ลูกน้อยจากฟากฟ้า: จุมพิตรัก คุณหลี่ Novels & Stories

เด็กสองคนอิ่มโจ๊กมากเพราะหลี่ถิงตักให้เยอะเธอคิดถึงแม่ของเธอที่นอนเจ็บอยู่ได้กินแค่น้ำต้มผักกินไปน้ำตาไหลไปแต่เพราะกลัวจะไม่ได้ทำงานจึงต้องทานให้หมดถ้าได้เงินค่อยไปชื้อข้าวมาต้มให้ท่านแม่ "มานี้จ้ะนี้ลูกของน้าชื่อหลี่ฝูกับหลี่ฮวาจ้ะนี้พี่ชายลู่ตงกับพี่สาวลู่ชิ งจ้ะลูก" "ลูกสวัสดีเจ้าค่ะพี่ชายกับพี่สาวขอรับ/เจ้าค่ะ" ลูกของเธอทักทาย

หลีซูมี่เอ่ยกับเด็กน้อย “ฮะ ฮูหยิน ข้าไม่บังอาจเรียกท่านว่าท่านแม่หรอกขอรับ” เด็กน้อยจุนเฟิงตาโต เอ่ยออกมาด้วยความตกใจ เขาเป็นเด็กที่เจียมเนื้อเจียมตัว

“แม่ ฮือๆๆๆ” “แม่ขอโทษ” “แค่ฟ้าได้เกิดมา หนูก็รู้แม่รักฟ้า” นางพริมาสงสารลูก เล่าเรื่องความหลัง ว่าลูกเกิดจากความรัก เทียมฟ้าร้องไห้สงสารพ่อที่จากโลกนี้เร็วเกินไป นางพริมาปลอบลูกอีกครั้ง

“คุณหนูผู้นี้ เป็นบุตรสาวของต้าซื่อหม่า นามว่าหลี่มู่ ส่วนคุณหนูชื่อว่าหลี่เหม่ยเป็นลูกสาวคนเดียวของท่านขอรับ” “หลี่มู่” หวางเย่ตรัสเรียบเฉย พระองค์เคยสดับมาว่า หลี่มู่เป็นคนรักลูกสาวมาก ตั้งแต่เซียงหลินฟูเหรินเสียชีวิต เขาก็เลี้ยงลูกสาวคนนี้เป็นแก้วตาดวงใจ แต่เด็กคนนี ้เป็นคนดื้อรั้นอย่างยิ่ง

ม่านฟ้าเปิดกระเป๋าล้วงหยิบโทรออกมากดให้ชายหนุ่มดู "ดูเหมือนว่าผมจะไม่ใช่ลูกรักของท่านทั้งสองคนแล้วล่ะครับ" "ฮ่า ๆ ไม่ต้องเสียใจไปนะคะ ถึงคุณนิคจะไม่มีใครรัก แต่ฟ้ากับลูกรักคุณนิคนะคะ" "ครับ ผมก็รักฟ้ากับลูก รักมากที่สุดเลย"

คิม‍หันต์ยังคงเป็นคิม‍หันต์ ตีมึนตอบหน้าตาย ไม่สะทกสะท้านกับคำต่อว่าของภรรยา แถมยังขยับกระชับอ้อมกอด จนเธอที่นั่งอยู่บนตักแกร่งถลาเข้าแนบชิดกันยิ่งกว่าเดิม “มะ!” เสียงเล็กแหลมจากด้านหลัง เรียกความสนใจจากม่าน‍ฟ้าได้เป็นอย่างดี ฟ้าครามวัยสองขวบ หลานคนเดียวของเธอร้องเรียกม าแต่ไกล แก้มอวบอ้อนกับปากจิ้มลิ้มทำให้คุณอาคนสวยลุกจากตักสามีไปหาหลานด้วยความคิดถึง

รักถาม เมื่อมองไปที่ฟ้าใส ที่นั่งเล่นกับเทวาที่โต๊ะถัดไป “ยังคะ...ลูกของเกวเกิดจากคืนนั้นค่ะ” “คุณพระ! คุณพีท!”รักอุทานลั่นก่อนจะรีบยกมือปิดปาก “ค่ะคุณพีท...” “ก็คุณพีทเธอเป็นกวางนี่คะ”

พฤกษ์กดปากร้อนซ้ำๆ กับหน้าท้องเนียนของภรรยา ด้านในมีสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่เรียกว่า ‘ลูก’ เป็นชีวิตที่มีค่าอีกหนึ่งชีวิตที่กำลังจะเกิดมาลืมตาดูโลกอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า “ลูกรักของพ่อ อย่าทำให้แม่เจ็บนะคะ พ่อรักหนูนะ รักแม่ของหนูด้วย” น้ำคำแสนหวาน แม้จะอ้อมๆ ไม่ได้บอกตร งๆ แต่ทำให้นิ่มอนงค์น้ำตาซึม

ร่างน้อยถูกร่างสูงแข็งแรงตระกองกอดเอาไว้แนบอก จุมพิตของเขาอ่อนหวานซาบซ่านหัวใจ ทำให้หัวใจดวงน้อยของเธอล่องลอยราวปีกผีเสื้อโบยบิน “พี่รักกุลนะครับ” “กุลก็รักพี่ค่ะ” “นึกว่าจะไม่ได้ยินคำรักจากเมียซะแล้ว” “ทำไมล่ะคะ”

หลี่เจินเอ่ยถามพร้อมกับจุมพิตลงบนหน้าผากเจ้าตัวน้อย นางยกยิ้มกว้างอย่างนึกเอ็นดูเมื่อเห็นดวงตาของเขาเป็นประกาย ใบหน้าเล็กๆ นั้นดูเคลิ้มฝัน เด็กน้อยผู้นี้เขาคงไม่เคยได้รับความรักและการกระทำเช่นนี้จากผู้เป็นมารดามาก่อน นางจะค่อยๆ เติมเต็มสิ่งเหล่านี้ให้กับเขา "ดีขอรับ" หลี่เ จินนางห่มผ้าให้เจ้าตัวน้อยที่จ้องมองนางด้วยดวงตาเปี่ยมสุข ก่อนจะล้มตัวลงนอนเคียงข้าง มือข้างหนึ่งนั้นลูบศีรษะเล็กๆ ของบุตรชายแผ่วเบา ก่อนเสียงอันไพเราะอ่อนหวานจะเริ่มเล่านิทานของภพที่นางจากมาแต่ดัดแปลงให้เข้ากับยุคนี้อย่างเป็นจังหวะจะโคน