รวย

**นำทัพ** แค่เด็กเลี้ยงที่เอาไว้สนองความต้องการของตัวเองเท่านั้น คนอย่างเธอไม่คู่ควรกับคำว่า'รัก'ของเขาเลยสักนิด **มิลิน** เธอมันก็แค่นาง'บำเรอ' ไม่ว่าจะที่ไหนหรือเมื่อไหร่..หากเขาต้องการหน้าที่ของเธอทำได้เพียงแค่นอนครางเท่านั้น! "มะ มิลินเจ็บ" "เริ่มพยศแล้วสินะ" "ลินไม่ไหวแล้ว ฮึก~" "อย่าลืมสิมิลิน หน้าที่ของเธอคือนอนคราง ไม่ใช่บีบน้ำตา" "...." "ครางให้ฟังหน่อยสิเด็กดี อย่าทำให้ฉันต้องหมดความอดทนเลยนะ"

คนที่ปากร้าย ใจยักษ์ พฤติกรรมโฉด ผู้มีแผลหัวใจเหวอะหวะเกินจะเยียวยา ยังไม่พอความต้องการทางเพศก็เหมือนจะพิการตามไปด้วย อย่าง ‘น่านน้ำ’ นักบินหนุ่มหล่อพ่อรวย ดีกรีฮอตติดชาร์ตอันดับต้นมาเสมอ... ทว่าตอนนี้เขากลับตกอับถึงขีดสุดของชีวิต เมื่อความมั่นใจในฐานะชายชาตรีดันมาพังพินาศ เพราะต่อให้ความต้องการจะล้นปรี่แค่ไหน แต่ร่างกายเจ้ากรรมดันพาเหี่ยวกลางคันจนไปต่อไม่ได้เสียดื้อ ๆ จากที่เคยผยองอยู่บนฟ้า กลับต้องมาเสียหมาเพราะอาการเซ็กสะดุดที่แก้ไม่หาย แผลใจที่เมียเก่าทิ้งไว้ดูจะลามไปถึงพฤติกรรมทางกายที่แก้ยังไงก็ไม่ฟื้น ต้องมาตามดูว่าสาวน้อยคนไหน... จะเป็นคนใจกล้าที่เข้ามาดามหัวใจโฉด ๆ และกู้ศักดิ์ศรีที่หล่นหายของนักบินสุดฮอตคนนี้ให้กลับมาผงาดได้อีกครั้ง!

บอกแล้วไม่ได้รัก  (เทล&ไอริส) “เมียแต่งก็แค่เมียแต่ง” ชายหนุ่มเอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ไม่ได้สนใจคนที่นั่งอยู่บนเตียงเลยด้วยซ้ำ “ไอเป็นได้แค่นั้นใช่มั้ย” หญิงสาวเอ่ยถามน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าใจเธอไม่ได้นิ่งเหมือนน้ำเสียงที่เอ่ยออกมาสักนิดเดียว “ก็ให้ได้แค่นั้น เธออยากแต่งเองไม่ใช่เหรอ” “ฮ่าๆ” ร่างเล็กหัวเราะเบาๆ ตลกสิ้นดี “เคยรักไอบ้างมั้ย” “บอกแล้วไม่ได้รัก ไม่เคยรักเธอเลยด้วยซ้ำ” เขาเอ่ยตอบแบบไร้เยื่อใย “สักนิดก็ไม่เคยเหรอ” “ไม่!” เขายังคงหนักแน่นในคำตอบเดิม “ก็ดี จะได้ตัดใจง่ายดี” “ถ้าทำได้ ก็ดีใจด้วย” ชายหนุ่มเอ่ยทิ้งท้ายไว้ก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องนี้ เธอผิดเองที่ดึงดันจะแต่งกับเขา เธอผิดเองที่ดึงดันจะรักคนอย่างเขา เธอผิดเองที่ดึงดันอยากมีชีวิตคู่กับเขา ผิดเองทั้งนั้น…

รักจำเป็น โดย แสงเทียน โปรย... “ท่ามกลางความรุนแรงในการช่วงชิง ธุรกิจรังนกที่มักนองเลือดอยู่เสมอ ครอบครัวเธอต้องมาพึ่งใบบุญครอบครัวเขา ความรักที่เกิดจากการคลุมถุงชนของสองครอบครัว ‘ธุรกิจสีเลือด’ เพื่อรวบรวมกิจการสัมปทานรังนกนางแอ่น ความใกล้ชิดสนิทสนมของหนุ่มสาว ที่จะทลายกำแพงหัวใจไปพร้อมกัน”

เลี้ยงมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย ถ้าอยากตอบแทนบุญคุณมากนัก คนอย่างพ่อเลี้ยงภูริชต้องการแค่อย่างเดียว... คือต้องได้ยัยเด็กนั่นมาทำเมีย!

