หนี 소설 & 이야기

ต้องหนี เด็กหนุ่มหันหลังแล้ว รีบวิ่งลงบันได วิ่งหนีออกจากบ้านสุดชีวิต “ลูกกวาด!! พ่ออยู่ตรงนี้! พ่อไม่ให้ใครทำร้ายแกอีกแล้ว ลูกกวาด!”

ร้องบอกออกไปพลางถอยหนี "มาอยู่ในที่แบบนี้ยังจะกลัวอีกเหรอ ไปสนุกกันดีกว่าน่า" ชายคาดว่าเมายาปรี่เข้ามา ซุปไก่ไม่รอช้าเบี่ยงตัวหลบแล้วรีบวิ่งหนีออกจากห้อง พุ่งตรงไปยังบันได ทำให้ชนเข้ากับคนที่เดินขึ้นมาพอดี ปึก!

“เหนื่อยไหม ขอโทษที่รู้ตัวช้าและมาดูแลช้า” “ไม่เหนื่อยค่ะ แต่ก็เสียใจที่อยู่ๆ คุณก็หายไปเลย” “ก็ฉันไม่รู้จะทำยังไงเลยหนีไปตั้งหลักที่สเปนหลายเดือนและพอกลับมาก็เจอเธอวันนั้นเลยบุกไปหาที่ห้องและก็หนีไปอีกสองอาทิตย์ แต่สุดท้ายฉันก็หนีใจตัวเองไม่พ้นกลับมาสารภาพกับเธอว่า� �ันรักเธอ ฉันรักเธอเด็กน้อยของฉัน”

เมสันถามด้วยอารมณ์ที่เกรี้ยวกราด "หนีไป" ริชชี่ร้องขึ้นมาเสียงดังจนหูเมสันแทบไหม้ "มีอะไรริชชี่" โลเลนถามริชชี่เพราะไม่รู้ว่าใครหนีไป "รษาหนีไปเหรอ ริชชี่" โลเลนถามริชชี่อีกคน

แต่หัวใจกลับเต้นแรงจนหยุดไม่อยู่ จนกระทั่งฉันเดินมาถึงโถงทางเดิน หมุนผ่านประตูหนีไฟ และแน่ใจว่าหมอผู้ชายคนนั้นมองไม่เห็นฉันแล้ว ฉันจึงรีบเร่งสองก้าวแล้วหลบตัวเข้าไปหลังประตู พิงกำแพงเย็นเฉียบพร้อมกับลูบอกหายใจเข้าออกอย่างแรง ในหูได้ยินเพียงเสียงหัวใจตัวเองเต้นรัว เกือบไปแล้ว แค่เสี้ยวเดียวเท่านั้นก็เกือบโดนจับได้ ถ้าโดนจับได้จริง ๆ อาจกลายเป็นโอกาสให้เฉินเยวี่ยมีข้อแก้ตัวหลุดคดีได้

ชัยแซว "เออ..ก็กูดีใจนี่หว่า..ที่เดียร์ไม่หลบหรือหนีหน้าทำตัวห่างเหินกับกูน่ะ.."พีทยิ้ม