เสียใจ

เธอคิดว่าเค้าคือคนที่เข้าใจเธอมากที่สุด เเต่ความจริงเค้าก็เเค่ปีศาจที่เธอเดินมาตกหลุมพรางเเละเป็นของเล่นให้เค้าก็เท่านั้น.

-ของเล่นคนใจร้าย- หนึ่งคนมีรักฝั่งใจ อีกคนพร้อมที่จะฉุดรั้งแล้วเริ่มต้นใหม่ ไมเนอร์ 'อย่าเอาใจลงมาเล่นกับฉัน' ประโยคที่เขามักบอกกับเธอ ฝันดี เธอที่พยายามจะฉุดดึงเขาขึ้นมา แต่ก็เหมือนว่าเธอจะพยายามอยู่ฝ่ายเดียว "ฉันให้เธอได้ทุกอย่างฝันดี..ยกเว้นหัวใจ" "^^" "อย่าพยายามเพราะมันเสียเวลา" "ลองมาเป็นฉันสิ" "เธอไม่ใช่คนแรกและคนเดียวที่ฉันนอนด้วย" "...." คำเตือน/Warning มีคำหยาบ - พระเอกใจร้าย - เย็นชา - โหด - ดิบ - เถื่อน - ขี้หึงมาก - ดราม่าหนักหน่วง - พระเอกเลว ได้โปรดระวังหัวของคนข้าง ๆ เพราะโมโหพระเอกเรื่องนี้ นิยายเรื่องนี้เกิดขึ้นจากจินตนาการของนักเขียนที่จะอยากเขียน ไม่มีเจตนาจะพาดพิงถึงสถานที่หรือผู้อื่นแต่อย่างใด นิยายไม่ได้อิงจากความเป็นจริงทั้งหมด อ่านเพื่อความบันเทิงเท่านั้น โปรดใช้วิจารณญานในการอ่าน Thanks for following me🙏❤️

“ขยะ…ยังมีค่ามากกว่าเธอเสียอีก สายขิม!” จะมีอะไรเจ็บปวดไปกว่า...การไม่เป็นที่ต้องการและการถูกคนที่รักเกลียดได้อีก เมื่อเธอเป็นได้แค่ ‘กาฝาก’ ในชีวิตเขาเท่านั้น

ใบบัวหนีจากคนใจร้ายมาหลายปี คิดว่าชีวิตนี้คงไม่หวนกับมาเจอกันอีก ที่ไหนได้โชคชะตากลับเล่นตลก ทำให้เธอกับเขาต้องกลับมาโคจรในชีวิตของกันและกันอีก ในฐานะเจ้าหนี้กับลูกหนี้

เขาบอกเลิกเธอในวันที่เธอกำลังจะบอกว่าท้อง นอกเหนือจากนั้นเธอยังรู้ว่าการที่เขาเข้ามาในชีวิตเธอตั้งแต่วันแรก เพราะแค่พนันเล่นๆ หัวเพื่อน

เธอคบหากับเขามาถึง 4 ปี แต่กลับไม่มีแม้แต่สถานะ เขาบอกทุกคนว่าตัวเองโสด และจีบสาวต่อหน้าให้เธอเสียใจเล่น ไอ้แฟนเปรตนี่! พอกันที จากนี้ไปเธอจะไม่ทนแล้ว ****************************************** “พี่ธรรศ เมื่อกี้แผ่นดินไหวแรงมาก พี่เป็น...” อะไรไหม ยังเอ่ยไม่ทันจบ ปลายสายก็แทรกขึ้น “มิว พี่บอกแล้วใช่ไหมว่าพี่ยุ่งมาก มิวอย่ามาเซ้าซี้ ช่วยเหลือตัวเองไปก่อนได้ไหม อย่าทำตัวเป็นภาระนักเลย มันน่ารำคาญ” ประโยคนั้นทำให้ฟางเส้นสุดท้ายในหัวใจเธอขาดผึงลงในทันที มิวรากำโทรศัพท์แน่นจนมือสั่น “รำคาญมากไหม” เธอถามเสียงเย็นเฉียบ “ถ้าการรับสายฉันมันน่ารำคาญนัก งั้นเราก็เลิกกันเลยแล้วกัน แผ่นดินไหวจนตึกจะถล่มขนาดนี้ คุณไม่แม้แต่จะถามห่าเหวอะไร ไม่เป็นห่วงกัน โทรหาก็ปิดเครื่องใส่ เป็นอะไรมากไหม หา”

