หนี 소설 & 이야기

เลย์เอ่ย "วะ..ว่าไงนะ" 🔥🔥🔥🔥🔥 หนีมันไปลูกนุ้งเลิฟฟฟฟ หนีมันไปไปลๆเลยลูกกกก

ปเป็นแม่ของลูกแน่นอน "ไม่ก็คือไม่ ขอตัว" พลอยที่ไม่อยากฟังเรื่องนี้อีกพูดแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนจะคว้ากระเป๋าเดินหนีออกมาด้านนอกทันทีโดยไม่สนว่าเพื่อนทั้งสองของเธอจะตะโกนรั้งเธอไว้เสียงดังแค่ไหน เมื่อร่างกายเดินพ้นเสียงดนตรีดังความเศร้าหมองในใจก็เข้าโจมตีหญิงสาว อย่างจัง

เพลิน เพลินยืนอยู่ไกลๆ ใต้แสงไฟสลัวที่ทอดเงาบนพื้นถนน เขาชะงักอยู่ตรงนั้น ไม่กล้าขยับเข้าไปหาเธอ กลัวว่าเธอจะวิ่งหนีไปอีก เขาได้แต่มองเธอเงียบๆ จากระยะที่ห่างพอที่จะปลอดภัยสำหรับหัวใจของเขา

(ตติญา) รอดแ‍ล้‍วตติญา แกรอดแ‍ล้‍ว ฉันรีบวิ่งกลับเข้ามาในงานอย่างไม่คิดชีวิต เชื่อไหมว่าเมื่อกี้รองเท้าเกือบหล่นกลางทางอย่างกับฉากในการ์ตูนไม่มีผิด ดีที่ฉันไหวตัวทันรีบกลับไปเก็บเพราะเห็นชายชุดดำหนึ่งในกลุ่มนั้นกำลังเดินตามมาเช่นกัน

ทศพลเอ่ยพลางย่างกรายเข้ามาหา ทว่าน้ำมนต์ดันเดินหนีไปยืนอยู่หลังโซฟา “ทำไมต้องหนีฉัน เธอไปทำอะไรกับไอ้ตำรวจนั่นมาอย่างนั้นเหรอ” “หนูไม่ได้ไปทำอะไรไม่ดีกับคุณสารวัตรมาหรอกนะ แต่หนูแค่ไม่อยากอยู่ใกล้คนนิสัยไม่ดีเท่านั้นเอง” คิดว่าเธอจะลืมเรื่องเมื่อวานรึไง ไม่ลืมง่ายๆ หรอกน่า

เสียงฝีเท้าของคนสนิทเดินไปแล้ว เหลียนจางหมิ่นเอามือที่ปิดปากนางออก หลี่ไฉ่เหยียนก็ผลักเขาออกทันทีที่เป็นอิสระ นางสร่างเมาทันที รีบปีนอ่างน้ำขึ้นนางอยู่ไม่ได้แล้ว อึ๊ย อะไรจะใหญ่โตปานนั้นน่ากลัวจริงๆ เสื้อที่แนบลำตัวพร้อมกับทรวดทรงอวบอัดเผยแก่สายตาของเหลียนจางหมิ่ น เขาถึงกับกลืนน้ำลายเด็กนี่ไม่เล็กจริงๆนางกำลังจะหนีเขา หึๆคิดหนีหรือแม่ตัวดี

เมื่อเถียงไม่ออก เปรมมิกาเลยเลือกสะบัดหน้าเชิดเดินหนีเข้าบ้านแทน “จะหนีไปไหลละคุณเปรม ยังคุยกันไม่จบเลยนะ” เต็มสิบคว้าแขนเรียวกระชากเข้าหาตัวเต็มแรง

เขาอมยิ้ม แววตาอ่อนโยนตอนนี้มีกองไฟมากมายอัดแน่นอยู่ และความหิวกระหายก็ฉายชัดออกมา หล่อนตัวสั่นเทา และขยับเท้าถอยหลังหนี “เราไม่ควร...” “เราควรมากต่างหาก” “อ๊ะ...”

[ ค่ะบอส กำลังจะขึ้นรถตู้แล้วค่ะ ] [ อย่าลืมเช็คเอกสารให้ผมก่อนด้วยนะ เดี๋ยวผมรอสาย ] [ ทราบแล้วค่ะ สักครู่นะคะบอส ] หนิงชิงรีบวิ่งขึ้นรถตู้ที่กำลังจะออกเดินทางไปเมืองไห่เฉิง ที่ซึ่งเธอต้องไปดูทำเลให้กับบอสของเธอ จากนั้นหนิงชิงก็รื้อกระเป๋าเอาเอกสารออกมาเ พื่อบอกข้อมูลที่บอสต้องการ ไม่นานหลังจากคุยโทรศัพท์ เสียงเบรกดังกึกก้องไปทั่วทั้งรถตู้ที่เธอนั่ง

ดารณีลังเล "จะไปกลัวอะไร พาเขามาให้รู้จักกับครอบครัวเรา พี่เชื่อว่าพ่อกับแม่จะดีใจซะอีกลูกสาวขายออก"