눈물샘자극 Novels & Stories

I just can't! "no..... no please Amber, please don't leave" I screamed my lungs out. My eyes keeps on crying like there is no tomorrow. Like no one could stop it from escaping from my now swollen eyes. Naramdaman ko ang tila may humahaplos sa pisngi ko. Marahan at ang mainit at malambot na bagay na dumadampi dampi sa ibabaw ng noo ko.

Agad kong pinahid ang luha kumawala sa aking mata. Hindi ko namalayang nakatakas na pala ang isang butil ng luha mula don. Damned it! Why the effin I am crying?! Nakakabaliw. Umiiyak ako ng walang rason.

Wala bang aircon dito? Success!! Buti nalang talaga at hindi ako duon nakautot, dahil kung hindi tapos ang maliligayang araw ko. Nakangiti kung sabi sa isip ko, sabay ng pag baling sa tissue holder na nuoy nakalagay sa gilid ko. T-teka? Seryoso! Atsaka ako napahinto't nanlaki ang mga mata dahil sa pag kagulantang sa sarili ko.

She muttered and was about to rose in her feet as she turned at me once again. "By the way, those boxes were sets of contact lenses you must wear everytime or atleast if he's around, Crimson hates seeing your eyes and it's natural color." Sabi n'ya saka tuluyan nang naglakad palabas ng kwarto. I gawked at those boxes for a moment before I shook my head and find my composure. "Why would he hate my eyes?" Pabulong kong tanong sa 'king sarili.

pag-aalo niya dahil sa paglakas ng boses ko.. napansin ko rin ang biglaang pagpatak ng tubig sa t-shirt na suot niya at halos mapamura ako ng mapansin kung saan- nagmumula iyon..fvck why I'm I crying!? Napapikit nalang ako at pinapakalma ang sarili...wtf! Palihim kong pinahid ang gilid ng mata ko dahil may nararamdaman ulit akong dumadaloy doon

Ano ba yung gusto ko subukan? Smokey eyes. Kulay itim yun sa magkabilang dulo ng mata, diba? “Aghk, masyado atang makapal..” unang pag brush ko pa lamang sa mata ko mukha na akong binugbog kaya dali-dali ko ring pinunasan ng tissue.

Nakayukong pinunasan ang luha sa mga mata ko. “S-stay…”

"Aalis ka na? I am just going to introduce you to our new student." Sunod-sunod na pag-iling ang isinagot ko. "I will be glad to, pero ang kati na po talaga ng lalamunan ko," pakunwari akong umubo, mga tatlong beses din. Dahil dito ay totoo na nga'ng sumakit ang lalamunan ko. Fish tea. If was too late when I realized that my reason is flawed. I reasoned out earlier that my eyes are allergic of dust, now I just mentioned about my throat. They really are stupid if they didn't notice it.

Napasinghot pa siya nang makitang mugto na ang knaiyang mga mata dahil sa pag- iyak. Nagpunas muna siya ng mga tira pang luha sa gilid ng kaniyang mga mata bago siya lumabas dahil pakiramdam niya ay ang pangit- pangit na niya dahil sa pag- iyak niya. Nag- retouch din siya ng kaniyang light make- up upang matakpan ang pagiging devastated niya ng mga oras na iyon.

"I'm afraid na baka may masamang mangyari sa'yo. Mainit ang mata sa'yo ng Yoshanai. You kìlled their mafia boss, Z. I'm afraid na baka pati ikaw kunin nila." Kitang-kita ko sa mga mata niya ang lungkot at takot. I couldn't help myself but to feel sad too. D*mn. Bakit ngayon ko lang nalaman? "I'm afraid, Z. I can't afford to lose you. Z, please. This is for your own safety." And with that, a tear escaped from his left eye. According to the study, kapag ang luha mo ay galing sa left eye, you are in pain. And d*mn, that sh*t ain't lying. I could feel his pain right now.