“เมื่อสิงห์หนุ่มได้พบกับนางสิงห์สาวที่คู่ควร จะไม่มีวันปล่อยให้หลุดมือ แม้จะต้องแลกมาด้วยการ 'จี้ ปล้น ข่ม ขย่ม' หรือต้อง 'โยก' กันบ้างบางส่วน เขาก็ถือว่ามันคุ้ม”

พ่อบังเกิดเกล้าสร้างหนี้ไว้ก้อนใหญ่ ทว่าคนที่ต้องชดใช้กลับกลายเป็นลูกสาวแบบเธอ "มันถึงเวลาที่เธอต้องชดใช้หนี้ที่พ่อสร้างไว้แล้วเด็กน้อย" "ชดใช้ยังไงคะ" "ใช้ร่างกายเธอชดใช้หนี้ยังไงล่ะ" "หมายความว่างานที่คุณบอกว่าจะให้หนูทำตอนอายุครบยี่สิบ คือ เอาร่างกายขัดดอกรึคะ" "ใช่" สาวน้อยผู้แสนใสซื่อในวัยยี่สิบถึงกับน้ำตาคลอเบ้าเพราะหลงเข้าใจผิดมาตลอดว่าที่มาเฟียผู้แสนใจดีเลี้ยงดูเธอมาเป็นอย่างดีตลอดเวลาสามปีเพราะเขารัก และเอ็นดูเธอ แต่ที่ไหนได้กลับเห็นเป็นแค่ลูกหนี้

เธอกลับมาหลังหอบความบอบช้ำในหัวใจหนีไปเรียนต่อสามปี แต่โชคไม่ดี ดันมาเจอผู้ชายที่เคยวันไนท์สแตนด์ด้วยปั่นป่วนอารมณ์... “ห้าหมื่น หนึ่งคืนแล้วจบกัน ไม่มีพันธะผูกพัน บังเอิญเจอกันก็ไม่ต้องทักทาย”

“คุณจำคำพูดของตัวเองไม่ได้เหรอคะ ตอนที่พูดกับเพื่อนคุณบอกว่ายังไง ถ้าม่านท้องขึ้นมาคุณจะหย่ากับม่าน และสัญญาของม่านกับคุณมันก็สิ้นสุดลงแล้วด้วย” “ม่าน…” เพียงเขาอ้าปากเรียกชื่อเธอ ม่านทิวาก็พูดแทรกขึ้นมาอย่างไม่ยอมให้โอกาสคนใจร้ายอย่างเขาได้พูดอธิบายสักคำ “ที่คุณทำไปทั้งหมดก็เพราะต้องการแก้แค้นให้ยัยวิเจ็บใจแล้วก็เอาชนะเดิมพันเพื่อนของคุณ” เธอยอกย้อนเสียงราบเรียบ แต่มันกลับบาดลึกเข้าไปในหัวใจของชายหนุ่มจนเจ็บปวด “ฉัน...” รณพีร์กำลังจะเอ่ยค้าน แต่ก็ถูกม่านทิวาพูดดักคอเอาไว้เสียก่อน “อย่าไปทำแบบนี้กับใครอีกนะคะ เพราะการหลอกลวงให้ ผู้หญิงคนหนึ่งรักคุณจนหมดใจ แต่คุณกลับตอบแทนเขาด้วยความเจ็บช้ำ มันจะทำให้ ผู้หญิงคนนั้นหมดความหวัง ความศรัทธา ความเชื่อใจในความรักจนหมดสิ้น” เสียงสั่นเครือของหญิงสาวทำเอาชายหนุ่มอยากจะกอดปลอบ แต่เธอคงไม่ต้องการ “ม่าน...ฉันขอโทษ”

เรื่องราวความรักที่เกิดขึ้นในรั้วมหาลัย ที่เกินเลยเกินกว่าคำว่าบัดดี้ซ้ำร้ายไปกว่านั้นเธอยังหลงรักผู้ชายสองคนในเวลาเดียวกันเพราะความเข้าใจผิด คิดว่าพวกเขาคือคนคนเดียวกัน และเมื่อความรักต้องเลือก ระหว่างความถูกต้องตามกรอบของสังคม และระหว่างเลือกทำตามหัวใจ พวกเขาจะก้าวผ่านมันไปได้ไหม