เป็นทาสสามปี แค้นไม่ลืมเลือน の小説・ストーリー

“แต่ผลลัพธ์เป็นเช่นไร?” “เจ้าไม่สนใจนางมาถึงสามปี ให้นางนอนอยู่ใต้หน้าผาที่เต็มไปด้วยกาฝาก เย็นชาทึมทึบตลอดสามปี!”

กลับไม่ได้มีเพียงความคับแค้นเพียงอย่างเดียว ในช่วงเวลาสิบห้าปีนั้น ความทรงจำอันอบอุ่นและเปี่ยมสุขมันมีมากเกินไป มากเสียจนทำให้นางไม่อาจแค้นพวกเขาได้อย่างหมดใจ! และเมื่อแค้นได้ไม่เต็มร้อย มันก็กลายเป็นความทรมาน

นางล้างผัก ท่าทีผ่อนคลาย กงจิ้งทำหน้าประหลาด เหยาอี้เหยาดูไม่ร้อนใจเท่าที่ควร “สามปี” เหยาอี้เหยาพูดขณะมองตรงไปหน้าผืนนา “เขาใช้เวลาสามปีวางแผนแก้แค้น ดังนั้นข้าจึงเชื่อมั่นว่าเขาจะไม่เป็นอะไร ต่อให้ถูกใครคิดปองร้าย ทุกอย่างก็อยู่ในการคาดเดาของเขา”

น้ำเสียงหลี่ชิงชิงมีแต่ความเคียดแค้น ผ่านมาตั้งแปดปีแล้ว สุดท้ายนางก็ยังไม่รู้ว่าปีศาจที่ทำให้นางทรมานเช่นนี้คือตนใด และนางควรแก้แค้นผู้ใดให้มารดา

〞 อนาลีนุสที่สติหลุดไปเรียบร้อย ครวญครางออกมาอย่างต่อเนื่อง แต่นั่นยังไม่ถึงจุดที่กรพอใจ ยัง... ยังไม่พอ... เรื่องที่แกช่วงชิงชีวิตของมีอาไป 3 ปีด้วยการทำให้เธอเป็นทาส เรื่องที่แกทำเหมือนเจนนี่เป็นของเล่น

เจ็บปวดที่พัสวีทำไว้กับเขา เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดมันเป็นแบบนี้นี่เอง ความจริงเขาสมควรลืมเรื่องนี้ไปได้แล้ว เรื่องมันเกิดนานผ่านมาตั้งห้าปี แต่พอได้เห็นหน้าของผู้หญิงที่พัสวีหวงนักหวงหนา ความแค้นที่ถูกฝังรากลึกดันพุ่งปรี๊ดขึ้นมาในทันที แค่คิดเล่น ๆ หากเขาได้แอ้ม น้องสาวของพัสวีแล้วเขี่ยทิ้งอย่างไร้เยื่อใย คงจะสาแก่ใจอยู่ไม่น้อย ทำไมความรู้สึกแค้นใจนี้ มันถึงได้อัดแน่นจนอยากจะระบายออกมาเร็ว ๆ

คำนี้เขาเป็นคนตะโกนใส่หน้าเธอเอง หญิงสาวจำได้ขึ้นใจ ที่พยายามกลบฝังเรื่องของเขามาตลอดสามปีกว่าน่ะก็ใช่ แต่อย่าให้ขุดเชียวนะ เพราะเธอจำได้ขึ้นใจทุกเรื่องที่เขาเคยทำกับเธอเอาไว้

เฉินฟาหยางถูกออดอ้อนดังนั้นก็พลันใจอ่อน ความแค้นที่สั่งสมมานานกว่าสามปีลดลงเหลือเพียงสองส่วน ยิ่งเห็นดวงตากลมโตฉายแววอยากรู้อยากเห็น ทั้งยังมิขยับตัวลงจากตัก ปล่อยให้เขากอดตามสบาย เรื่องราวทั้งหลายก็พรั่งพรูออกจากริมฝีปากหยักทันที หากเสวียนซือชิงโศกเศร้าหลั

นิคขบกรามแน่นเมื่อคนตัวเล็กเอาแต่ปฏิเสธลูกเดียว ก็ลองดูสิ ถ้าเขาไม่ให้ไปยังไงเธอก็ไปไม่ได้ ต่อให้ขังลืมก็จะทำ! “ตลอดสามปีฉันไม่เคยลืมนายเลยนะ” เปลือกตาบางค่อยๆปิดลงเมื่อความทรมานในอดีตมันหวนกลับเข้ามาอีกครั้ง ทรมานที่ต้องนอนคิดถึงคนที่ไม่สามารถเจอหน้ากันได้อีก “ฉันทนอ ยู่กับความเจ็บปวดมาตลอดสามปีเต็ม ฉันรู้สึกผิดที่ทำกับนายและฉันพึ่งรู้หัวใจตัวเองว่าฉันรักนายก็ตอนที่ฉันหนีนายไป”

ในขณะที่กู้จื่อเหยียนถามคำถามว่าเหมยอวี่ซินคือใคร หญิงสาวเองก็กำลังถามคำถามเดียวกันนั้นกับตัวเอง นางหลับใหลมานาน ...นานมาก หนึ่งพันปีที่นางหลงลืม กระทั่งเพิ่งนึกบางอย่างขึ้นได้ความแค้นในใจที่รอวันสะสาง กระนั้นความแค้นที่อัดแน่นนั้นกลับเต็มไปด้วยความอึดอัด นางหลงลืม หลายเรื่องคล้ายกับมีบางอย่างบดบัง