เกลียดเธอ... คือคำพูดที่เขาเอ่ยแม้ว่ากำลังครอบครองเธอด้วยแรงปรารถนา แม้กระทั่งตอนที่เขาจูบจนเธอหายใจแทบไม่ทัน มาลารินไม่เคยเข้าใจว่า... ระหว่างความเกลียดชังที่เขาย้ำ กับความลึกซึ้งทางกายที่เขาแสดงออก สิ่งไหนกันแน่? ที่คือความจริงในหัวใจของชวลิต

“เขาใช้เธอเป็นตัวหลอกเพื่อให้ผู้หญิงอีกคนรับรัก กักขังเธอไว้ด้วยคำลวง ข่มขู่เพื่อให้เธอยอมจำนน อีกคนคือผู้หญิงที่เขาเฝ้ารักมานาน ส่วนเธอก็เป็นได้แค่คนที่เขาไม่ได้รัก”

“คุณจำคำพูดของตัวเองไม่ได้เหรอคะ ตอนที่พูดกับเพื่อนคุณบอกว่ายังไง ถ้าม่านท้องขึ้นมาคุณจะหย่ากับม่าน และสัญญาของม่านกับคุณมันก็สิ้นสุดลงแล้วด้วย” “ม่าน…” เพียงเขาอ้าปากเรียกชื่อเธอ ม่านทิวาก็พูดแทรกขึ้นมาอย่างไม่ยอมให้โอกาสคนใจร้ายอย่างเขาได้พูดอธิบายสักคำ “ที่คุณทำไปทั้งหมดก็เพราะต้องการแก้แค้นให้ยัยวิเจ็บใจแล้วก็เอาชนะเดิมพันเพื่อนของคุณ” เธอยอกย้อนเสียงราบเรียบ แต่มันกลับบาดลึกเข้าไปในหัวใจของชายหนุ่มจนเจ็บปวด “ฉัน...” รณพีร์กำลังจะเอ่ยค้าน แต่ก็ถูกม่านทิวาพูดดักคอเอาไว้เสียก่อน “อย่าไปทำแบบนี้กับใครอีกนะคะ เพราะการหลอกลวงให้ ผู้หญิงคนหนึ่งรักคุณจนหมดใจ แต่คุณกลับตอบแทนเขาด้วยความเจ็บช้ำ มันจะทำให้ ผู้หญิงคนนั้นหมดความหวัง ความศรัทธา ความเชื่อใจในความรักจนหมดสิ้น” เสียงสั่นเครือของหญิงสาวทำเอาชายหนุ่มอยากจะกอดปลอบ แต่เธอคงไม่ต้องการ “ม่าน...ฉันขอโทษ”

คำโปรย "ปริมมาแล้วเหรอพี่กำลังหิวอยู่พอดีเลย" ชายหนุ่มพูดขึ้นโดยไม่เงยหน้าขึ้นมาจากกองเอกสาร หญิงสาวหยุดชะงักไปทันทีเมื่อได้ยินคนเป็นสามีเรียกผู้หญิงที่เขารัก เขาไม่เคยรอเธอเลยสินะ "มาทำไม" ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมามองด้วยความสงสัยเมื่อเห็นว่าเป็นภรรยาที่เขาไม่เคยให้ความสำคัญเขาเปลี่ยนสีหน้าเย็นชาขึ้นมาทันที "เอ่อ...ลินทำอาหารกลางวันมาให้ค่ะ" มาลินีฝีนยิ้มเมื่อเห็นอาการไม่พอใจของสามีที่แสดงออกมา "ใครสั่ง" ชายหนุ่มเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "เอ่อ...ไม่มีค่ะ" มาลินีส่ายหัวไปมาก่อนจะก้มหน้ามองปิ่นโตในมือด้วยความเสียใจ "กลับไปซะแล้วก็ไม่ต้องเสนอหน้ามาที่นี้อีก" หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมามองเขาด้วยสีหน้าที่เศร้าหมอง