장거리 연애 소설 & 이야기

ลลัลนามองค้อนใส่เพื่อนรัก “ฉันว่าจะพักก่อนน่ะ รอให้ฟ้าครามสัก 5 ขวบก่อน อยากให้ห่างกัน 6 ปี” ลลัลนาทำสีหน้าแปลกใจเมื่อได้ฟังคำตอบ “ทำไมอะ”

โรเซ่กุมมือซูโฮเบาๆ และรู้สึกถึงความผูกพันที่ไม่อาจลืมเลือน โรเซ่: “ฉันเชื่อว่าความรักของเราจะยังคงอยู่ แม้ว่าเราจะอยู่ห่างกันก็ตาม” เธอกล่าวด้วยความเชื่อมั่น ซูโฮ: “แล้วเราจะพบกันอีกครั้งนะครับ” เขายิ้มให้เธอ

ทุกรายละเอียดล้วนเป็นหลักฐานว่าพวกเขาเคยรักกันเพียงใด แต่ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่การเดตกันของคนสองคน กลับมีหลินยางยางโผล่เข้ามาแทรกอยู่เสมอ สวีเหยาเลื่อนดูโทรศัพท์แล้วเปิดแอปทวิตเตอร์

ฉันเอ่ยบอกขวัญไปตามสิ่งที่ฉันคิดและที่ฉันเจอมา ตลอดแปดปีที่ฉันคบกับขุนศึกเขานอกกายฉันตลอดและทุกครั้งที่มีโอกาส “ขนาดฉันคบกับเขามาตั้งหลายปี….เขายังหยุดที่ฉันไม่ได้เลย…แล้วนับประสาอะไรกับการแค่แต่งงาน…”ฉันบอกขวัญไปอย่างเหนื่อยใจและฉันก็ไม่มีทางเชื่อว่าขุนศึกจะหยุ ดที่ฉันได้ เพราะถ้าเขาหยุดที่ฉันได้จริงๆ เขาคงจะหยุดมันมาตั้งเเต่เมื่อแปดปีก่อนแล้วล่ะ

ฉันส่ายหัวอย่างช้าๆ ทีละนิด ทีละหน่อย ใช้สายตาสำรวจผู้ชายที่ฉันรักมานานถึงสิบสี่ปี ในช่วงเวลาที่ผ่านมา เขายังพูดจาโอ้อวด บอกฉันว่าเขาแค่ต้องการพื้นที่พักหายใจ เพราะมีความรักที่ยาวนานถึงสิบสี่ปี เขามั่นใจว่าฉันจะไม่ไปไหน ดังนั้นจึงไม่สนใจความรู้สึกของฉัน

ณ ชายหาดแห่งหนึ่งภายในจังหวัดนอกเขตกรุงเทพฯห่างกันสามชั่วโมงที่ความเร็ว120กิโลเมตรต่อชั่วโมง หลินหลินที่อยู่ในชุดเดรสสวยงาม กำลังจับจูงมือเรียวยาวของหลี่หงจินหยางให้เดินตามมาอย่างอารมณ์ดี