เป็นทาสสามปี แค้นไม่ลืมเลือน Novels & Stories

ดาหวันเคยพยายามกลบฝังและลืมมันไปได้ตั้งสามสิบสองปี แต่ก็ดูเหมือนว่าจะหนีไม่พ้นสินะ สุดท้ายมันก็กลับมาทำร้ายเธอจนได้ “จะเอาคืนฉันเหรอ เธอตั้งใจทำแบบนี้เพราะจะแก้แค้นฉันใช่ไหม” ดาหวันนัยน์ตาแดงก่ำ ทั้งโกรธและเจ็บปวดจนแทบจะร้องไห้

ทั้งที่รู้ว่าท่านแสร้งเลอะเลือนแต่ก็อธิบายให้ความกระจ่าง “อ้อ ข้าจำได้แล้ว เจ้าเป็นผินเฟยของข้ามาสามปีแล้วสินะ” เขาจำได้ว่าหลังจากผ่านพ้นวันเกิดครบยี่สิบปีเพียงไม่กี่วัน ก็ต้องแต่งงานกับนางทั้งที่ไม่ได้ยินยอมพร้อมใจ

แม้จะผ่านมาสิบกว่าปี แต่อีกฝ่ายก็มีรูปร่างหน้าตาที่ไม่ได้เปลี่ยนไปตามกาลเวลามากนัก “เนี่ยฉีเหยียน… ความแค้นสิบกว่าปีที่ผ่านมานี้ ควรเริ่มสะสางได้แล้วกระมัง?”

เสียงทุ้มพูดออกมาด้วยความน้อยใจ “เป็นไปได้เหรอ คนที่อยู่ด้วยกันสามปี จะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอีกคนเลย ลองคิดดูสิ นายยังรู้ใจฉันหลายอย่าง แล้วทำไมฉันจะรู้ใจนายบ้างไม่ได้”

สามปี "อะไรนะ "สามปี พี่รอได้ไหมล่ะ ถ้ารอได้เทียนจะเลิกโกรธพี่ แล้วเราก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม "นานไปไหม "ไม่นานหรอก ทีพี่หายไปตั้งสามปี ไม่เห็นเคยคิดว่ามันนาน

เจ็บช้ำผ่านเนื้อตัวของลูกสาวคนโตบ้าง ก็กลายเป็นลืมสิ้น ตอนนี้ทุกอย่างกลับดำเนินไปเพราะความต้องการของเขาเท่านั้น ซึ่งเป็นความปรารถนาที่เพิ่มขึ้นจากวันวาน ยิ่งได้อยู่ด้วยกันข้ามคืนข้ามวันแบบนี้ ฌานยิ่งมองไม่เห็นหนทางที่ตัวเองจะเบื่อหน่าย ทั้งที่ตอนแรกตั้งใจว่าจะคบเล่น � � ไว้แก้แค้นให้วรรณรสาเจ็บ ๆ คัน ๆ กลับยิงยาวมาตั้งสามปีกว่าและดูท่าจะยืนระยะอีกนาน

“เธอมันสมควร ที่จะให้ฉันเกลียดเธอมั้ยล่ะ” “เธอนี่เจ้าคิดเจ้าแค้นเป็นเด็กๆ เลยนะ อดีตมันผ่านมาตั้ง24ปีแล้ว เธอก็ยังจำฝังใจไม่เลิก”

ในการแก้แค้นสำหรับความทุกข์ยากของเธอทั้งหมดขึ้นอยู่กับเขา ในทางกลับกันเธอทำได้เพียงแค่ทนกับมัน เมื่อสามปีก่อนก็เป็นแบบนี้ หลังจากสามปีจะมีความแตกต่างกันหรือไม่? เธอไม่ได้พูดอะไร

"มึงคิดดูนะ กูจีบพี่เขามาตั้งสามปี ทำเมินใส่กู แกล้งกูตลอด แถมยังผิดนัดวันเกิดกูอีก แบบนี้ก็ต้องเอาคืนหน่อยไหม "เจ้าคิดเจ้าแค้นนะมึงอ่ะ ระวังเหอะ ไปแกล้งเขา เกิดเขาเปลี่ยนใจขึ้นมา อย่ามาร้องไห้ให้กูเห็นแล้วกัน "ก็ลองเปลี่ยนใจดูสิ กูจะเฉือนให้เหลือแต่ตอเลยคอยดู...

1 ปีผ่านไป หนึ่งปีที่หลังจากผ่านเรื่องเลวร้ายในวันนั้น ไลลาเธอยังคงรู้สึกผิดต่อสามแฝดไม่มีวันลืม เธอคิดว่าจะสามารถลืมทั้งสามคนได้หมดใจ แต่ทว่าแท้จริงแล้วเธอกลับคิดถึง โหยหา พวกเขาแทบทุกวันจนเธอต้องทนทุกข์ทรมานเป็นระยะเวลาหนึ่งปี เธอเจ็บปวดจนไม่มีความสุขและ