ม่ายสาวทวงบัลลังก์ Novels & Stories

“นอกจากกู้อ๋อง ในแผ่นดินนี้จะมีใครรู้เล่า เพราะรองจากฮ่องเต้ก็คือท่าน” “ข้าเป็นเพียงอ๋อง มิใช่ผู้ครองบัลลังก์ ไหนเลยตราแผ่นดินจะเป็นข้าที่รู้เห็นเล่า อิงเถา!” “อ๊ะ!” เผยอิงเถาสะดุ้งสุดตัว เมื่อปลายกระบี่พลันจ่ออยู่ที่ลำคอของหญิงสาว

มู่เลี่ยงหรงแสร้งทำเสียงขึงขัง ‘ข้าจะได้รู้เสียทีว่าเจ้าเป็นใครสาวน้อย’ “ข้าน้อยแซ่เยี่ยน นามเยว่ฉี” มู่เลี่ยงหรงขมวดคิ้ว ที่แท้นางคือว่าที่หวางเฟยของเขา สวรรค์กำลังเล่นตลกอะไรกันนี่ ช่างบังเอิญเหลือเกิน “ดี เยี่ยนเยว่ฉี จงจำเอาไว้ว่าเจ้าติดค้างข้าแล้ว”

ชายหนุ่มไม่ฟังเสียงห้ามหรือมือที่พยายามยื้อยุดตน ร่ายเวทสะกดทำให้ม่านม่านหมดสติล้มลงกลับไปเป็นร่างกระต่ายเช่นเดิม ทั้งยังทำให้หายไปต่อหน้าต่อตาของหญิงสาวเป็นครั้งที่สอง “ม่านม่าน” อวี้หลันไม่อาจช่วยสหายตนได้ก็ยิ่งโกรธเจ้าของร่างสูงใหญ่ นางทุบตีเขาไม่หยุด “ปล่อยม่านม่านนะ ” แขนกำยำโอบร่างนุ่มนิ่มแนบอกพร้อมเอ่ยด้วยความได้เปรียบ

เยี่ยอ๋องกล่าว "แล้วเหตุใดท่านจึงได้คิดยกบัลลังก์ที่มันเป็นของท่านให้กับโอรสนอกสมรสผู้นั้นของท่านเล่า มันควรจะเป็นโอรสของข้าที่คู่ควรได้นั่งบนบัลลังก์มังกรนั่นต่างหาก" องค์หญิงม่านสวีไม่ยินยอม ไม่ว่าอย่างไรนางก็จะทวงคืนของที่มันควรเป็นของลูกนางมาให้ได้ "เจ้า !"

เจ้าของบัลลังก์มังกรตรัสพลางปล่อยมือจากคอเสื้อของบุตรชายอย่างไร้เยื่อใย “ในสมรภูมิรบเจ้าอาจจะเหนือกว่าผู้ใด ทว่าในกระดานแห่งความรู้สึก เจ้ากลับพ่ายแพ้ให้กับสตรีเพียงนางเดียวอย่างยับเยิน หากเยี่ยนฟางเลือกจะใช้อุบายนี้เพื่อทดสอบธาตุแท้ของเจ้า หรือเพื่อกีดกันเจ้าออกไปจากชีวิต ก ็นับว่านางมีไหวพริบปรีชาสมกับเป็นหลานสาวของตระกูลจง สตรีที่เจ้ารังแกนางจนย่อยยับย่อมมีสิทธิ์ที่จะปกป้องตนเองด้วยวิธีใดก็ได้ แม้นางจะใช้เจ้าเป็นบันไดเพื่อก้าวไปหาบุรุษอื่น เจ้าก็มิมีสิทธิ์จะคร่ำครวญ”

นนอน ตอนนี้นางมาอยู่ในวังเช่นนั้นหรือ ทำไมน้องชายผู้นี้ถึงได้แต่ของดีไปนะ ทำไมถึงไม่เป็นพระองค์ที่ได้ ไหนจะบัลลังก์ไหนจะสาวงาม เมื่อแย่งบัลลังก์มาได้พระองค์จะต้องได้เกากุ้ยหลินผู้นี้มาไว้ในครอบครอง นางงามจนพระองค์มิอาจปล่อยนางไปได้ การแย่งชิงบัลลังก์นี้ต้องทำให ้สำเร็จ ไม่เช่นนั้นพระองค์จะไม่ให้อภัยตนเองแน

หญิงสาวมองเด็กหนุ่มรูปร่างผอมแห้งผิดกับชื่อที่แปลว่าม้าตัวใหญ่ “ขอบใจเจ้ามากนะ” ต้าหม่าคลี่ยิ้มกว้างส่งให้แม่นางหน้าตางดงามคมคายไม่เหมือนสตรีชาวลั่วอาน

คว้ามือซินเฟยกระชากให้ร่างบางกระแทกกับอกกว้างของเขา ซินเฟยขืนตัวไว้ “ไม่ใช่แค่เจ้า บัลลังก์ของเขาข้าก็จะชิงมันมาไว้ในกำมือ ข้าให้คนไปต่อรองกับจางหลงแล้ว เขาต้องรีบมาด้วยความเป็นห่วงเจ้ายอมยกบัลลังก์มังกรให้กับข้าเมื่อนั้นข้าก็จะครอบครองทั้งบัลลังก์และหญิงงาม ถึงเวลานั ้นขี้คล้านเจ้าจะขอเป็นชายาข้า” ผลักซินเฟยลงไปกองกับแท่นนอน

“ข้าเป็นเจ้าผู้ครองแคว้น บัลลังก์นี้เป็นของข้า! ผู้ที่คิดจะเปลี่ยนล้วนต้องตาย! ไม่ว่าคนผู้นั้นจะเป็นมารดา เป็นบุตร หรือเป็นต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์! สังหารนางเสีย! เผาตำหนักอู่หลวนให้ราบ!!” ธนูไฟพุ่งเข้ามาอีกระลอก ไทเฮากอดไหล่หญิงสาว “อาจารย์...โอรสข้าผู้นี้...ไม่อาจกลับตัวแล้ ว”

นางนั่งลงบนบัลลังก์อย่างงดงาม นัยน์ตากลมโตจ้องมองลงไปยังเหล่าขุนนางที่หมอบกราบอยู่แทบเท้า ก่อนจะหันมามองหยางเหวินหลงที่ยืนอยู่ข้างบัลลังก์ แววตาของนางเปลี่ยนจากความเด็ดขาดเป็นความยั่วยวนที่น่ากลัว "บัลลังก์นี้ช่างว่างเปล่าเหลือเกิน... ฝ่าบาท" นางกระซิบเสียงหวาน พลางตบลง บนตักของตน "มาสิเพคะ... มานั่งลงตรงนี้ ให้ทุกคนได้เห็นว่ามังกรและหงส์ครองบัลลังก์ร่วมกันอย่างไร"