โหดร้าย

มิ่นหมิ่นจิ้งจอกน้อยที่เกิดมาพร้อมพลังหยั่งรู้ ถูกกำหนดให้เป็นผู้ปกครองดินแดนจิ้งจอกคนต่อไป แต่ทุกสิ่งทุกอย่างกลับต้องเปลี่ยนไปเมื่อมิ่นหมิ่นพบกับหยงเจี้ยน องค์ชายที่ตกต่ำจนเหลือแค่ความว่างเปล่าและชีวิตกับลมหายใจที่กำลังจะหลุดลอย ความเจ็บปวดและความอ้างว้างของเขาสั่นคลอนหัวใจของมิ่นหมิ่นจนไม่อาจนิ่งนอนใจ ท่ามกลางความทุกข์ทรมานของหยงเจี้ยนที่อยู่ในสุสานบรรพชนใกล้ตาย มิ่นหมิ่นเลือกที่จะใช้พลังหยั่งรู้ของตัวเองเพื่อช่วยฟื้นฟูร่างกาย จิตใจและฐานะองค์ชายของเขา แต่สิ่งที่มิ่นหมิ่นไม่คาดคิดคือพอเขากำลังจะได้ทุกอย่างกลับคืนมา…เขากลับไม่เคยจดจำมิ่นหมิ่น สำหรับหยงเจี้ยน มิ่นหมิ่นเป็นคนเดียวที่ทำให้เขากลับมามีชีวิตอีกครั้ง หรือเป็นแค่ความฝันที่เลือนลางในจิตใจของเขา ฝันที่มีไว้ให้จดจำเท่านั้น ความรักเป็นเพียงแค่ความทรงจำที่ไม่อาจจับต้อง เพราะรักนั้นไม่เคยจางหาย แม้ไม่อาจครอบครองได้…. เพียงภาวนาให้เขาจดจำข้าได้… สักวันหนึ่ง…

จิตวิญญาณที่ครั้งหนึ่งเคยเป็น “หลานเสวี่ยอิง” ผู้ฝึกตนสายเยือกแข็งในระดับสูงสุด จ้าวแห่งพลังเหมันต์ ผู้เป็นตำนานในยุทธภพ กำลังฟื้นคืนจากความตาย! เมื่อสติสัมปชัญญะกลับมา นางสัมผัสได้ถึงความเปราะบางของร่างใหม่นี้ทารกน้อยผู้ถูกทอดทิ้ง! แต่ยิ่งได้รู้ว่าแท้จริงแล้ว ร่างนี้คือ คุณหนูของตระกูลเซี่ย ตระกูลใหญ่ที่เคยครองอำนาจเหนือแผ่นดิน แต่เพียงเพราะเด็กคนนี้ ไร้พรสวรรค์ทางพลังปราณ นางจึงถูกทอดทิ้ง ถูกทิ้งไว้ให้ตายอย่างไร้ปราณี! "น่าขันนัก..." เสียงหัวเราะเย็นชาดังก้องในจิตใจ แม้ร่างกายนี้จะเป็นทารกไร้พลังปราณ แต่จิตวิญญาณของนางยังเป็นจ้าวแห่งพลังเหมันต์ หากชะตากล้าให้ข้ากลับมา... เช่นนั้น ข้าจะทำให้ฟ้าดินต้องสั่นสะเทือน! ลมหนาวโหมกระหน่ำอีกครั้ง ราวกับเป็นเสียงตอบรับจากสวรรค์ ร่างของทารกน้อยในอ้อมกอดแห่งหิมะขยับเล็กน้อย เปลือกตาค่อยๆ เปิดออก เผยให้เห็นดวงตาคู่คมเฉียบ ดั่งน้ำแข็งพันปีที่ลึกไร้ก้นบึ้ง หลานเสวี่ยอิงได้หวนคืนมาแล้ว!      

