หนี Romane & Geschichten

วัลย์ลีเอ่ยขึ้นเบา ๆ “ค่ะ” เธอตอบรับสั้น ๆ ก่อนจะรีบเดินเลี่ยงออกไป โดยมีเจ้านายหนุ่มเดินตามออกไปห่าง ๆ

เพ่ยเพ่ยหมุนข้อมือแล้วสะบัดแขนอย่างแรงจนหลุดออกจากมือแกร่งของอ๋องหมิง "หม่อมฉันขอตัวเพคะ…เบื่อ!" เพ่ยเพ่ยกล่าวเน้นคำว่าเบื่อออกมาอย่างจงใจแล้วเร่งเดินหนีออกไปในทันที "หึ…มารยาสาไถย"

เหนือเวหานับถือใจเลยจริงๆ อันดาเป็นเด็กที่เก่งมากและกล้าไม่น้อยกับการออกมาใช้ชีวิตคนเดียว สิ่งที่อันดาทำมันไม่ใช่สิ่งที่ผิดแต่อันดาแค่เลือกทางของตัวเองและเลือกทางที่ตัวเองจะอยู่รอด “ไม่เป็นไรนะคนดี เฮียโอบกอดหนูไว้เสมอต่อจากนี้หนูจะไม่ลำบากแล้วนะเพราะทุกอย่างในชีวิตหนู เฮีย จะเป็นคนดูแลเอง” “ฮึก…เฮียว่าหนูผิดไหมที่หนูหนีออกจากบ้านและทำอะไรแบบนี้”

Chapter 30- Just Prana | เพียงปราณ –เด็กดื้อหนีมา "กรี๊ดดดด!" แอนนากรีดร้องดังลั่นวิ่งหนีไปอีกทาง ขวานที่ถูกจามลงกล่องไม้ห่างจากศีรษะของเธอไปไม่ถึงคืบ เธอสาวเท้าวิ่งพยายามหนี แต่ทางออกทุกที่ถูกลูกน้องของคริสเตียนดักเอาไว้

“จิ๊!” ว่าแล้วก็ทำหน้าขัดใจพลิกตัวหันหนีไปอีกทางเหมือนเด็กโข่งไม่รู้จักโต แต่ฉันไม่สนใจรีบถอดชุดที่ว่าออกแล้วจับยัดใส่กระเป๋าเดินทางทันที ไม่งั้นชาตินี้ก็ไม่ต้องเล่นมันแล้วทะลงทะเล

มีเพียงความสงบไม่มีอะไรหลุดออกจากปากชายหนุ่มรวมทั้งเพื่อนทั้งสามเช่นกัน “เดียร์เข้าใจแล้ว ขอบคุณนะคะ” ว่าแล้วก็หันหลังวิ่งออกไปจากที่ตรงนั้นให้เร็วที่สุด คนเป็นพี่ชายมองน้องสาวที่เพิ่งผละห่างออกไป “กูเคยเตือนมึงแล้วว่าอย่าทำน้องกูเสียใจ และถูกเคยบอกมึงแล้วเรื่องของผู้ห�

แล้วปลายสายก็กดตัดสายไปทันที “ไอ้เนตร มึงคุมงานนะเว้ย! กูไปโรงครัวก่อน หิวว่ะ” เขาเก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋ากางเกงยีนส์เก่าๆ ของตัวเองพร้อมกับลุกขึ้นขยับหมวกเซฟตี้และคอเสื้อยีนส์ตัวเองให้เข้าที่แล้วเดินไปยังรถกระบะสี่ประตูฟอร์ด แร็พเตอร์ สีเทาของปี 2020 คู่ ใจของตัวเองที่เปลี่ยนล้อยกสูงเพื่อให้สะดวกเวลาขับขี่บนภูเขาและถนนที่ขรุขระ

ออก แต่ไม่ได้ง่ายอย่างที่นางคิดเอาไว้ ไหนจะพระชายาเอกเสวี่ยหมิ่นที่เหมือนจะดีกับนางแต่ก็แอบร้ายอยู่ลึก ๆ นางจึงคิดหาหนทางหนีจากชินอ๋องเพื่อเอาชีวิตรอดไม่สนใจแล้วว่าตระกูลของนางจะเป็นเช่นไร ทว่าสวรรค์ไร้ความเมตตาจะหนีเช่นไรก็ไม่มีทางจะหนีเขาพ้นเสียทีและนางได้ไปล่ว งรู้เรื่องที่ไม่สมควรรู้อีกด้วย

ทุกอย่างคงจบสิ้น ชายหนุ่มรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดลำลอง คว้ากระเป๋าเป้ขึ้นสะพายหลัง วันนี้เขาไม่กล้าแม้แต่จะเดินออกทางประตูพนักงานฝั่งล็อบบี้ตามปกติ ตุลตัดสินใจใช้เส้นทางหนีไฟ เดินลัดเลาะผ่านโซนทิ้งขยะและลานจอดรถด้านหลังห้างสรรพสินค้าอย่างหลบๆ ซ่อนๆ สายตากวาด มองซ้ายขวาด้วยความหวาดระแวงตลอดเวลา ราวกับนักโทษที่กำลังหลบหนีการจับกุม