Novel & Cerita ม่ายสาวทวงบัลลังก์

“นั่นสิจริงด้วย...แล้วเช่นนี้บัลลังก์จะตกอยู่กับผู้ใดล่ะ” “เจ้าลืมคังอ๋องไปแล้วหรือ...หากได้แต่งงานกับคุณหนูใหญ่จาง รับรองว่าวาสนาสูงส่งเทียมฟ้าแน่นอน”

บเมื่อเห็นประกายตาของเสี่ยอำนาจที่จ้องมองเด็กสาวชื่อนุ่นราวกับเจอของเล่นชิ้นใหม่ที่ถูกใจกว่า ดาวสัมผัสได้ทันทีว่า "บัลลังก์" ที่เธอเพิ่งจะปีนป่ายขึ้นมาครอบครองด้วยหยาดเหงื่อและร่างกายนี้นั้น กำลังสั่นคลอนลงอย่างรวดเร็วเพียงเพราะเด็กสาววัยสิบเก้าที่จิ้มลิ้มกว่าและสดใหม ่กว่า

ฝ่ามือเรียวขาวผ่องดุจหยกสลักของสตรีบนบัลลังก์ กลับเอื้อมมาวางทาบลงบนท่อนแขนแกร่งของสามีเอาไว้เบาๆ สัมผัสอันแสนนุ่มนวลและเฉื่อยชานั้น ดับพายุคลั่งของจอมมารผู้ยิ่งใหญ่ให้มอดดับลงประดุจสาดน้ำแข็งขั้วปรโลกลงบนกองเพลิง ม่อซางชะงักงัน รีบหันขวับไปมองดวงหน้างดงามล่

สิ้นเสียงนายสาว สาวใช้ก็วิ่งพล่านไปยังเรือนด้านหน้า นั่นหมายถึงว่า คุณหนูน้อยกำลังจะอาละวาด สาวใช้อีกสองคนก็ยืนดึงแขนยื้อคุณหนูเอาไว้ เกรงว่านางจะก่อเรื่องขึ้นแน่ ๆ และมันไม่งามหากจะไปหาฝ่ายชายก่อนแต่งงาน “ปล่อยข้านะ กล้าดีอย่างไรเอามือสกปรกโสโครกของพวกเจ้ามาแตะต ้องข้า” น้ำเสียงนั้นดังกึกก้อง สาวใช้แต่ละคนรีบปล่อยมือ จากนั้นฝ่ามือของนายสาวก็ยกขึ้นมาฟาดเข้าที่แก้มของพวกนาง จนล้มลง สาวใช้แต่ละคนต่างหนีออกไป ปล่อยเอาไว้เพียงคนคนที่โมโหร้ายให้อยู่ในห้องนี้เพียงคนเดียว

พวกนางหารู้ไม่ว่า สิ่งที่รออยู่ในกระโจมนั้น มิใช่ทหารเลว แต่เป็น 'มังกรเมามาย' ที่กำลังติดกับดักราคะ และคนที่กำลังจะป่นปี้ มิใช่นางโลม แต่เป็นราชบัลลังก์แห่งต้าเยี่ย!

"ฮ่าๆๆๆ! จากเธอหงส์ กลายเป็นนางแจ๋วเหมือนเดิม... กิ้งก่าได้ทองแท้ๆ" "เห็นไหมล่ะ ฉันบอกแล้วว่าคนอย่างมันจะไปสู้อะไรกับลูกสาวท่านประธานได้... คุณหนูเยว่หมิงเขากลับมาทวงบัลลังก์แล้ว ยัยนี่ก็ตกกระป๋องไปตามระเบียบ"

‘จะทรงรีบไปไยเล่ายอดรัก อย่างไรโม่เทียนอวี่ก็ไม่มีโอกาสนั้น’ บัลลังก์มังกรต้องเป็นของโม่หลิวหยาง ความชั่วมากมายหลายปีที่ต้องทำ ทั้งหมดนี้ ล้วนปูทางให้เสี่ยวหยางขึ้นสู่บัลลังก์ คนในตระกูลมู่ ไม่มีใครรู้ว่าเจ้าสามนั้นไม่มีสายเลือดตระกูลมู่ มู่ฮองเฮารู้ความลับนี้แค่ พระนาง ส่วนคนที่ร่วมรู้ตายไปหมดแล้ว แน่นอนว่ามู่ฮองเฮาตั้งใจจะให้ความลับนี้ตายไปพร้อมกับพระนาง

ตอนที่ 14 ทำไมถึงดื้อขนาดนี้ วาตะที่เดินเข้ามาภายในเพนท์เฮาส์ได้เพียงไม่กี่ก้าวต้องหยุดการขยับเท้า เพราะเขาเห็นหญิงสาวที่กำลังยืนหันหลังกำลังทำงานบ้านอยู่โดยไม่ได้แต่งตัวปิดบังตัวเองเหมือนแต่ก่อน และเจ้าของร่างระหงที่กำลังตั้งใจทำงานบ้านอยู่นั้นไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นหนูยิ ้มแน่นอน วาตะจำรูปร่างของยัยตัวแสบคนนี้ได้

00 น. ไทเฮานั่งอยู่บนบัลลังก์เตี้ย ด้านหลังเป็นม่านไหมปักหงส์เหนือดอกเหมย ดวงตาทรงอำนาจจ้องเขม็งมาที่หญิงสาวผู้เดินเข้ามาอย่างสง่างาม “ไป๋ซูเหยียน เจ้ากล้าเกินกว่าที่ข้าคิดไว้มาก”

หลี่เหวิน องค์ชายผู้ไม่มีวันได้ครองบัลลังก์ แต่กลับมีอำนาจลับที่ราชาแท้ ๆ ยังต้องยำเกรง “วังนั่นคือรังของศัตรู...” “ถูกต้อง และเจ้าจะเป็นงูที่คลานเข้าไปในรังนั่น” — สองวันต่อมา ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดใบซากุระปลิวว่อนในลานฝึก หญิงสาวในชุดนางรับใช้ใหม่เอี่ยมเดินอย่างเงียบงันไป ตามทางเดินหิน