายังคงจำท่าร่ายรำอันงดงามของนาง และบทเพลงที่เปี่ยมด ้วยมนตร์สะกดได้ไม่ลืมเลือน "นางดูเหมือนจะมีความแค้นเคืองต่อวังหลวง และพูดว่า 'ข้าคือคนไร้ค่าที่ถูกทอดทิ้ง และกำลังรอคอยความตายเท่านั้น'"

ไท่จื่อไฉ่เหลียงหวงร้องคำราม เอ่ยนามเทพเจ้าดวงดาวด้วยความโกรธ เมื่อได้ยินเทพเจ้าหนุ่มยกเอาบัลลังค์สวรรค์ขึ้นมาข่มขู่ “เจ้าไม่มีสิทธิ์ บัลลังค์นั่นต่อไปมันจะเป็นของข้า” ซื่อเว่ยต้าตี้ยิ้มเยาะ ยิ่งเห็นไฉ่เหลียงหวงโกรธจนเกรี้ยวกราดเขายิ่งชอบใจ “ข้าเป็นบุตรชายคนโต เป็น สายเลือดเทพเจ้ามังกรสวรรค์ หาใช่ปีศาจมังกรทั่วไป เหตุใดถึงไม่คู่ควรเหมาะสม มาไฉ่เหลี่ยงหวง วันนี้ข้าจะถอนขนไก่ของเจ้าออก ดูสิไก่ไม่มีขน เอาไปทำอะไรกินได้บ้าง”

นางค่อย ๆ วางหมากสีแดงลงข้างบัลลังก์ “เมื่อฮ่องเต้ไม่ไว้ใจแม่ทัพ ราชวงศ์ก็จะเสียโล่ป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุด และเมื่อถึงวันนั้น...องค์ชายรองก็จะไม่เหลือผู้ใดขวางทางสู่บัลลังก์อีก”

ครั้นเห็นภาพการพัวพันของชายหนุ่มและหญิงสาวบนบัลลังก์ทองคำ เส้นเลือดข้างขมับของเขาก็ถึงกับเต้นตุบ ๆ ส่งเสียงตวาดออกไปทันที “บังอาจ! สตรีแพศยา เจ้าคิดว่าตนเองเป็นผู้ใดถึงขึ้นไปนั่งบนบัลลังก์ของฝ่าบาทเช่นนี้!” “ว้าย! ฝ่าบาทเพคะ ช่วยหม่อมฉันด้วยเพคะ”