เจ้าชู้

ผู้หญิงที่ฆ่าตัวตายเพราะเสียใจทึ่โดนคนรักหักหลัง​ สวรรค์​ให้โอกาสเธอกลับมาแก้ตัวใหม่อีกครั้ง​ และนี้จะเป็นการกลับมาแก้ไขหรือว่าแก้แค้นกันแน่

จะเป็นยังไง ถ้าวันหนึ่ง ผู้หญิงที่เขาอย่างเอาชนะมากที่สุดในชีวิต จับพลัดจับผลู กลายมาเป็นว่าที่ ภรรยา แบบสายฟ้าแล็บ "ฉันจะทำให้ชีวิตหลังจากนี้ของเราสนุกสุดๆ ไปเลย" มธุษินทร์ อัครจินดา...แม็กซ์ อายุ 26 ปี "คุณต้องยกเลิกงานแต่งบ้าๆนั่น เดี๋ยวนี้!!!" ลลิลลดา เรืองขจร...ลลิน/เฟย์ อายุ 25 ปี

เพราะต้องการเป็นอิสระจากสถานะสามีภรรยาจัดฉาก ชนิตาจึงหยิบยื่นภรรยาที่คู่ควรให้แก่อธิศ และนั่นทำให้พรฟ้าขยับสถานะขึ้นมาเป็นภรรยา พรหมจรรย์ของเธอมีค่าแค่ไหน เป็นเพียงแค่เยื่อบางๆ ไร้ค่าแค่คั่นเวลาเท่านั้นหรือเป็นตัวจริงกันแน่นะ?

เอเดียร์ นักศึกษาชั้นปีที่3ที่กลายเป็นชู้รักกับคนใกล้ตัว คนที่เธอเรียกเขาว่าลุงมาตั้งแต่เด็กจนโตและไม่ใช่แค่กับลุงของเธอแค่คนเดียวยังมีกับคนอื่นๆ อีก  เรื่องราวเหล่านี้ได้ถูกเก็บเป็นความลับอย่างยาวนาน จนกระทั่ง… มันจะเกิดอะไรขึ้นถ้าเรื่องราวเหล่านี้ของเธอได้ถูกแฉ

เมื่อเจ้าของปางไม้สุดเจ้าชู้ต้องเผชิญหน้ากับคู่หมั้นในวัยเด็กที่สุดแสนจะขี้เหร่ บดินทร์จึงปฏิเสธการดูตัวมาตลอด แต่การพบกันครั้งนี้กลับเป็นเขาที่ต้องวิ่งตามหวงคู่หมั้น และน้ำมนต์จะหนีเขาได้หรือไม่

ผู้หญิงคนหนึ่งที่ดันเผลอไปมีความสัมพันธ์กับผู้ชายหลายคน ทั้งเพื่อนบ้าน เพื่อนของพี่ชาย คนที่เคยแอบชอบ เพื่อนสนิท ทุกอย่างทำให้เรื่องมันวุ่นวายขั้นสุด เพราะสุดท้ายเธอก็ต้องเลือกเพียงคนเดียวอยู่ดี

สัญญารักสัญญาร้ายการหมั้นหมายกันของระหว่างสองตระกลูใหญ่ที่ เพลินตา ไม่อยากให้มันเกิดขึ้น เมื่อคนที่จะเข้ามาเป็นว่าที่พี่เขยนั้นทั้งแสนจะเจ้าชู้และได้ชื่อว่าเป็นเพลย์บอยตัวพ่อ ใครมันจะไปอยากได้ ผู้ชายคนนี้ไม่ได้มีคุณสมบัติที่คู่ควรกับพี่สาวที่แสนดีของเธอเลยสักนิด เธอต้องขัดขวางเขาให้ถึงที่สุด.. "อยากปิดปากพี่เรื่องของเรา งั้นเพลินก็ต้องยอมแลก" "ยอมแลก พี่หมายความว่ายังไงคะ" "ยอมพี่ ทุกครั้งจนกว่าพี่สาวของเพลินจะกลับมา" "พี่เต็ม! แบบนี้มันเลวมากเกินไปแล้วนะคะ" "เพลินจะไม่ทำก็ได้นะ แต่ถ้าเกิดว่าพี่ 'อยาก' ขึ้นมาแล้วพี่ไปมีผู้หญิงคนอื่น พี่สาวเพลินก็คงต้องยอมเสียชื่อเสียงหน่อย เพลินจะเอาแบบนั้นเหรอ" "เลวมาก เลิกฝันไปได้เลยค่ะ เพลินจะไม่มีวันทำแบบนั้นเด็ดขาด ไม่คิดเลยนะคะว่าพี่จะมีความคิดที่มันเห็นแก่ตัวได้ขนาดนี้ พี่มันไม่ใช่ลูกผู้ชาย" "ใช่สิ ยังไงพี่มันก็เป็นแค่ผู้ชายเลวๆ ในสายตาเพลินอยู่แล้วนี่ ในเมื่อสิ่งที่พี่เสนอแล้วเพลินไม่ยอมสนอง งั้นก็อย่ามาหาว่าพี่ใจร้ายทีหลังไม่ได้นะตอนที่พี่สาวเพลินกลับมา"