จากนักฆ่ากลายเป็นองครักษ์และสาวใช้ส่วนตัว จากพยัคฆ์ที่นิ่งและสุขุมดุจภูผาน้ำแข็ง กลับเริ่มละลายและตามหึงสาวใช้ข้างกายจนหน้ามืด "หากเจ้าไม่คิดอะไรกับเขา ก็จงพิสูจน์ให้ข้าเห็น จูบข้าสิอวิ๋นซี!" จากคนที่เคยสุขุมและนิ่งดุจธาราน้ำแข็ง แต่เมื่ออยู่ใกล้นาง และพบกับความใจร้อนและไม่สนใจผู้ใดของนาง ทำให้หัวใจของพยัคฆ์หนุ่มเริ่มถูกละลายทีละนิด... จนเปลี่ยนเป็นความรัก และความหึงหวงโดยไม่รู้ตัว นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายเซต "ดวงใจพยัคฆ์แห่งเฉินซาน"

"นายเคยรักฉันบ้างมั้ยเรซ" "รัก? พูดอะไรของเธอ" "ก็..." "คิดว่าที่ฉันอยู่กับเธอเพราะรักงั้นเหรอ" ฉันนิ่งเงียบ พอเดาได้จากน้ำเสียงว่าเขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับฉันเลย ไม่เลยสักนิด "เธอก็รู้ว่ามันไม่ใช่" "ใช่... ฉันรู้ แค่อยากถามให้แน่ใจเท่านั้น" ราวกับว่าฉันต้องการเรียกร้องบางสิ่งจากเรซ แต่ขณะเดียวกันฉันก็อยากให้ทุกอย่างหายไป เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ดวง ตาสีเขียวมองร่างเปลือยของสาวน้อยตรงหน้าด้วยสายตาแค้นเคือง ดุดัน เธอถอยร่นหนีเขาอย่างหวาดผวา ตื่นกลัว ตกใจ ดวงหน้างามสั่นไปมาจนเส้นผมสลวยปลิวไสว เมื่อเห็นเขาถอดเสื้อผ้าทีละชิ้นๆ อย่างใจเย็น ปรางค์รวีพยายามถอดโซ่ตรวนที่จองจำอยู่ที่ข้อเท้า เพื่อที่เธอจะหนีอสูรร้ายที่กำลังย่างกรายขึ้นมาบนเตียง ในสภาพที่ไร้ซึ่งอาภรณ์

ชาติที่แล้ว...ในวันที่มู่เซี่ยหยางกำลังร่วมกราบไหว้ฟ้าดินกับสตรีอื่น กลับกลายเป็นวันที่ซูจู้เหยียนต้องตกเลือด สูญเสียทารกในครรภ์จนก้าวสู่ปรโลก เหตุการณ์ในครั้งนั้นทำให้นางต้องตายอย่างอนาถในขณะที่เขากำลังมีความสุขกับสตรีอื่น ทว่าสวรรค์กลับเห็นใจให้โอกาสนางมีชีวิตกลับคืนมาอีกครั้ง.... เมื่อชีวิตของนางหวนคืนมาอีกครั้ง...นางไม่ขอเลือกเขาเป็นสามีอีก!

