เป็นทาสสามปี แค้นไม่ลืมเลือน の小説・ストーリー

1 ปีผ่านไป หนึ่งปีที่หลังจากผ่านเรื่องเลวร้ายในวันนั้น ไลลาเธอยังคงรู้สึกผิดต่อสามแฝดไม่มีวันลืม เธอคิดว่าจะสามารถลืมทั้งสามคนได้หมดใจ แต่ทว่าแท้จริงแล้วเธอกลับคิดถึง โหยหา พวกเขาแทบทุกวันจนเธอต้องทนทุกข์ทรมานเป็นระยะเวลาหนึ่งปี เธอเจ็บปวดจนไม่มีความสุขและ

พี่ต้าร์ว่า "โกรธร้อยปีอย่ามาดีร้อยชาติ" ความแค้นนั้นฉันรอเอาคืนอยู่ ต่อให้ผ่านไปเป็นสิบปีการแก้แค้นมันก็ยังไม่สาย กับคนก่อนไม่เท่าไรหรอกแต่พอเป็นยูโรนี่สิ ฉันไม่ยอม

เขาพยายามทำใจให้ลืมไม่คิดไปถึงเรื่องของเธอแล้ว คิดว่าชาตินี้คงจะไม่ได้เจอเธออีกแล้วอย่างที่เขาเคยพูดไว้กับเธอ แต่ในเมื่อได้เจอเธอ ความแค้นที่สะสมมาสามปีนั้นก็ได้ก่อตัวขึ้นมาอีกครั้ง ถ้าเขาไม่ได้เอาคืน เขาไม่มีวันที่จะลืมความคับแค้นใจที่เธอเคยทำกับเขาได้ เพราะฉะน ั้นแค้นนี้ต้องชำระ และเธอจะต้องเจ็บปวดกว่าที่เขาเจ็บเป็นร้อยเท่าพันเท่า

“แกเอาคืนพี่ชายแก แล้วแกจะได้อะไรขึ้นมาทิชา” “ได้ความสะใจไง...แกจำเมื่อสามปีก่อนได้ป่ะล่ะ เรื่องยัยพิตต้าน่ะ ฉันยังแค้นไม่หายเลยนะ” “เออ...แล้วหลังจากนั้น ยัยพิตต้าเป็นไงบ้าง ฉันก็ลืมถามแกเลยทิชา”

เตชินทร์รู้สึกแค้นเธอขึ้นมาอีกครั้งเขากำใบสมัครของเธอแน่น สายตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น สามปีของเธอมันลบล้างความเสียใจที่เธอทำกับเขาไว้ไม่ได้ เขาจะไม่ยอมให้เธอมีความสุขในชีวิตเป็นอันขาด . จบตอนที่ 16/1

กัญญ์ณรัณพยายามปรับเสียงให้เป็นปกติที่สุด “ฉันคงไม่ปล่อยให้รตีต้องรอฉันจนถึงสามปีหรอก” “แต่ในพินัยกรรมบอกว่าเราต้องใช้ชีวิตแบบสามีภรรยากันสามปีนะคะ”

“ไม่เป็นไรเรื่องมันก็ผ่านมาตั้งสี่ปีแล้ว ไงก็ถือว่าหายกันกับเมื่อคืนนะ” แหม..ผ่านมาตั้งสี่ปีแล้วมึงก็ยังเจ้าคิดเจ้าแค้นมันอยู่เลยไม่ใช่รึไง ไอ้คุณหนูทิว! “อืม..ตอนแรกก็โกรธอยู่นะ แต่ตอนนี้ก็ไม่ล่ะ”

“เปล่าเลยค่ะ แค่กลัวจะเจอคนเหี้ยๆ อีก!” เฮอะ! ไปเอาความมั่นมาจากไหนว่าฉันลืมเขาไม่ได้ มันผ่านมาสามปีนะคะไม่ใช่สามวัน ลืมไม่ได้กับจำฝังใจมันต่างกันค่ะ คนที่ลืมไม่ได้เขาก็คงจะคิดถึงแต่เรื่องราวดีๆ ที่เคยมีร่วมกัน แต่อย่างฉันเรียกว่าจำฝังใจน่ะ เพราะฉันนึกถึงแต่เรื่องร าวเหี้ยๆ ที่เขาทำกับฉันไว้ต่างหาก

แถมยังยกยิ้มอย่างร้ายกาจออกมา ขนาดคนเป็นย่ายังใจสั่นกับคำพูดที่ดูร้าย “ตาภาม” ขวัญเกล้าตวาดลั่น ไม่คิดเลยว่าหลานชายจะยังไม่ยอมเลิกคิดแค้นอีก สามปีที่ทำให้กีรกานต้องโดดเดี่ยวมันยังไม่เพียงพออีกหรือ และนี่หากหลานชายยังเป็นเด็กอยู่ หล่อนคงจะหยิบไม้เรียวมาฟาดแล้วกระมัง

“วีว่า...! โรมคิดถึงหนูมากนะ” สามปีที่ไม่ได้เจอ... สามปีที่หายไป... เป็นสามปีที่ทรมานสำหรับเขาเหลือเกิน “อย่าพูดออกมาเลย มันน่าสมเพส!”