หนี้รักอันตรายมาเฟีย Novels & Stories

พายเม้มปากน้ำเสียงเบาลงจนแทบเป็นกระซิบ ใจมิล่ากระตุกวูบเหมือนโดนมีดบาง ๆ กรีดช้า ๆ ช่วยน่ะช่วยได้แต่หนี้ที่เธอแบกอยู่ ไม่ใช่แค่เงินมันคือเงาของมาเฟียที่เธอต้องเอาร่างกายเป็นของชดใช้

เมื่อพ่อพูดถึงแฟนของฉันที่ตอนนี้ติดงานด่วนเอามากๆ ถ้าชวนไปเขาก็คงไม่ว่างแน่นอนเพราะจากงานของเขาที่เยอะมากอยู่พอสมควร ขนาดเวลาอยู่ด้วยกันยับแทบจะไม่มีเลยสักนิด "เขาคงไม่ว่างหรอกค่ะพ่อ" "ลองชวนก่อนก็ไม่เสียหายหนิลูก" "ค่ะพ่อ" "พ่อไม่อยากจะห้ามอะไรหนูนะ แต่....ลูกคิดดีแล ้วใช่ไหมที่คบกับมาเฟียแบบนั้นหนะมัดหมี่"ฉันส่ายหัวเป็นการตอบกลับเพียงเท่านั้นเพราะถ้ารู้ตั้งแต่แรกว่าจะเป็นแบบนี้ฉันคงไม่กล้าเอาตัวเข้าไปยุ่งกับเขาแน่นอนทั้งเวลาที่ไม่ค่อยจะมีและอันตรายที่อยู่รอบตัวเขาในทุกเวลา

“ตายจริง เด็กอายุแค่นั้นเอง ต้องเจอเรื่องเลวร้ายขนาดนี้เลยหรือคะ” ณิชายกมือขึ้นทาบอก สะเทือนใจที่ชะตาชีวิตของสาวน้อยมะลิไม่ต่างจากเธอเท่าไหร่นัก ชีวิตต้องเกือบพังเพราะคนในครอบครัวติดการพนัน แต่เธอยังโชคดีที่เจ้าหนี้ของพี่ชายเธอคือปราณนต์ มาเฟียเซินเจิ้นผู้เป็นสามีของ เธอ ที่เน้นแต่การทำธุรกิจ ไม่เน้นฆ่าฟันอย่างโหดร้ายเหมือนมาเฟียคนอื่นๆ และเขาก็ตกหลุมรักเธอจริงๆ ทำให้เธอกับเขาได้สร้างครอบครัวอันอบอุ่นมาจนถึงทุกวันนี้

"มิน่าคนถึงติดการพนันง่าย มันสนุกแบบนี้นี่เอง ดาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย การที่ใช้เงินจำนวนเยอะๆแบบนี้กับความเสี่ยงที่อาจไม่ได้คืนโดยไม่ต้องคิดอะไร" "ทำไมละ"มาเฟียยืนกอดอกมองดานีนที่ยังคงถือการ์ดของเขาอยู่แบบนั้น "ก็บ้านดาไม่ได้รวยนี่คะ จะใช้เงินต้องระวัง แม่ดาทำงานเลี้ยงด ามาคนเดียว"

นัยน์ตาสีฟ้าไหวระริก กวาดตามองสาวร่างผอมบางที่ทนแบกทุกอย่างตั้งแต่คนในครอบครัวตายลงแต่เพียงคนเดียว นายหัวบัญชรเองดันไปก่อหนี้สิ้นจนท่วมตัวพาให้เขาเกิดช่องคิดสวมแทนเพื่อทำร้ายบ้านของนายหัว ทั้งที่ตอนนี้เป็นบุษยาที่เหลืออยู่เพียงคนเดียว หนี้รักวันหมั้นแทบกลายเป็นเร ื่องเล็กเมื่อเทียบกับภาระหน้าที่ที่บุษยาต้องแบกรับมาหลายปี เขาไม่แปลกใจอีกต่อไปแล้วที่ฝ่ามือของเธอหยาบกระด้าง หรือร่างกายผอมบางจนแทบปลิวลมเมื่อเห็นครั้งแรก

ฉันยืนกรานเสียงดัง ไม่เกรงกลัวอะไรทั้งนั้น "ต้องแต่ง! เพราะนังพรมันยังทำงานใช้หนี้ที่หยิบยืมไปไม่หมด!" หนี้?! "หนี้อะไรคะ? หยิบยืมอะไร? มันจบตั้งแต่พิงค์เป็นลูกบุญธรรมแล้วไม่ใช่เหรอ?!"

จากนั้นไม่นาน มาเฟียหนุ่มกลับมาสนใจกับกระดาษในมือ ที่มีประวัติของลูกหนี้ตัวแสบของเขาอยู่ สายตาสีฟ้าครามคมกริบกวาดมองชื่อของเธอเป็นอันดับแรก “ทานตะวัน วาริรินทร์” มาเฟียหนุ่มพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง “ยัยเด็กแสบ ฉันจะให้เธอทำอะไรดีล่ะ? ” หน้าตาของเขาตอนนี้เหม ือนเสือที่พร้อมจะขย้ำเยื้อตัวน้อยๆ

“เหอะ กูไม่ไว้ใจมึง เป็นถึงทายาทลีโอเน่แต่มึงพกลูกน้องไปด้วยแค่ห้าคนทั้งๆที่รู้ว่ามันอันตรายเนี่ยเหรอวะ” พอเห็นหน้าฟรานเชสโก้เขาก็สวดมันยับด้วยความไม่พอใจ มาเฟียเหี้ยไรหลงตัวเองฉิบหาย คิดว่าเก่งแล้วนึกจะต่อสู้กับใครหน้าไหนก็ได้ด้วยตัวเองรึไงวะ ถ้าวันนั้นหากเข าไปช่วยไม่ทันทั้งมันแล้วน้องสาวของเขาคงได้รับบาดเจ็บหนัก ไม่มีหน้ามายืนกวนตีนเขาอยู่แบบนี้หรอก

ประโยคสุดท้ายฉันเชื่อ เมื่อก่อนกับตอนนี้ไม่เหมือนกัน การตั้งกลุ่มมาเฟียไม่ใช่เรื่องง่าย กฎหมาย ผู้นำ อำนาจ บารมี หรือแม้แต่เส้นสายมันเป็นอะไรที่ซับซ้อนสุดๆ ตอนนี้จึงเหลือแต่มาเฟียเก่าแก่เท่านั้น "ขอให้เป็นแบบนั้นจริงๆเถอะ แม่ดีใจมากๆที่พวกเราเลิกขาดกับพวกนั้น แล้วทำ ไมแทนทิวกลับมาก่อนล่ะลูก?" "อ๋อ ผมต้องไปวันเกิดแฟนครับ รีบกลับมาอาบน้ำ"

“ยะ…อย่าทำอะไรผมเลยนะครับคุณอลัน ผะ…ผมไม่ได้ตั้งใจจะบิดหนี้เลยนะครับ” “….” นัยน์ตาดำขลับเต็มไปด้วยความเย็นชามองลูกหนี้นิ่งๆ ไม่ได้ขยับเรียวปากตอบโต้อะไรกลับไป ความเงียบของมาเฟียหนุ่มพลอยทำให้ชายที่เป็นลูกหนี้หวาดกลัวหนักขึ้น