ม่ายสาวทวงบัลลังก์ の小説・ストーリー

ฮ่องเต้ไร้ทายาท สายเลือดมังกรแทบสิ้นสูญ “แผ่นดินมิอาจไร้ประมุข...” เหม่ยอันก้าวมายืนหน้าบัลลังก์ แววตามุ่งมั่น "แต่ผู้ที่จะประทับบนบัลลังก์นี้ ต้องเปี่ยมด้วยสายเลือดบริสุทธิ์และคุณธรรม"

แม้จะรู้สึกเสียดายบ้างที่เขาไม่ยอมอยู่เคียงบัลลังก์มังกรกับนาง แต่นางก็ไม่อยากรั้งคนที่ไม่ใจให้อยู่ด้วยกัน เพราะจะเกิดความทุกข์ทั้งสองฝ่ายเปล่า ๆ สู้เดินตามความต้องการของตนไปให้ไกลที่สุดไม่ดีกว่าเหรอ ชีวิตนางที่เหลือต่อจากนี้คือตักตวงความสุขบนบัลลังก์มังกร โดยไม่ต้องสนใจผิดช อบชั่วดีใด ๆ อีกแล้ว เพราะอย่างไรเสียร่างนี้ก็ไม่ใช่ร่างของนาง ต่อให้ตายไปแล้วมีคนสาปแช่ง คำสาปแช่งนั้นก็จะปรากฏเป็นชื่อ – ฟางเหริน ฮองเฮาโฉดแห่งแผ่นดิน ! –

อ้ายหลิวเซถลาลงบนบัลลังก์ “ฝ่าบาทยังไม่สิ้นพระชนม์ ที่พวกเจ้าเห็นเป็นเพียงแผนการอันแยบยล ตอนนี้ฝ่าบาท รออยู่ที่ด่านเก้าทัพ ข้าเฉิงอู๋อ๋องอาสากลับมาเพื่อทวงบัลลังก์ให้กับฝ่าบาท” เสียงเฮดังลั่น ทั้งราษฎรและขุนนางต่างยินดีกับสิ่งที่เฉิงอู๋อ๋องพูดยิ้มแย้ม แซ่ซ้องส รรเสริญ อ้ายหลิวเดินโซเซลูบคลำบัลลังก์ทองก่อนจะผลักบัลลังก์หงส์ล้มกลิ้งไม่เป็นท่า

น้ำเสียงสั่นเครือของทัพพ์ไม่ได้ทำให้ม่านหวั่นไหวเลยแม้แต่น้อย ก่อนหน้านี้เธออาจจะอะไรก็ได้ แต่หลังจากนี้มันไม่ใช่ ถึงก่อนหน้านี้เธอจะเคยรับปากเขาไว้ว่าจะยอมให้โอกาส นั่นก็พูดเพราะเธอต้องการให้เขาดูแลน้องสาวเธอให้ดีที่สุดเท่านั้น “ช่วยมองความเป็นไปได้ด้วยได้ไหมค ะ หมอกคือน้องสาวของม่าน ลูกของหมอกและพี่คือหลานแท้ๆ ของม่านนะคะพี่ทัพพ์”

มู่ฉงก้าวยาว ๆ เข้ามาหยุดต่อหน้าบัลลังก์ มือข้างหนึ่งหิ้วคอเสื้อบุตรชายเอาไว้ เยว่จ้านไม่คิดดิ้นรน เพราะเขารู้ดีว่าไม่มีทางหลุดรอดจากมือบิดาไปได้อยู่ดี “ท่านแม่ทัพใหญ่มู่ เรื่องของหนุ่มสาว เราคนแก่ควรจะร่วมยินดี ชินอ๋องตั้งแต่เริ่มแตกหนุ่ม จนถึงตอนนี้ เขาไม่เคยมีแม้แ ต่สาวใช้อุ่นเตียง บุตรสาวของท่านทั้งสง่างาม และเฉลียวฉลาด การที่นางจะได้เป็นพระชายาเอกนั้น ย่อมเป็นสิ่งที่เหมาะสม หรือเจ้าคิดว่าแคว้นเป่ยไม่คู่ควรต่อสกุลมู่ของเจ้าหรือ”

ต่อหน้าต่อตานาง "อำนาจที่แลกมาด้วยความระแวง ข้าไม่ต้องการ" เขาโยนเศษหยกทิ้งอย่างไม่ใยดี "ข้าต้องการเพียงสตรีที่ยืนเคียงข้างข้าในวันที่ข้าขึ้นสู่ที่สูง และสตรีที่ซับน้ำตาให้ข้าในวันที่ข้าเหนื่อยล้า... เยว่ฉี บัลลังก์มังกรนั้นข้าจะขึ้นไปนั่งเอง เพื่อปกป้องตระกูลหลิน และปกป้องเจ้าจากความแค ้นทั้งหมด"

“บังอาจยิ่งนัก เป็นแค่สาวใช้ กล้าดีอย่างไรทำร้ายลูกข้า” เสียงตบบัลลังค์ดังลั่นอย่างโกรธเกรี้ยวทั้งชี้หน้าต่อว่าหญิงสาวที่เฟยหลงจับตัวมาได้ ฮ่องเต้จำได้ดีว่านางในผู้นี้คือคนที่อยู่ข้างกายฮองเฮายิ่งคิดได้อย่างนั้นก็ยิ่งแค้นเคืองมากขึ้นกว่าเก่า

เซี่ยอวิ๋นกระซิบ “ชัยชนะนี้จะไร้ความหมาย หากข้างบัลลังก์ของข้าไม่มีท่าน” ฮวาหลิงตอบพลางบีบมือเขาแน่น นางทอดสายตามองไปที่บัลลังก์มังกรที่ว่างเปล่า บัลลังก์ที่เคยเป็นสัญลักษณ์แห่งความทุกข์ทรมานและการกดขี่ของเจ้าเสวียนจิน

แวดระวัง อย่างคนหวาดกลัวและไร้ความมั่นใจ ในขณะที่เบื้องหลังบัลลังก์มังกร มีม่านมุกระย้ากางกั้นเอาไว้ ภายใต้เงาสลัวหลังม่านคือร่างระหงอันทรงอำนาจของไทเฮาจางอี้เต๋อ แม้พระนางจะไม่ได้มีตำแหน่งเป็นผู้สำเร็จราชการ ไม่อาจว่าราชการหลังม่านเหมือนไทเฮาผู้อื่นที่พระโอรสขึ้นค รองบัลลังก์แต่เยาว์วัย ทว่านางยังคงใช้อำนาจในฐานะพระมารดาที่มาดูแลพระโอรส ไม่เอ่ยสั่งความโดยตรง แต่ใช้วาจาผ่านฮ่องเต้องค์น้อยแทน

ถัดไปจากเยว่หัวและซุนหลี่ มีนางกำนัล เหล่าขันทีและนางกำนัลอีกยี่สิบคนข้างละฝั่งก้าวเดิน ตามกฎและธรรมเนียมของพระราชสำนักแคว้นมู่ เมื่อถึงหน้าบันไดแปดขั้น ด้านบนสุดเป็นบัลลังก์ของแคว้นมู่ เยว่หัวผายมือให้ซุนลี่ นางมองมือหนาของเขาแล้ววางมือลงบนมือหนา ก้าวบันไดขึ้นไปน ั่งบนบัลลังก์