Novel & Cerita ม่ายสาวทวงบัลลังก์

“นอกจากกู้อ๋อง ในแผ่นดินนี้จะมีใครรู้เล่า เพราะรองจากฮ่องเต้ก็คือท่าน” “ข้าเป็นเพียงอ๋อง มิใช่ผู้ครองบัลลังก์ ไหนเลยตราแผ่นดินจะเป็นข้าที่รู้เห็นเล่า อิงเถา!” “อ๊ะ!” เผยอิงเถาสะดุ้งสุดตัว เมื่อปลายกระบี่พลันจ่ออยู่ที่ลำคอของหญิงสาว

มู่เลี่ยงหรงแสร้งทำเสียงขึงขัง ‘ข้าจะได้รู้เสียทีว่าเจ้าเป็นใครสาวน้อย’ “ข้าน้อยแซ่เยี่ยน นามเยว่ฉี” มู่เลี่ยงหรงขมวดคิ้ว ที่แท้นางคือว่าที่หวางเฟยของเขา สวรรค์กำลังเล่นตลกอะไรกันนี่ ช่างบังเอิญเหลือเกิน “ดี เยี่ยนเยว่ฉี จงจำเอาไว้ว่าเจ้าติดค้างข้าแล้ว”

ชายหนุ่มไม่ฟังเสียงห้ามหรือมือที่พยายามยื้อยุดตน ร่ายเวทสะกดทำให้ม่านม่านหมดสติล้มลงกลับไปเป็นร่างกระต่ายเช่นเดิม ทั้งยังทำให้หายไปต่อหน้าต่อตาของหญิงสาวเป็นครั้งที่สอง “ม่านม่าน” อวี้หลันไม่อาจช่วยสหายตนได้ก็ยิ่งโกรธเจ้าของร่างสูงใหญ่ นางทุบตีเขาไม่หยุด “ปล่อยม่านม่านนะ ” แขนกำยำโอบร่างนุ่มนิ่มแนบอกพร้อมเอ่ยด้วยความได้เปรียบ

เยี่ยอ๋องกล่าว "แล้วเหตุใดท่านจึงได้คิดยกบัลลังก์ที่มันเป็นของท่านให้กับโอรสนอกสมรสผู้นั้นของท่านเล่า มันควรจะเป็นโอรสของข้าที่คู่ควรได้นั่งบนบัลลังก์มังกรนั่นต่างหาก" องค์หญิงม่านสวีไม่ยินยอม ไม่ว่าอย่างไรนางก็จะทวงคืนของที่มันควรเป็นของลูกนางมาให้ได้ "เจ้า !"

เจ้าของบัลลังก์มังกรตรัสพลางปล่อยมือจากคอเสื้อของบุตรชายอย่างไร้เยื่อใย “ในสมรภูมิรบเจ้าอาจจะเหนือกว่าผู้ใด ทว่าในกระดานแห่งความรู้สึก เจ้ากลับพ่ายแพ้ให้กับสตรีเพียงนางเดียวอย่างยับเยิน หากเยี่ยนฟางเลือกจะใช้อุบายนี้เพื่อทดสอบธาตุแท้ของเจ้า หรือเพื่อกีดกันเจ้าออกไปจากชีวิต ก ็นับว่านางมีไหวพริบปรีชาสมกับเป็นหลานสาวของตระกูลจง สตรีที่เจ้ารังแกนางจนย่อยยับย่อมมีสิทธิ์ที่จะปกป้องตนเองด้วยวิธีใดก็ได้ แม้นางจะใช้เจ้าเป็นบันไดเพื่อก้าวไปหาบุรุษอื่น เจ้าก็มิมีสิทธิ์จะคร่ำครวญ”

นนอน ตอนนี้นางมาอยู่ในวังเช่นนั้นหรือ ทำไมน้องชายผู้นี้ถึงได้แต่ของดีไปนะ ทำไมถึงไม่เป็นพระองค์ที่ได้ ไหนจะบัลลังก์ไหนจะสาวงาม เมื่อแย่งบัลลังก์มาได้พระองค์จะต้องได้เกากุ้ยหลินผู้นี้มาไว้ในครอบครอง นางงามจนพระองค์มิอาจปล่อยนางไปได้ การแย่งชิงบัลลังก์นี้ต้องทำให ้สำเร็จ ไม่เช่นนั้นพระองค์จะไม่ให้อภัยตนเองแน

ร่างของเซียวม่านหลิวทรุดลงบนพื้นเย็นเยียบ หญิงสาวนิ่วหน้า เสียงตะโกนเรียกของหลี่หมิงและจิงเอ๋อร์ดังแว่วมาแต่ไกล แต่ร่างกายและประสาทสัมผัสทั้งห้าของนางกลับด้านชา หญิงสาวหลับตาลง ในหัวได้ยินเสียงกรีดแหลมคล้ายเสียงนกหวีด ดังวนเวียนประดุจกำลังแทรกลึกจู่โจมตัวนาง ดวงต าพร่าเลือน เห็นเพียงแสงสว่างวูบวาบผ่านเข้ามาในคลองจักษุเท่านั้น “ข้ารับเอง” “แต่ชีวิตนี้…” “เพื่อให้เขาได้ครองบัลลังก์…ข้าจะเป็นคนจากไป”

หญิงสาวมองเด็กหนุ่มรูปร่างผอมแห้งผิดกับชื่อที่แปลว่าม้าตัวใหญ่ “ขอบใจเจ้ามากนะ” ต้าหม่าคลี่ยิ้มกว้างส่งให้แม่นางหน้าตางดงามคมคายไม่เหมือนสตรีชาวลั่วอาน

งศ์แล้วหรือ เจ้าลืมแล้วหรือว่าเจ้ามีสถานะเช่นใด เจ้าลืมแล้วหรือว่าบัลลังก์แห่งนี้วันหน้าต้องเป็นของเจ้า เจ้ากลับผิดแผนชั่วเพื่อแย่งชิงภรรยาผู้อื่น เช่นนั้นต่อไปจะมีผู้ใดในแคว้นเคารพและนับถือเจ้า จะมีผู้ใดยอมรับใช้ถวายหัวให้กับเจ้า แม่ทัพฟางเป็นเสาหลักของแคว้น หากเจ้ากำจัดเขา ทิ้ง เจ้าคิดหรือว่าบัลลังก์แห่งนี้จะมั่นคงอยู่ได้”

ม่ายตง ยังรู้สึกว่าไม่สะใจพอ นางจึงพลิกไม้กวาดกลับด้าน ใช้ปลายไม้กวาดจิ้มเข้าที่ท้องของเด็กหนุ่ม หวังจะผลักเขาตกบันได “คุณหนู เจ้าทำแบบนี้มันไม่เกินไปหน่อยหรือ” เสียงหญิงสาวที่สดใสและมั่นใจดังขึ้นจากด้านบน ทำให้ม่ายตงหยุดการกระทำลง นางเงยหน้าขึ้นมองไปยังระเบียงไม้ชั้นสอง พ บว่ามีสตรีนางหนึ่งยืนพิงอยู่ที่นั่น