หนี 소설 & 이야기

มาลินียืนขึ้น “ไล่ออก หมายความว่ายังไง มันเกิดอะไรขึ้น” “มาร์!” เพิ่งจะสังเกตเห็นว่าตัวต้นเรื่องอีกคนก็อยู่ตรงนี้ มินไม่อยากพูดด้วย เธอเลือกที่จะหันหลังให้แล้วเดินหนีไป เพื่อนคนอื่นที่นั่งรอให้ถึงเวลาเรียนหมดความอดทน ดาหน้าเข้ามากดดันมาลินีและเปิดคลิปน่าขยะแขยงนั้นให้ดูเต ็มสองตา

หนีเท่านั้น ซูเม่ยที่เห็นท่าทีของจอมทัพของแคว้นหวงที่กำลังจะชักม้าหนีออกจากสนามรบก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันกับความขี้ขลาดและสกปรกของคนผู้นี้

ม่านไหมหัวเราะคิก จะเป็นยังไงบ้างล่ะถ้านกตัวนี้คิดจะแอบหนีจากกรงไปทำสิ่งที่มีความสุขแค่ชั่วครู่...

เกดสุดาโดดลงจากแคร่ไม้ไผ่ ยกขาถีบซ้ำเข้าที่เป้ากางเกงของคนหื่นอย่างจัง “อ๊าคคค... อูย” ร่างท้วมของไอ้เบิ้มกลิ้งลงไปนอนกุมกล่องดวงใจอยู่กับพื้น ทว่าในจังหวะที่เหยื่อสาวกำลังจะวิ่งหนีมาที่ประตู ไอ้เบิ้มก็ลุกขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว ปรี่เข้ากระชากแขนข้างหนึ่งของเกดสุดาเอา ไว้ ไม่ยอมให้หล่อนหนีไปง่ายๆ “อีตัวดี… อย่าคิดว่าจะหนีรอด”

เขาไล่เข้าหา ฉันเลี่ยงหลบ ถอยหนี “อะไรก็ได้” ฉันท้าทาย ยักคิ้วให้เขาก่อนจะโผว่ายหนี “จับได้ล่ะน่าดู”

ต้องเรียกว่าถ้ำสิงห์ "คุณมีอะไรจะคุยกับฉันก็รีบพูดมาสิ ฉันยังมีธุระจะไปต่อ" หญิงสาวมองซ้ายมองขวาเผื่อว่าจะมีลู่ทางให้หลบหนีได้

“เค้าเจ็บ เค้าทรมาน เค้าหงุดหงิด ไม่งั้นไม่หนีขึ้นมาบนนี้หรอก มันจะไม่เหมือนพวกที่ตกมันแล้วผูกไว้ตามบ้านนะ ดุกว่าจนโซ่ขาด ระวังตัวด้วย” “พี่จะหนีทันมั้ยเนี่ย ฮึ? บอกแล้วว่าอย่ามา เฮ้ยพี่...น้ำอ่ะ ฝนเหรอ?” ปริญญ์พูดแล้วเงยหน้าขึ้นหาฟ้าโล่ง ในส่วนที่ต้นไม้ใหญ่เปิดโปร ่ง จนเม็ดฝนที่โปรยปราย ได้หล่นลงจับลำแขนคนที่ตีหน้ายุ่งขึ้นมาทันที

กึก กึก กึก กลุ่มคนค่อย ๆ ถอยหลังหนี เมื่อรับรู้ได้ถึงความไม่ปลอดภัย ทุกสายตาจับจ้องมาที่อะตอม คนที่หนีตายมาจากด้านนอกรู้ดี ว่าเธอกำลังจะกลายเป็นพวกมัน ไม่ทันได้พักหายใจอะตอมก็วิ่งใส่ผู้คนอย่างบ้าคลั่ง

และพยายามจะผละหนี “ออกไปให้พ้น”

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ผู้ช่วยกลับมา สีหน้าค่อนข้างตกใจ “หัวหน้ามาเฟียครับ นายหญิงมาเฟียโซเฟียกับคุณหนู…พวกเขาออกจากอิตาลีไปแล้ว” “อะไรนะ?” อเล็กซานเดอร์ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ “พวกเขาลบตัวตนทั้งหมดแล้วครับ เราไม่สามารถตามหาปลายทางพวกเขาได้” ผู้ช่วยพูดอย่างเตรียมใจ รับผล