เข้าใจผิด

เมื่อเธอเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นผู้ชายขายตัว จึงเป็นจุดเริ่มต้นทำให้เขาตามตื๊อเธอไม่เลิก

"เลว" นอกจากคำนี้เธอไม่รู้จะเอาคำไหนมาบัญญัติได้อีกแล้ว เพราะพ่อกับลูกก็ไม่ต่างอะไรกันเลย "ขอบคุณครับที่ชม.. ค่ำแล้วไปดีกว่า" ชายหนุ่มทำเหมือนไม่ทุกข์ร้อนอะไร ลุกขึ้นได้เขาก็เดินตรงมาที่ประตู ซึ่งมีเธอยืนอยู่ไม่ไกลจากตรงนั้น มือเรียวยื่นไปคว้าแขนของเขาไว้โดยที่ไม่มองสบตา และไม่ได้หันหน้าไปทางเขาเลยด้วยซ้ำ "คุณต้องการอะไรเพื่อแลกกับทุกอย่างของพ่อฉันคืนมา" เวลานี้ไม่มีอะไรสำคัญเท่ากับครอบครัวของเธออีกแล้ว เพราะเธอรู้ดี ว่าพ่อหวงสิ่งที่มีอยู่มาก หวงยิ่งกว่าตัวเธอสะอีก สายตาคมมองตั้งแต่ใบหน้า ต่ำลงไปจนถึงปลายเท้า แล้วก็มองกลับขึ้นมาอีกครั้ง "..ก็ลองเสนอมาก่อนสิ เผื่อฉันจะเก็บไปพิจารณา" "ฉันขอร้อง..ขอให้คุณช่วยพ่อของฉัน ช่วยให้ท่านพ้นคดีความ ช่วยให้ท่านได้ทุกอย่างคืนกลับมา ตัวฉันอาจจะไม่มีค่าอะไรมากพอ แต่ฉันก็มีแค่ตัวที่จะขอแลกกับทุกสิ่ง"

คำโปรย... ชายหนุ่มผ่อนร่างอวบอิ่มเต็มไม้เต็มมือลงนอนราบบนพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ ก่อนตนเองนั้นทรุดกายหนาลงตามมาไม่ห่าง มายาวีอกสะท้านหวามไหวถึงสิ่งกำลังเกิดขึ้น แม้ตอนแรกปากจะปฏิเสธว่าไม่ต้องการและถึงขั้นรังเกียจ ทว่าหัวใจเธอกลับโหยหาต้องการมันมาเติมเต็มบางอย่าง ซึ่งเธอไม่กล้าหาคำตอบ มายาวีหรุบเปลือกตาหลบสายตากระหาย เดวิสลูบเส้นผมอ่อนนุ่มปลอมประโลม “ไม่ต้องกลัวนะเม ฉันจะไม่รุนแรงกับเธอ”

เรายังจะต้องคุยอะไรกันอีก...แค่ฉันบอกว่าเจ็บ นายยังไม่ฟังเลย

"ใครอนุญาตให้เธอมาวุ่นวายที่บ้านของฉัน ห๊ะ!!!! " "ความจริงเราไม่อยากมาหรอกนะ แต่โยไม่ทำอะไรเลยเจอหน้ากันที่มหาลัยโยก็คอยแต่หลบหน้าเราโยจะให้เราทำยังไงล่ะในเมื่อโยทำเฉยกับสิ่งที่เกิดขึ้นเราก็ต้องมาเรียกร้องสิทธิ์ที่เราควรจะได้รับสิ" "หึ เรียกร้องสิทธิ์งั้นเหรอ???? " "อ๊ะ เราเจ็บนะ" "หึ เจ็บงั้นเหรอ เธออย่ามาเสแสร้ง!!! " "เราเจ็บจริงๆ นะ ปล่อยเราก่อน" "คิดว่าฉันอยากแตะเนื้อต้องตัวเธอมากนักรึไงวะ แม่งโคตรขยะแขยงเลยเอาตรงๆ " "ถ้าไม่อยากแตะ โยมาข่มขืนเราทำไม" "เหอะ ข่มขืนงั้นเหรอ เธอบอกว่าฉันข่มขืนเธองั้นเหรอ" "........." "เอาไปดูให้เต็มตา" เขาโยนโทรศัพท์ลงมาบนตักเธอ เธอค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาอย่างช้าๆ ตอนนี้หน้าจอของเขามันอยู่ตรงหน้าวีดีโอที่รอให้เธอกดเล่นวีดีโอ และเมื่อเธอกดเข้าไปดู สิ่งที่เธอเห็นก็ทำให้เธอพูดไม่ออก..........