ฉินเซียนหรู นางงดงามเลิศล้ำทั้งรูปโฉมและสติปัญญา อีกทั้งพรสวรรค์ในวิชาลมปราณก็มิอาจหาใครเทียบเคียงได้ แต่ความสมบูรณ์แบบนั้นเอง กลับกลายเป็นเปลวไฟที่ปลุกเร้าความริษยาให้เติบโตขึ้นในหัวใจคน… และผู้ที่กรีดมีดลึกสู่หลังของนาง กลับมิใช่ศัตรู หากแต่เป็น พี่สาวต่างมารดาผู้ใกล้ชิด ยาพิษสลายลมปราณได้ทำลายเส้นชีพจรของนางจนสิ้นหนทางต่อต้าน ถูกวางแผนให้เรือนกายสูงศักดิ์ต้องตกอยู่ในเงื้อมมือของบ่าวรับใช้ต่ำต้อย ทว่าผู้เป็น ฉินเซียนหรู หาได้ยอมศิโรราบไม่ ด้วยศักดิ์ศรีที่สูงส่ง นางเลือกใช้พลังหยดสุดท้าย สลายทั้งร่างกายและวิญญาณ ดีกว่ามีชีวิตอยู่อย่างไร้เกียรติ แต่ชะตาฟ้ามิได้ตัดขาดเส้นทางของนางขณะที่สติค่อย ๆ ดับมืดพลันกลับสว่างไสวอีกครั้ง… นางตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตนได้ ย้อนคืนสู่วัยเยาว์ครานี้ นางเลือกสะกดพรสวรรค์ที่เหนือฟ้า แสร้งเป็นสตรีไร้ค่าและไร้ความสามารถ หวังเพียงได้ดำเนินชีวิตอย่างสงบสุข ไร้การแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นดังครั้งก่อน ทว่าโชคชะตามิได้อ่อนโยนเช่นนั้น…เส้นทางชีวิตครั้งที่สองของ ฉินเซียนหรู กลับเต็มไปด้วยผู้คนที่ยังคงคิดจะ ลองดี กับนางอีกครั้ง และครานี้ฟ้าดินอาจต้องสั่นสะเทือนยิ่งกว่าที่เคย

“ชายาของข้า มองตัวตนของข้าที่กำลังสูบฉีดอยู่ในตัวเจ้าสิ ดูว่ามันหลงไหลรักเจ้าและกระหายในตัวเจ้ามากเพียงใด”

ในวันที่คำพูดของนางเป็นเพียงลมปาก ถูกเขาเหยียบย่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า ด่าทอสารพัด หยามน้ำใจ และไม่ให้เกียรติ กล่าวหาว่านางเป็นสตรีร่าน ต่ำทรามกล้าสวมหมวกเขียวให้สามีอย่างไร้ยางอาย ทั้งที่นางรักเขา...รักมากจนยอมยกทุกสิ่ง ยอมให้สตรีอื่นก้าวเข้ามาในเรือน นางยอมทุกอย่างเพียงเพื่อให้เขามีความสุข แม้ต้องแบ่งบุรุษที่เป็นสามีให้สตรีอื่น แต่สุดท้ายสิ่งตอบแทนที่ได้กลับเป็นความตายอย่างน่าสมเพช ไป๋ซูหนิงถูกบุรุษผู้นั้นสั่งลงโทษโดยไม่เคยถามไถ่ความจริง มิหนำซ้ำยังทำราวกับว่านางก่อความผิดใหญ่หลวง ทั้งที่นางบริสุทธิ์ใจต่อเขาถึงเพียงนี้ทว่าเซี่ยจวิ่นอี้กลับมอบผ้าขาวและยาพิษให้นางเลือก...เสแสร้งทำราวกับเป็นผู้มีเมตตาเสมือนเป็นบุญคุณก้อนสุดท้าย สิ่งที่เขามอบให้นั้นคือความตาย! ในคืนฟ้าฝนโหมกระหน่ำ นางสิ้นใจอย่างอนาถ พร้อมกับบุตรในครรภ์ที่ไม่อาจรักษาเอาไว้ได้ ทว่า…ฟ้ากลับให้โอกาสนางได้ย้อนคืนมา ชาตินี้ ภพนี้ ต่อให้ต้องดิ้นรนเลือดตากระเด็น นางจะไม่ข้องแวะกับบุรุษผู้นั้นอีก! ไป๋ซูหนิงสาบาน จะพาบุตรในท้องหนีไปให้ไกลจนบุรุษผู้นั้นไม่อาจเอื้อมมือคว้านางได้อีกแน่!

นางกลับมาเพื่อทวงทุกอย่างของนางคืน เด็กสาวไร้เดียงสาในวันวานจะไม่มีอีกต่อไป ทุกอย่างที่พวกท่านทำไว้กับข้า!! ข้าจะส่งมอบคืนให้พวกท่านเป็นร้อยเท่าพันทวี!!!