7 ปีก่อน มีเหตุให้เขาต้องไกลห่าง โดยไม่รู้ว่าทิ้งไข่เอาไว้ให้หล่อน ‘ฟัก’ วันนี้...ถึงเวลาคืนความสุขให้ ‘เมีย’ และ ‘ลูกรัก’ เขาเลยต้องเล่นใหญ่และจัดหนัก โดยไม่ปล่อยเวลาให้หล่อนได้หยุดพัก...หายใจ ***** ตาณเคยบอกพี่ ชื่อตาณ (Bunker) มีความหมายว่า ‘ที่พึ่ง’ หรือ ‘หลุมหลบภัย’ ใช่ไหมครับ” หญิงสาวพยักหน้ารับ อาจเป็นเพราะเผลอไผล หรือปิติที่ผู้ชายตรงหน้ายังไม่ลืมสิ่งที่หล่อนเอ่ยในวันวาน “และตอนนี้ พี่รู้แล้วว่า ชื่อพี่หมายถึง...” เขาเว้นจังหวะเรียกร้องความอยากรู้หล่อน “อ้ำอึ้งอยู่นั่นแหละ ก็รีบพูดมาสิคะ” ตาณคนเดิมกลับมาสวมในร่างคุณแม่ หล่อนขยับไปหาเขาอีกนิด อยากได้ยินสิ่งที่อดีตคนรักกำลังจะเอ่ย “ถ้าตาณเป็นที่พึ่ง และหลุมหลบภัยให้ลูกๆ แล้ว พี่ขอเป็นผู้ชายที่จะปกป้องและดูแล คนที่พี่รัก...ได้ไหม” หัวใจตาณเต้นแรง ขอบตาหล่อนแดงเรื่อและร้อนจัด “...อเล็กซ์ (Alex) มีความหมายว่า ผู้ชายที่ปกป้องคนที่เขารัก” ชายหนุ่มเฉลยคำตอบนั้นด้วยรอยยิ้ม

“จะทำโทษหนูเหรอคะ” น้ำเสียงแอบยั่วเย้าเล็กๆ หยอกล้อหน่อย ๆ เพราะรู้ดีว่าครูปกครองไม่สามารถลงโทษเธอได้แน่นอน เว้นแต่เขาจะไปบอกเมียให้ช่วยจัดการให้เท่านั้น “จะตีหนูเหรอ?” “นึกว่าเด็กนักเรียน แอบมาสูบบุหรี่ในห้องน้ำ ก็ได้ยินอยู่ว่ามีศิษย์เก่ามาฝึกสอน ไม่คิดว่าจะเป็นเธอ” “ไม้เรียวอันนี้คุ้น ๆ นะคะ” เธอแสร้งถามทั้งที่แน่ใจว่าใช่อันเดิมแน่นอน อันที่เคยฟาดก้นเธอแบบเต็มแรงด้วยความโมโห เพราะคิดว่าเธอท้าทาย... ‘ฟาดแรง ๆสิคะ แรงมีเท่านี้เหรอ!’ ใช่ ก็เธอท้าทายจริงๆนั่นแหละ แต่เป็นการท้าทายศีลธรรมในตัวครูหรอกนะ เพราะทุกครั้งที่ครูฟาดก้นเธอ เสียงร้องของเธอทำให้แววตาเขาลิงโลด อย่าคิดว่าเธอไม่เห็นนะ เธอแอบสังเกตตลอดแหละ

สตรีเช่นข้าโดนสามีผู้มากรักให้เซ็นใบหย่าเพื่อตบแต่งฮูหยินคนใหม่เข้าจวนโหวอย่างมีเกียรติ แต่กลับเหยียบย้ำสตรีผู้ร่วมทุกข์ร่วมสุขมานานนับปี ข้าคลานออกมาจากกองหิมะ น้ำตาที่ไหลไม่หยุดเย็นจนแข็งเป็นเกล็ดบนแก้ หากไม่ได้ใครผู้หนึ่งช่วยชีวิตไว้คงชีพลิ้นอย่างน่าเวทนา ห้าปีต่อมา ข้านําทัพหมื่นนายตีโต้ข้าศึกจนสําเร็จ และควบม้ากลับสู่ราชธานีเพื่อชำระหนี้แค้น ท่านอ๋องรอง ผู้ที่ผู้คนเล่าลือว่า “อาจสิ้นลมได้ทุกเมื่อ” ยืนตัวตรงกลางงานเลี้ยงฉลองชัย สายตาคมกริบจับจ้องข้าไม่เคยละไปทางอื่น และคําที่เขาพูดหนักแน่นชัดเจนทุกถ้อยคํา "ต่อจากนี้จะไม่มีใครทําร้ายเจ้าได้อีก เป็นหวางเฟยของข้าเถอะ ตําแหน่งนี้ข้ารักษาไว้ให้เจ้าเพียงคนเดียว" ข้าตกปากรับคำหวังเพียงแก้คนเซินอู๋หลัว ไม่คิดว่าหัวใจทุกข์ระทมอันแข็งกระด้างของข้ากลับโดนปลอบประโลมจากท่านอ๋องรองราวกับน้ำฝนเซาะหินทุกวันเริ่มใจให้เขา ทว่าเป็นหวางเฟยได้ชั่วข้ามคืน กลับถูกใส่ร้ายไม่เว้นวัน จากฮองเฮาพี่สาวแท้ๆ ของข้า ยิ่งไปกว่านั้นผู้เอ่ยวาจาว่าจะปกป้องข้าเองกลับหลงเชื่อ และมองหวางเฟยเช่นข้าเป็นนางร้ายอย่างง่ายดาย ในเมื่อเป็นเช่นนี้ข้าจะขอป็นหวางเฟยตัวร้ายของท่านอ๋องเพื่อเอาตัวรอดในวังวนเช่นนี้