ถ้าไม่ติดว่าพ่อสามีขอร้อง เธอคงขอหย่ากับเขาไปนานแล้ว ไม่ปล่อยให้เขามาหยามเกียรติควงผู้หญิงอื่นไปทั่วเมืองอยู่แบบนี้หรอก

ในสายตาเขาเธอเป็นนางมารร้ายไม่มีใครต้องการ อยู่ที่ไหนก็สร้างแต่ความวุ่นวาย ทั้งที่ความเป็นจริงแล้วเธอแค่ต้องสู้เพื่อให้ตัวเองหลุดพ้นจากกรงขังที่มีชื่อว่า ‘ ห้องใต้ดิน ’

ฉือเย่า ผู้เกิดมาท่ามกลางเกียรติยศของตระกูลผู้มีอำนาจ เป็นดั่งบุตรแห่งสวรรค์ที่ทุกคนบนหอคอยต่างแหงนมอง ตลอดสี่ปีแห่งความรัก ทั้งโลกต่างรู้ดีว่า สวี่หว่านหนิงคือรักที่ฝังลึกในดวงใจของเขา ทว่าละครแห่งการ “นอกใจ” เพียงฉากเดียว กลับทำให้ทั้งสองต้องแยกจากกันอย่างน่าอับอาย ห้าปีต่อมา เมื่อโชคชะตานำพาให้หวนมาพบกันอีกครั้ง เขากดเธอชิดกำแพง แววตาเต็มไปด้วยความแค้นที่พร้อมทำลายทุกสิ่ง “ในเมื่อเธอเลือกหายไปจากโลกของฉันแล้ว ก็หายไปให้หมดจด อย่าให้ฉันต้องพบเจอเธออีก” คำตอบของเธอเรียบง่ายแต่เด็ดขาด “ได้” เขาเกลียดเธอจนเข้ากระดูก แต่หัวใจกลับยังคลั่งไคล้และสูญเสียการควบคุมเพราะเธอเสมอ
 เมื่อความจริงถูกเปิดเผย ดวงตาของเขาแดงก่ำ พลางกักเธอไว้หน้าประตู “ชดใช้ด้วยทั้งชีวิต แต่งงานกับฉัน แล้วหนี้ของเธอ…ฉันจะเป็นคนแบกรับไว้เอง” #คืนรักครั้งเก่า #ทายาทตระกูลสูงศักดิ์VSทนายสาว #รักเจ็บลึก #ไล่ตามภรรยาหลังหย่า #ไล่ตามสามีที่ห่างเพียงเอื้อมมือ

อดีตอันเจ็บปวดและผิดหวังเปลี่ยนอดีตนักมวยอย่าง โคเลสนิก รอชนีเชนโก ซึ่งผันตัวเองมาเป็นโปรโมเตอร์มวยอันดับหนึ่งของอเมริกากลายเป็นคนหยิ่งทะนงและเลือดเย็น เขารอคอยเวลาที่จะแก้แค้นเอาคืนกระทั่งวันหนึ่งที่ลูกสาวของคนที่เคยทำให้ชีวิตของพังพินาศก้าวเข้ามา...แทมมี่ หรือ ทิพชยา ไนต์ ไม่เคยรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อสองปีที่แล้วกับคนที่เธอเคยแอบรัก สุดท้ายเธอเองต้องกลายเป็นเบี้ยเดินเกมบนกระดานแห่งความพยาบาทอย่างไม่อาจเลี่ยง มาเป็นกำลังใจให้ความรักของเขาและเธอในนิยายแก้แค้นแสนหวานเรื่องนี้กันนะคะ

นางท่านหญิงใหญ่ผู้ถูกตราหน้าว่าไร้ยางอาย เขาแม่ทัพหนุ่มผู้เป็นคนรักของน้องสาวต่างมารดา เขาและนางต้องแต่งงานกันโดยมิได้รักใคร่ ด้วยความเข้าใจผิดที่นางมิได้เป็นผู้ก่อ เรื่องราวควรยุตินับแต่นางก้าวออกจากจวน แต่ไหนเลยความวุ่นวายยังตามติดนางมิหยุดหย่อน เมื่อเป็นเช่นนั้นนางควรที่จะหันกลับมาสู้ มิใช่ถอยอีกต่อไป